ΔIAΓΩNIΩΣ

Το ζητούμενο είναι να αγγίζουμε τον Παρθενώνα με τον τρόπο που μας επιβάλλει η αισθητική του.

Από πού ξεφύτρωσαν εκείνα τα παιδιά που κατέστρεψαν καμιά εικοσαριά ακυρωτικά μηχανήματα λεωφορείων, αφού ανάγκασαν τους οδηγούς να βγουν έξω;

Η κινητικότητα της πολιτικής σκηνής είναι σύμπτωμα ζωτικότητας. Αρκεί να παράγει πολιτική υπεραξία.

Ο Στάλιν είχε χιούμορ. Και μη με ρωτήσετε ποιοι δεν το εκτιμούσαν, διότι η Ιστορία φρόντισε να σβήσει τα ίχνη τους.

Τώρα εξηγούνται όλα. Οφείλω δε να απολογηθώ στον κ. Νίκο Καρανίκα διότι τον είχα παρεξηγήσει.

Ω της φρίκης! Φαντασθείτε τον ισλαμιστή με τη μαχαίρα να εισβάλλει στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με σκοπό να κόψει τον υπέροχο προτεταμένο βραχίονα του Ποσειδώνα του Αρτεμισίου φωνάζοντας: Αλλάχ ου ακμπάρ – ή κάπως έτσι.

Ο φίλος Νίκος Μαραντζίδης είπε ότι «με ζηλεύει για τη σταθερότητα της δυτικοφιλίας» μου. Εννοώντας προφανώς ότι πολύ θα ήθελε κι αυτός να έχει έναν τόσο σταθερό οδηγό πλεύσης στη σκέψη του σ’ έναν κόσμο τόσο ρευστό όσο ο δικός μας.

Η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει τους κραδασμούς της ρήξης.

Είναι άλλο να λες ότι η επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή είναι αναγκαίο κακό, μια ήττα την οποία ενδέχεται να υποστούμε, και άλλο να την ανάγεις σε ιστορική μοίρα.

Προαναγγελθείς θάνατος ή, για την ακρίβεια, προαναγγελθείσα κατάρρευση. Η στιγμή που το Ιδρυμα Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος θα έπεφτε στην αγκαλιά του ελληνικού Δημοσίου.

Οι δημοκρατικές δυνάμεις οφείλουν να αποδείξουν πως είναι ικανές να συγκρουστούν με την τυραννία του βαθέος κράτους.

Η αριστεία δεν χωράει στο νέο λύκειο του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής.