ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Παρά τους τόνους μελάνι που έχουν χυθεί για να εξηγηθεί ο σύγχρονος λαϊκισμός, λίγοι τον έχουν περιγράψει τόσο καθαρά όσο ο Στιβ Μπάνον, πρώην επικεφαλής στρατηγικής του Λευκού Οίκου, σε μία πρόσφατη (23.10.2025) συνέντευξη στον Economist.

Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ανάμεσα στους πολλούς αφορισμούς του είχε πει ότι «Η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα» (ή κάπως έτσι).

Προσφάτως μας έρχεται –ως είδος συναγερμού– η πληροφορία ότι την ελληνική Δικαιοσύνη δεν την εμπιστεύεται πλέον ο κόσμος. Η κ. Κωνσταντοπούλου μάς διαλαλεί ότι δεν της έχει εμπιστοσύνη.

Ηταν βάλσαμο η αισιοδοξία του καθηγητή Νίκου Αλιβιζάτου την περασμένη Κυριακή. «H κρίση αντιπροσώπευσης που διανύουμε σήμερα δεν είναι κάτι εξαιρετικό», έγραψε, «αλλά μια από τα ίδια, η οποία οφείλεται στην αδυναμία των πολιτικών μας για μακρόπνοο σχεδιασμό και για τις ελάχιστες εκείνες συναινέσεις που απαιτούνται για την πραγματοποίησή του»

Στη δημόσια συζήτηση επανέρχεται από καιρού εις καιρόν το ερώτημα κατά πόσον είναι χρήσιμη η ύπαρξη οργάνων στα οποία θα πραγματοποιείται με θεσμικό τρόπο διαβούλευση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων για μείζονα ζητήματα διπλωματικής στρατηγικής. Η ιδέα δεν είναι καινούργια.

Είναι πολλοί εκείνοι που ανησυχούν για το μέλλον της Δημοκρατίας. Δικαίως, γιατί μοιάζει πολύ εύθραυστη. Είναι ένα πολίτευμα που φαίνεται αντιφατικό. Θέλει αποτελεσματικότητα, αλλά έχει και χασομέρι, επειδή πάντα η ανέλεγκτη «αποτελεσματικότητα» των πάνω οδηγεί σε καταστροφή των πάντων.

Η πολιτική συνθήκη που ονομάζεται «φιλελευθερισμός» δεν προέκυψε από επαναστάσεις, ούτε φυσικά γεννήθηκε μονομιάς.

Περί καταστροφολογίας ο λόγος. Από τις επικρίσεις που διατυπώνονται τον τελευταίο καιρό κατά της κυβέρνησης, θα σταθώ σε εκείνες που προέρχονται «εξ ιδίων», από τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά: σύμφωνα με τον πρώτο, βρισκόμαστε στα πρόθυρα «πολιτικής και θεσμικής κρίσης πρώτου μεγέθους» […]

Ομολογώ ότι έχω κουραστεί να ακούω κομπλιμέντα για τη χώρα μας, τα οποία αισθάνομαι ότι δεν αφορούν το σήμερα. Τι εννοώ; Κάθε φορά που ένας ξένος ηγέτης θα έλθει στην Ελλάδα, θα μας πει πόσο σημαντικό είναι που επισκέπτεται το λίκνο της Δημοκρατίας.

Τι έγινε, ρε παιδιά; Ερχονται τα τανκς; Θα κατεβάσει η κυβέρνηση τον στρατό για να φυλάει το Σύνταγμα; Θα απαγορεύσει τις διαδηλώσεις; Τι συνέβη, πατριώτες; Αλώθηκε ο τόπος ο ιερός; Κατέλαβαν οι μπάχαλοι τον Αγνωστο Στρατιώτη; Κατασκήνωσε η αναρχία στο κέντρο της πρωτεύουσας; Ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Το κίνημα «No Kings» υπέρ της δημοκρατίας και κατά του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ περιμένει πως θα πραγματοποιηθούν «πάνω από 2.600» συγκεντρώσεις.

«Θα ήμουν τρελή αν ήθελα να αναλάβω την προεδρία». Η φράση, που ανήκει στην Κριστίν Λαγκάρντ, αναδεικνύει με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο την πολιτική κρίση που ταλαιπωρεί τη Γαλλία. Κάτι αδιανόητο για την 5η Γαλλική Δημοκρατία όπου ο πρόεδρος της Δημοκρατίας λειτουργεί λίγο ώς πολύ ως ο ανώτατος άρχων.