ΔIAΓΩNIΩΣ

Οποτε τις τελευταίες ημέρες άντεξα, διακινδυνεύοντας την οικογενειακή μου γαλήνη, να παρακολουθήσω υποψηφίους σε ζωντανή μετάδοση στην τηλεόραση ή στο ραδιόφωνο, η μόνη σκέψη που κατάφερε να διασωθεί από το οικτρό ναυάγιο της φαιάς ουσίας μου ήταν η ακόλουθη…

Ο κ. Νταβούτογλου, ο κ. Λαβρόφ και το βασιλικό ζεύγος της Ιορδανίας υποθέτω πως θα είχαν πολλά και ενδιαφέροντα να μας πουν για την ελευθερία της έκφρασης για την υπεράσπιση της οποίας διαδήλωσαν την Κυριακή εν Παρισίοις.

Σε έναν κοινωνικό βίο όπου η αστική αγωγή ή σκέτη «αγωγή» έχει πάει περίπατο, τα όρια της ευπρέπειας χαράζουν μόνον οι δικαστικές αγωγές.

Ενώ η Γαλλία και η υπόλοιπη Ευρώπη βρίσκονται αντιμέτωπες με τον θρησκευτικό φανατισμό, που για μία ακόμη φορά αποδεικνύεται, εκτός από βλακώδης και δολοφονικός, η ευλογημένη από τον Θεό χώρα ασχολείται με τα μεγάλα προβλήματα της ύπαρξης.

Στη Γαλλία η βλασφημία δεν είναι ποινικό αδίκημα, ενδεχομένως να είναι αισθητικό, όμως δεν είναι το ίδιο.

Μήπως οφείλουμε να επαναπροσδιορίσουμε τα όρια και το ύφος της πανιερότατης ανοχής μας;

Τα πράγματα είναι απλά: θα πρέπει να επανεφεύρουμε την πολιτική, τη δημοκρατία και την Ελλάδα.

Υπάρχει και η γλώσσα του πομφόλυγα, γλώσσα διεθνής και υπερβατική, αφού δεν γνωρίζει σύνορα.

Ας μη γελιόμαστε, ο θόρυβος απ’ τα πολλά «ολέ» απλώς προσπαθεί να κρύψει την πραγματικότητα μιας κατάκοπης κοινωνίας.

Η διαφορά της δημοκρατίας από τους ολοκληρωτισμούς, είναι πως στη δημοκρατία ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

Η Ελλάδα βρήκε τη θέση της σε αυτόν τον κόσμο και, ευτυχώς για εμάς και για εκείνη, η Ιστορία δεν κάνει ποτέ πίσω.

Το θέμα είναι ο κ. Τσίπρας που βαφτίζει τον Χαϊκάλη ήρωα της κάθαρσης, με αποτέλεσμα να ζηλώσουν τη δόξα και άλλοι.