ΔIAΓΩNIΩΣ

Πρώτα εμείς πρέπει να ξαναζωντανέψουμε το ενδιαφέρον μας για τον τόπο πριν πείσουμε τους άλλους.

Ελλείψει πολιτικής προοπτικής, κάθε χρόνο τέτοια εποχή δανειζόμαστε ηρωισμό από το πρόσφατο παρελθόν.

Πριν φτάσουμε στη συναίνεση με την οποία υποτίθεται ότι το έθνος θα μεγαλουργήσει, θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να συνεννοούμεθα. Ή, να το πω διαφορετικά.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες η νεολαία εορτάζει την εξέγερση με αναπαραστάσεις των επεισοδίων των ημερών εκείνων.

Η σκηνή θύμιζε «Εξορκιστή», το κορίτσι που μιλάει με τη φωνή κάποιου άλλου και δίπλα της ο κ. Κοτσιφάκης…

Στη μικρή, αδύναμη, πτωχή και πτωχευμένη Ελλάδα τα τείχη υψώνονται με τη δύναμη της φαντασίας.

Για ποιον λόγο να υπάρχει ένας κρατικός οργανισμός, ο οποίος να ασχολείται με την προβολή της Ελλάδας;

Επειδή ο κ. Λοβέρδος είναι άνθρωπος ευπρεπής και συνταγματολόγος δεν θέλησε να ονομάσει το «άλλο».

Πού ακούστηκε εν έτει 2014 να φυλάσσεται ο χώρος και πώς θα φέρνουμε μετανάστες από την Κρήτη;

Προχθές, όσο η τηλεόραση έδειχνε την ωραία σκηνή του έπους που ακούει στο όνομα ελληνικό πανεπιστήμιο, με τις λαϊκές δυνάμεις να εισβάλλουν στα ανάκτορα της αστικής συγκλήτου, προσπαθούσα να διακρίνω τη σεβάσμια μορφή της δασκάλας και αγωνίστριας Θεανώς Φωτίου.

Ορισμένοι, ψυχραιμότεροι, διέκριναν ακόμη έναν θρίαμβο της ορθοδοξίας επί του κομφουκιανισμού.

Υποθέτω ότι ο γλύπτης τον μόνο ζωντανό φιλόσοφο που έχει γνωρίσει στη ζωή του είναι ο μητροπολίτης.