ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ

Τα σώματα πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Ντυμένα και γυμνά. Ο ρυθμός τους γίνεται ολοένα και πιο γρήγορος. Σαν καταιγίδα. Σχεδόν ακούγονται οι αγκώνες, οι πλάτες, τα πόδια καθώς γκρεμίζονται από την κορυφή της σκάλας για να καταλήξουν σε μια συμβολική ανυπαρξία. Ξανά και ξανά.

«Χαίρομαι που το κέρδισα, αλλά θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς αυτό». Η φράση αποδίδεται στον σπουδαίο Αμερικανό συγγραφέα Σολ Μπέλοου όταν έμαθε ότι κέρδισε το Νoμπέλ Λογοτεχνίας το 1976.

Τέσσερις Χρυσές Σφαίρες πήρε η ταινία «Μια μάχη μετά την άλλη» του Πολ Τόμας Αντερσον. Πολύ πιθανό να σαρώσει, όπως λέμε, και στα Οσκαρ. Φοβάμαι πως τότε μόνο θα τη θυμηθούμε ξανά, παρόλο που μιλάει για τον φόβο και την παράνοια της σημερινής Αμερικής.

Τώρα που ψάχνεστε με ποια δίαιτα θα ξορκίσετε εκείνους τους βουτυράτους κουραμπιέδες και πώς θα διώξετε το καποδιστριακό φούσκωμα, σας έχω πρόταση. Αφήστε τους μεγάλους στόχους για το 2026 και βάλτε να παίζει το «Long Play» του ΣΚΑΪ, και θα χορτάσετε με τις ιστορίες και τα τραγούδια του Σαββόπουλου.

Σχεδόν ως εκ θαύματος η στήλη δεν αφιερώνεται στο «φαινόμενο» Καποδίστριας. Λόγοι επιφοίτησης ή ύπνωσης, ακόμη εξετάζονται.

Μπροστά από τον Ντέιβιντ Ρέμνικ, τον 67χρονο εκδότη του The New Yorker, βρίσκονται τρία καλάθια. Καθένα με μια διαφορετική ετικέτα: «Yes», «Νο», «Maybe». Κάθε Τρίτη ο Ρέμνικ διαλέγει 10 από τα 50 σκίτσα που του φέρνει μπροστά του η υπεύθυνη σκιτσογραφίας (cartoon editor) – έχει φιλτράρει περί τα 1.500 που λαμβάνει εβδομαδιαίως.

Ενα ντοκιμαντέρ για την τεχνητή λίμνη του Μόρνου, που στα τέλη της δεκαετίας του ’70 παρουσιαζόταν ως «η λύση στο πρόβλημα υδροδότησης της Αθήνας». «Για 50 χρόνια το πολύ»,
επέμεναν οι ειδικοί της εποχής.

«Οι άνθρωποι έχουν ταλέντο στο να μην ξέρουν. Από ένστικτο, στρέφουν το βλέμμα όπου αλλού εκτός από το σκοτάδι», λέει η Ιοκάστη στον Οιδίποδα του Ρόμπερτ Αϊκ.

Ωραία λέξη το «anticipation». Η «προσμονή», θα λέγαμε στα ελληνικά ή η «προσδοκία». Κρύβει μια αγωνία και μια αισιοδοξία μέσα της. Περιμένεις για κάτι καλύτερο.

«Η συζήτηση σήμερα είναι αναγκαία γιατί ζούμε την πιο άγρια περίοδο φονταμενταλισμού της ελληνικής κοινωνίας, σε όλα τα επίπεδα: θεολογικό, πολιτικό, πολιτισμικό. Οταν δεν υπάρχει το όραμα πίσω από το οποίο θα συνταχθεί η κοινωνία, τη θέση του παίρνει ο φονταμενταλισμός».

«The next and last stop is City Hall». Οι πόρτες του μετρό της Νέας Υόρκης ανοίγουν και εμφανίζεται η στάση του δημαρχείου. Cut.

Ηταν μια τελετή που προηγήθηκε της «κανονικής». Ηταν μια τελετή για τα αποκαλυπτήρια μιας πρόσοψης. Ούτε καν ενός μνημείου. Το υπουργείο Εθνικής Αμυνας δεν λυπήθηκε κόπους και έξοδα και διοργάνωσε ένα μάλλον επικό μουσικοθεατρικό δρώμενο για να σηματοδοτήσει το πέρασμά του σε μια νέα, βιοκλιματική, εποχή.