ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Η καθιέρωση της 9ης Φεβρουαρίου ως Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας από την UNESCO στο πλαίσιο της επαινετής της προσπάθειας για διεθνή κατανόηση, μέσω ανάδειξης της αξίας των πολιτιστικών εκφράσεων όπως είναι και η γλώσσα, δεν αποτελεί απλή συμβολική πράξη.

Τιμήθηκε χθες, για πρώτη φορά επίσημα, η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, η απόφαση ανακήρυξης της οποίας υιοθετήθηκε στην 43η Γενική Διάσκεψη της UNESCO τον περασμένο Νοέμβριο.

Το πλέον αναγνωρίσιμο σύμβολο της πόλης, που εκτοξεύει νερό σε ύψος 140 μέτρων, ντύθηκε στα γαλανόλευκα από τη δύση του ηλίου έως τις 22.30, μετά από σχετική πρωτοβουλία του γενικού προξενείου της Γενεύης.

«Η ελληνική γλώσσα για μένα είναι ένας φλεγόμενος πυρσός. Μου τον παρέδωσαν μόλις πριν από δεκαπέντε χρόνια και γίνεται όλο και πιο φωτεινός μέρα με τη μέρα».

Η κ. Ευθυμίου ήταν προσκεκλημένη του ελληνικού προξενείου.

Μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης του Ινστιτούτου Επεξεργασίας του Λόγου μετατρέπουν αυτόματα τον προφορικό λόγο του κάθε ιδιώματος σε γραπτό κείμενο.

Με επίκεντρο την καθιέρωση της 9ης Φεβρουαρίου ως Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας, η Βουλή των Ελλήνων εγκαινιάζει τη Δευτέρα στο Περιστύλιο την έκθεση «ΑΛΦΑ ΒΗΤΑ: Τα ελληνικά γράμματα στη Δύση»…

Οταν βλέπεις αγώνα βόλεϊ, σίγουρα θ’ ακούσεις μια ντουζίνα φορές το φρασίδιο «καμπανάκι κινδύνου για την ομάδα δείνα». Κάθε ειδικότητα με το ιδιόλεκτό της και τα αναπόφευκτα κλισέ της. Πότε λοιπόν ακούγεται το καμπανάκι; Οταν πάει για σερβίς ένας ή μία σέρβερ με εξαιρετική ικανότητα στο χτύπημα αυτό, συνήθως ο διαγώνιος ή η διαγώνια.

«”Αμα επιτρέψωσιν οι χρηματικοί πόροι του κράτους”, όριζε το ψήφισμα της Εθνικής Συνελεύσεως Ελλήνων του 1832, σεβαστέ μου εκ Ναυπλίου φίλε, “να κατασκευασθώσιν εκ χαλκού τρεις κολοσσαίοι ανδριάντες, φέροντες τα εμβλήματα της ειρήνης και της φρονήσεως, εξ ων ο εις θέλει σταθή εις Αίγιναν, ο δε κατά την Πελοπόννησον […]

«Η αλήθεια είναι, σεβαστέ μου φίλε, πως δεν με γνώρισε κανείς. Δεν με είδε καν. Αφανή καθώς θα ξέρεις τα φαντάσματα. Κανείς στο πέρασμά μου δεν στράφηκε να με κοιτάξει ξαφνιασμένος, παραξενεμένος, μπορεί και τρομαγμένος. Και κανένας βέβαια δεν μου δώρισε βλέμμα σεβαστικό ή βλέμμα λύπης και συμπόνιας.

Ο Μανώλης Σπανάκης από τη Ανω Βιάννο της Κρήτης, όταν του προτάθηκε θέση ακαδημαϊκού σε πανεπιστήμιο του Πεκίνου, δεν έχασε την ευκαιρία. Εξηγεί στην «Κ» πώς παράλληλα με το πρόγραμμα σπουδών, έχει μυήσει την τάξη του στα ελληνικά ήθη και έθιμα.

Aνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών επιλέγουν νεολογισμούς και όρους του γλωσσικού συρμού.