ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ένας έφυγε 21 Οκτωβρίου και ο άλλος είχε γεννηθεί 23 Οκτωβρίου του 1925. Οι δύο αυτοί άνθρωποι, όμως, είχαν διασταυρωθεί και υποστηρίξει ο ένας τον άλλον σε δύσκολους και ζοφερούς καιρούς. Και οι δύο έλεγαν πάντα αυτό που πίστευαν, δεν κολάκευαν, δεν άφηναν το ρεύμα να τους παρασύρει· δημιουργούσαν το δικό τους.

Εχει κάτι κωμικό το να σε συγχωρούν άτομα στα οποία δεν έκανες ποτέ τίποτα κακό. Ατομα από τα οποία δεν ζήτησες ποτέ συγχώρεση. Ο θάνατος του Διονύση Σαββόπουλου έδωσε σε πολλούς την ευκαιρία να επιδείξουν δημοσίως την άτοπη μεγαθυμία τους: Ε, λοιπόν, τον συγχωρούν τον Σαββόπουλο!

Η διαδρομή ενός δημιουργού, για το στρατευμένο κοινό, επικαθορίζεται από τις ιδεολογικές και πολιτικές προτιμήσεις του και αν αυτές αλλάξουν μέσα στα χρόνια, αυτό το ανθρώπινο γεγονός επηρεάζει την αντιμετώπιση και του έργο του. Τέμνεται σε προ και μετά την αλλαγή πορείας.

«Δεν φοβάμαι τη δραχμή. Δεν φοβάμαι το ευρώ, που σαφώς το προτιμώ. Φοβάμαι μόνο τον διχασμό που τρέχει στο αίμα μας από τον καιρό του Θουκυδίδη έως τις μέρες μας», είχε γράψει ο πληθωρικός εκφραστής του συλλογικού εαυτού μας Διονύσης Σαββόπουλος στην προσωπική του σελίδα στο Facebook τις ταραγμένες ημέρες του θέρους του 2015.

Ο καρδιακός φίλος του Διονύση Σαββόπουλου, Μπάμπης Καλλιπολίτης, αφηγείται στην κάμερα της «Κ» την «παράλληλη» ζωή του Νιόνιου στη Θεσσαλονίκη. Τις ατελείωτες συζητήσεις και τα γεύματα στη Διαγώνιο, τις τουλούμπες στο Κεφίρ και τα επικά πάρτι στο διαμέρισμα της Μητροπολίτου Ιωσήφ. 

Οταν το βράδυ της Τρίτης έμαθα για την εκδημία του Διονύση Σαββόπουλου ανασύρθηκε από τα έγκατα του ασυνειδήτου μια βουλιαγμένη εικόνα, μια τρεμάμενη σκηνή της παιδικής ηλικίας. Ηταν η νύχτα του μεγάλου σεισμού του 1981 στον Κορινθιακό Κόλπο και οι γονείς μας, τρομοκρατημένοι και άμαθοι από σεισμούς αυτού του μεγέθους, μας πήραν πανικόβλητοι με το […]

Δύο καθηγητές του ΑΠΘ -ο πρώην πρύτανης και ο πρώην πρόεδρος του Τμήματος Φιλολογίας- θυμούνται τη συγκινητική βραδιά στην αίθουσα τελετών του πανεπιστημίου, τον Νοέμβριο του 2017, όταν ο Διονύσης Σαββόπουλος επέστρεφε ύστερα από 54 χρόνια για να τιμηθεί στη γενέτειρά του.

«Συννεφούλα», «Ας κρατήσουν οι χοροί», «Μη μιλάς άλλο για αγάπη», χειροκροτήματα, δάκρυα και συγκίνηση. Απλοί άνθρωποι, καλλιτέχνες και πολιτικοί αποχαιρέτησαν τον αγαπημένο τραγουδοποιό, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών, αφήνοντας πίσω του τεράστια παρακαταθήκη, αλλά και δυσαναπλήρωτο κενό.

Εκ μέρους των γνωστών και αγνώστων ποιητών μιας αντι ποιητικής εποχής, των σημερινών καλλιτεχνών μιας Ελλάδας που παραμένει οικόπεδο και αποικία, αλλά που την αγάπησες, την τίμησες και την πλούτισες, εκ μέρους του κάθε ακροατή που χώρεσε στα τραγούδια σου και του κάθε παιδιού που σε περιέχει χωρίς να σε ξέρει… σε ευχαριστώ».

«Συννεφούλα», «Ας κρατήσουν οι χοροί» και «Μη μιλάς άλλο αγάπη» ήταν κάποια από τα τραγούδια που ακούγονταν στο Α’ Νεκτροταφείο.

Οι επιρροές του από τους Ασλάνογλου, Χριστιανόπουλο, το σατιρικό ύφος του Καρυωτάκη και ο υπερρεαλισμός του Εγγονόπουλου.

Θα ακολουθήσει ταφή στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών – Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στο κέντρο.