ΔIAΓΩNIΩΣ

Κάθε πολιτικός χώρος έχει τους μπουφόνους του. Χρήσιμοι καρατερίστες καθότι με ένα πέρασμα ή μια ατάκα διασκεδάζουν την ανία που προκαλεί στο κοινό η πολιτική σκηνή. 

​«Δύσκολο το είκοσι σε Φυσική και Μαθηματικά», διαβάζω. Και αναρωτιέμαι. Πότε ήταν εύκολο το είκοσι σε Φυσική και Μαθηματικά;

Εξίσου, αν όχι περισσότερο, οδυνηρή από τον εμφύλιο σπαραγμό είναι η κοινωνική ενδόρρηξη. Οταν ομάδες αυτονομούνται από το σύνολο, αποκτούν ισχύ και απειλούν όχι μόνον θεσμούς αλλά και τον ιστό της καθημερινότητας. 

«Μην τρομάζετε αλλά τα πράγματα είναι χειρότερα από όσο νομίζετε. Διότι οι επίτροποι των Πανελλαδικών δήλωσαν ευθαρσώς πως η παραποίηση του κειμένου του Γιώργου Θεοτοκά δεν αποτελεί αυθαιρεσία κάποιων αφού πρόκειται για πάγια τακτική. 

Επιλέγουν ένα κείμενο όπου ο Θεοτοκάς αναπτύσσει διάφορες προφανείς έως κοινότοπες σκέψεις. Επειδή είναι ένας από τους συγγραφείς που εκτιμώ, θεωρώ ότι το κείμενο αυτό δεν αντιπροσωπεύει τη λεπτότητα της διανοίας του. 

Ο ιστορικός σταλινισμός διέπρεψε με τα μεγάλα, στα όρια του τερατώδους, μεγέθη του. Απέραντη γεωγραφία και απεραντοσύνη του ανθρώπινου υλικού. 

Κάποτε στη νοτιότατη απόφυση της χερσονήσου του Αίμου ζούσε μια πανάρχαια φυλή. Ζούσε αξιοποιώντας την πλούσια εμπειρία πολλών αιώνων ιστορίας, τόσο πολλών που χάνεις τον λογαριασμό. 

Τέτοιες μέρες το 1985 ένα από τα ζητήματα των επικείμενων εκλογών ήταν και η ελεύθερη ραδιοφωνία. Προετοιμάζαμε τότε το τεύχος του περιοδικού «Το Τέταρτο» με τον Μάνο Χατζιδάκι και είχαμε ζητήσει τις θέσεις των κομμάτων. 

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης αναπτύχθηκε ένα είδος αριστερής γραφής η οποία, σε αντίθεση με τη Γραμμική Β που αποκρυπτογράφησε ο Μάικλ Βέντρις, ουδείς ενδιαφέρθηκε μέχρι στιγμής να αποκρυπτογραφήσει. 

Πόσο απέχει η Λιβύη από τα Εξάρχεια; Oσο απέχει η υπόλοιπη Ευρώπη από την Ελλάδα. Διότι, ενώ η Ευρώπη αναζητά τρόπους για να αντιμετωπίσει το νέο στρατηγείο της ισλαμικής τρομοκρατίας, η Ελλάς μηρυκάζει για πέμπτη κοντά δεκαετία τη δική της. 

Κι ένα δάκρυ κύλησε στην τρυφερή παρειά της νεαράς υποψηφίας. Δάκρυ συγκινήσεως, δάκρυ ευγνωμοσύνης, δάκρυ πάντως, υφάλμυρο και χλιαρό. 

Οι γενιές των γονιών μας συνήθιζαν να αποδίδουν τις αναπηρίες της ελληνικής ζωής στην τουρκοκρατία. Για όλα έφταιγε η τουρκοκρατία, ακόμη και για τις λακκούβες στους δρόμους, τις νεροποντές, ή την παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη.