ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Υποστηρίζεται ορθώς ότι «ο Χριστιανισμός γεννήθηκε και άνθησε στον γεωγραφικό και πολιτιστικό χώρο της Μέσης Ανατολής».

«Μιλώντας στους Εφέσιους, ένα μείγμα από Εβραίους και αλλοθρήσκους, ο απόστολος Παύλος, μας υπενθυμίζει ότι το δώρο του Θεού προς την Εκκλησία είναι η ποικιλομορφία της. Η διαφορετικότητα ανθρώπων και απόψεων χαρίζει στην Εκκλησία μας τη δύναμή της. Υπάρχει μια αμαρτία την οποία φοβάμαι περισσότερο από όλες τις άλλες: η βεβαιότητα.

Λέγεται πως οι ψηφιακοί θρήνοι δεν είναι πολύ αντιπροσωπευτικοί των αληθινών συναισθημάτων των θρηνούντων. Τα δημόσια δάκρυα για ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε συμβολίζουν λιγότερο τον πόνο και περισσότερο την ανάγκη μιας κοινωνικής δήλωσης: αυτός που έφυγε ήταν σημαντικός·

Στους «Νόμους», τον τελευταίο διάλογό του και τον μοναδικό με απόντα τον Σωκράτη, ο Πλάτων εισάγει κανόνες που ρυθμίζουν την ιδιωτική και τη δημόσια σφαίρα, δίχως να παραλείψει το ταφικό τελετουργικό. Για να μην πληγεί το ηρωικό ήθος στην ιδεώδη πολιτεία που φαντάζεται, απαγορεύει τον δημόσιο θρήνο των συγγενών του νεκρού.

Η εκδημία του Πάπα Φραγκίσκου άφησε ένα κενό στον παγκόσμιο ανθρωπισμό και την αγάπη για την ειρήνη. Ο μακαριστός ιερέας των φτωχών δεν ενέκρινε τον συναλλακτικό πλανητάρχη, που ζήτησε από τους Ουκρανούς την εκμετάλλευση των σπανίων γαιών τους για να τους προσφέρει τις ειρηνευτικές του υπηρεσίες.

Οι δράστες προέβησαν σε 41 κλοπές και 8 απόπειρες κλοπής από ναούς, αφαιρώντας μεταξύ άλλων χρήματα, τάματα, ακόμα και καμπάνες.

Υποστηρίζεται ορθά ότι «ο χριστιανισμός γεννήθηκε και άνθησε στον γεωγραφικό και πολιτιστικό χώρο της Μέσης Ανατολής».

Τέσσερα κείμενα για το νόημα της Ανάστασης στον σημερινό κόσμο.

Οι Ρωμαιοκαθολικοί σουβλίζουν αμνοερίφια το Πάσχα; Για να είμαι ειλικρινής δεν το ήξερα. Μέχρι προχθές νόμιζα ότι η γενοκτονία της συμπαθούς και φιλικής προς τον άνθρωπο πανίδος ήταν προνόμιο της ιδιοπροσωπίας μας. Φέτος όμως, επειδή το δικό μας Πάσχα συμπίπτει ημερολογιακά με αυτό των Παπικών το έμαθα.

Σε μία περίοδο της μεγαλύτερης και πλέον επικίνδυνης ρευστότητος που εισήλθε η ανθρωπότητα στις ημέρες μας, από το τέλος του τελευταίου Παγκοσμίου Πολέμου, ο εορτασμός της Αναστάσεως του Κυρίου αποτελεί για έναν φιλακόλουθο χριστιανό σωτήριο καταφύγιο παρηγορίας και ελπίδος.

Με την καχυποψία κυκλώνουμε τα πάντα: τους πολιτικούς, τους θεσμούς, τον πλησίον, ακόμη και σε ημέρες αγάπης, όπως οι σημερινές αναστάσιμες. Στο μέτρημα της κατά πάντων δυσπιστίας, οι αριθμοί όλο και ανηφορίζουν. Μολονότι πάντοτε βγάζαμε εύκολα από το εσωτερικό μας ντουλάπι ισχυρές αμφιβολίες, τώρα το κάνουμε μαζικότερα.

Ο ρόλος της θρησκείας στην πολιτική είναι ένα ζήτημα που συχνά προκαλεί αμηχανία στη φιλελεύθερη διανόηση της Ευρώπης. Από τα χρόνια του Διαφωτισμού και ύστερα, η πολιτική αντιμετωπίζεται ως μια απολύτως διακριτή ανθρώπινη δραστηριότητα από τη θρησκεία.