ΔIAΓΩNIΩΣ

Η όλη συζήτηση περί αξιολόγησης είναι ένα κεφάλαιο του ελληνικού υπερρεαλισμού.

Δεν ξέρω τι του έτυχε του ανταποκριτή του Spiegel στη χώρα των θαυμάτων και της φοροδιαφυγής. Δεν ξέρω αν απείλησαν να τον δείρουν, αν τον αποκάλεσαν με τη γνωστή φιλική βρισιά με την οποία ο ανδρικός πληθυσμός σε εξορίζει από την κοινωνία των εραστών στους λειτουργούς της μοναχικής ελεγείας του έρωτα.

Πληρώνουμε την αδυναμία της αστικής Ελλάδας να εντάξει στον κόσμο της ποιητές σαν τον Σεφέρη.

Στην παιδική μου ηλικία ήταν το καταφύγιο της σοβαρής μουσικής, της «κλασικής», αυτής που στο υπόλοιπο ραδιόφωνο έπαιζαν μόνον τη Μεγάλη Εβδομάδα, διότι τη θεωρούν πένθιμη ούτως ή άλλως ακόμη κι αν συνοδεύει την Κάρμεν επί σκηνής.

Προσπάθησα να δω με τη φαντασία μου τον κ. Τσίπρα στον ρόλο του Τσώρτσιλ και εκεί σταμάτησα…

Από τα σουξέ που μας δώρισε ο κ. Τσίπρας, η «πλουραλιστική» δημόσια τηλεόραση είναι το πιο χιλιοπαιγμένο.

Κρίνοντας από την υπερφορολόγηση των ακινήτων, μιας κατεξοχήν αντιπαραγωγικής επενδύσεως όπως τη χαρακτήρισε η κ. Βούλτεψη, μια καλή ιδέα θα ήταν το κυβερνητικό επιτελείο να σκεφτεί και τη φορολόγηση παραγωγής θορύβου.

Πόσο έχει διαβρωθεί το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα από τη βλακεία που δέρνει τη λειτουργία του Δημοσίου;

Κι όταν σας λένε φαντάσου τον Κουράκη υπουργό Παιδείας, εσείς θα απαντάτε, εδώ είδαμε τον Στυλιανίδη.

 Ο κ. Κουβέλης είναι ένας αποτυχημένος πολιτικός. Είναι το πορτρέτο του πολιτικού της επιβίωσης.

Μεγαλύτερο το ενδιαφέρον για την ταβέρνα που θα ανοίξει δίπλα στο σπίτι του Σικελιανού παρά για το ίδιο το σπίτι.

Η ιστορία με τους τάφους έχει ενδιαφέρον μόνον ως κατάλοιπο της ρομαντικής εποχής της αρχαιολογίας.