ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ειπώθηκαν πολλά πέρυσι, στις εκδηλώσεις για τα πενηντάχρονα του Συντάγματος.

Είμαι κι εγώ «ευρωγκρινιάρης». Ο «ευρωγκρινιάρης» διαφέρει από τον «ευρωσκεπτικιστή» ή τον «αντιευρωπαϊστή». Τα δύο τελευταία είδη της ευρωπανίδας είτε αμφισβητούν την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση και επιθυμούν τη διάλυσή της και την επιστροφή στα παλιά καλά έθνη-κράτη.

Πριν από δύο εβδομάδες, η Bank of America έκανε την πρώτη φετινή παγκόσμια έρευνα κοινής γνώμης στον χώρο των διαχειριστών κεφαλαίων. Παρά τον συγκλονιστικό χαρακτήρα και το απρόβλεπτο των αλλαγών σε όλο τον κόσμο, οι διαχειριστές κεφαλαίων είναι περισσότερο αισιόδοξοι για το μέλλον απ’ όσο υπήρξαν τα τελευταία πέντε χρόνια.

Η συζήτηση περί «αλλαγής καθεστώτων» επιστρέφει στη διεθνή πολιτική συνήθως κάθε φορά που ένα αυταρχικό ή αποσταθεροποιημένο κράτος μετατρέπεται σε πρόβλημα για το διεθνές σύστημα.

Επισκέφθηκα το Ιράν πριν από δέκα χρόνια. Ηθελα να δω την αυτοκρατορική Περσία, όπως διαφήμιζε την εκδρομή το πρακτορείο. Καθώς προχωρούσα στον διάδρομο που οδηγούσε στο αεροπλάνο, ένας Ιρανός δίπλα μου μού είπε πως είχα πολύ ωραία μαλλιά και ήταν κρίμα που σε λίγα βήματα θα έπρεπε να τα καλύψω με μαντίλα.

Για τους περισσότερους πολίτες των φιλελεύθερων δημοκρατιών, στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν, η καταδίκη ενός ξένου δικτάτορα είναι συνήθως εύκολη υπόθεση. Διότι εκεί τα όρια μοιάζουν καθαρά: ακυρωμένες εκλογές, καταστολή πολιτικών αντιπάλων, ανεξέλεγκτη χρήση κρατικής βίας, εξουσία χωρίς λογοδοσία.

Ο κόσμος μας μοιάζει να γίνεται ολοένα και λιγότερο δημοκρατικός. Οι δείκτες το δείχνουν, οι ειδήσεις το επιβεβαιώνουν. Ολοένα και περισσότερες χώρες διολισθαίνουν. Αλλά πώς γίνεται αυτή η διολίσθηση ακριβώς; Πώς αναγνωρίζουμε εμείς, οι πολίτες, ότι μας συμβαίνει; Και ποια είναι η γραμμή που χωρίζει μια χώρα που «έχει δημοκρατία» από μια που δεν έχει […]

Οι κίνδυνοι, οι προκλήσεις, η απειλή για τη δημοκρατία και οι ασπίδες για τα deepfakes.

Ας υποθέσουμε, ή ας ευχηθούμε, ότι οι σημερινές συνομιλίες ανάμεσα στην Ουκρανία και τις Ηνωμένες Πολιτε θα έχουν αίσιο τέλος. Ας υποθέσουμε ότι η Ουκρανία θα δεχθεί να αποχωρήσει από τις περιοχές που η Ρωσία θεωρεί ότι θα τις κατελάμβανε αν συνεχιστεί ο πόλεμος.

Το 2025 στον κόσμο άλλαξαν όλα. Αλλά στην Ελλάδα δεν άλλαξε τίποτα. Στον κόσμο, η Δύση εξαρθρώνεται από την ανοικονόμητη δύναμη του τραμπισμού. Στην Ελλάδα είμαστε ακόμη στις ευρωεκλογές του 2024.

Οπως ο Γκρέγκορ Σάμσα ξύπνησε ένα πρωί για να ανακαλύψει ότι είχε μεταμορφωθεί σε ένα γιγάντιο έντομο, έτσι και μέσα στο 2025 ο κόσμος συνειδητοποίησε ότι η Αμερική είχε μεταβληθεί –σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη– από φιλελεύθερη δημοκρατία σε υπόδειγμα ανελεύθερου λαϊκισμού.

Πώς είναι να βλέπεις τον δολοφόνο του γιου σου ή του πατέρα σου στην τηλεόραση; Πώς είναι να ακούς αυτόν που του πήρε τη ζωή να εξακολουθεί αμεταμέλητος να προπαγανδίζει τους ανθρωποκτονικούς του ιδεασμούς; Ο δικός σου άνθρωπος σκοτωμένος.