ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο ελληνιστής Ρόμπερτ Νοξ έγραψε κάποτε ότι η κλασική παιδεία ήταν, για τη Βρετανία, το διαβατήριο των ελίτ για τη δημόσια διοίκηση. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως λέει ο ίδιος, η κλασική παιδεία έγινε το διαβατήριο για το ταμείο ανεργίας.

Με τους παγκόσμιους δείκτες διακυβέρνησης (Global Governance Indicators, GGI) των Ντ. Κάουφμαν (Natural Resource Governance Institute and Brooking Institute) και A. Κράι (World Bank Development Research Group), όπως και με άλλους διεθνείς δείκτες θα κρίναμε μια κυβερνητική θητεία;

«Η σιωπή των άλλων». Είναι ένα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ που έχω δει στη ζωή μου.

Είναι χαρακτηριστικό της δημοκρατίας ότι οι εχθροί της σπεύδουν να επικαλεστούν τα δικαιώματα που τους παρέχει για να μπορέσουν να βρεθούν σε θέση να στερήσουν άλλους από τα ίδια δικαιώματα.

Σε μια εποχή αυξανόμενων προκλήσεων για τις δημοκρατίες παγκοσμίως, η αξιόπιστη ενημέρωση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη εμπορικό προϊόν. Αντιθέτως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η δημοσιογραφία αποτελεί θεμέλιο της δημοκρατικής ζωής και, ως τέτοιο, πρέπει να ιδωθεί ως δημόσιο αγαθό που χρήζει ενίσχυσης και προστασίας.

Το Εργαστήριο Πολιτικής Επικοινωνίας και Μέσων Πληροφόρησης του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ προσκαλεί όλους όσοι ενδιαφέρονται στη δημόσια, διαδικτυακή συζήτηση με θέμα «Κινδυνεύει η δημοκρατία από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Πόσο εκτεθειμένοι είμαστε στα ψέματα σε θέματα πολιτικής επικαιρότητας;»

Ενα βασικό πρόβλημα στην κουβέντα περί δημοκρατίας, που έχει γίνει δικαιολογημένα έντονη και συγκρουσιακή στην εποχή μας, είναι μια λανθασμένη παραδοχή: ότι η ευρεία, συμπεριληπτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ένα προαιώνιο κεκτημένο. Οτι έτσι ήταν πάντα η φυσική κατάληξη της πολιτικής εξέλιξης για χώρες όπως η δική μας και ότι, άπαξ και κατακτήθηκε, κατοχυρώθηκε, καθότι είναι […]

Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα τεράστιο κενό: την απουσία αντιπολίτευσης. Εχουμε μπόλικους πολιτικούς αρχηγούς, οι οποίοι κάνουν φασαρία, ασκούν «δυναμική» αντιπολίτευση και προσπαθούν να εκμεταλλευθούν το κλίμα λαϊκής δυσαρέσκειας που αναπόφευκτα δημιουργείται μετά έξι χρόνια διακυβέρνησης.

Στο μέσον της δεύτερης θητείας της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη απολαμβάνει κάτι σπανιότερο κι από την ίδια την κοινοβουλευτική πλειοψηφία: μια αντιπολίτευση ανίκανη να αντιπροτείνει, να συνθέσει ή, έστω, να ενοχλήσει.

Χωρίς να θέλω να αρνηθώ τις σημαντικές και καίριες επισημάνσεις στο άρθρο του καθηγητή Στάθη Καλύβα («Κ», 23.3.2025), το τελικό συμπέρασμα δεν είναι ο τίτλος του άρθρου, «Εγκλημα και τιμωρία». Προς Θεού!

Τίποτα μάλλον δεν μπορεί σήμερα να ενώσει την αντιπολίτευση, εκτός από την εναντίωση προς την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό προσωπικά. Πέρα όμως από αυτή την αρνητική ενότητα, τα κόμματα που την απαρτίζουν δεν συγκλίνουν ούτε ως προς τη στρατηγική ούτε ως προς την προγραμματική της κατεύθυνση.

O πολιτικός αναλυτής του Κέντρου Γουίλσον στην Ουάσιγκτον μιλώντας στην «Κ» εξηγεί πώς οι αποφάσεις του Τούρκου προέδρου μπορεί να επηρεάσουν την οικονομία της χώρας αλλά και τη δημοκρατική της πορεία.