ΔIAΓΩNIΩΣ

Δεν τους ενδιαφέρει αν δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό ζουν οι άγριες φυλές των Εξαρχείων και βγάζουν μεροκάματο λαθρέμποροι τσιγάρων.

Κάποτε πιστεύαμε πως οι κακοχυμένοι συνταγματάρχες που μας κυβερνούσαν ήταν η εξαίρεση. Ηταν δύσκολο να ταυτιστείς με την κακογουστιά της «Πολεμικής Αρετής» ή τη σχιζοφρενική καθαρεύουσα του Παπαδόπουλου.

Ελλειψη κατανόησης του πολιτικώς ορθού; Eίναι το λιγότερο που μπορώ να προσάψω σε όλους αυτούς τους ιμάμηδες που έχουν βαλθεί να διαψεύσουν την πολιτικώς ορθή αρχή πως το Ισλάμ είναι θρησκεία αγάπης και ανοχής και πως όσοι δεν το πιστεύουν αυτό είναι τουλάχιστον ισλαμόφοβοι, ξενόφοβοι, ρατσιστές, απαράδεκτοι σύζυγοι και εραστές. 

«Σαν μέλη του λαού αυτού, ανήκουμε στην Ευρώπη γεωγραφικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, συμμετέχουμε στη ζωή της, πάσχουμε μαζί της, χανόμαστε μαζί της και σωζόμαστε, αν σωζόμαστε, πάλι μαζί της». Το γράφει ο Γιώργος Θεοτοκάς, στο κείμενό του «Εθνική Συνείδηση», γραμμένο τη δεκαετία του ΄40.

Απολογητική απέναντι στο παρελθόν της, ενοχική καθότι νικήτρια του Εμφυλίου, η πολιτική Δεξιά απαξίωσε να ασχοληθεί με τον πνευματικό κόσμο. 

Στο έργο του «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας» ο Κώστας Αξελός αναρωτιέται: «Γιατί οι Εβραίοι άκουσαν τους προφήτες τους ενώ εμείς οι Ελληνες δεν ακούσαμε τους φιλοσόφους μας;» – το παραθέτω από μνήμης. 

Η επιδότηση της δικτατορίας στην Αριστερά δεν περιορίστηκε στην πολιτική υπεραξία. Ηταν κυρίως ιδεολογική και πνευματική. 

Οταν, εν μέσω δικτατορίας, ο Γιώργος Σεφέρης δήλωσε πως οι καιροί επιβάλλουν τη σιωπή και την απόσυρση, στην πραγματικότητα καλούσε τους συγγραφείς να μην εκδώσουν τα έργα τους όσο ίσχυε η λογοκρισία του καθεστώτος. 

​Εχυσε δάκρυα πικρά όταν ο Τσάβες ανελήφθη εις τους ουρανούς. Υμνησε τον Κάστρο και τώρα υπερασπίζεται τον Μαδούρο. Πρόκειται για τον Ζαν-Λικ Μελανσόν. Πρόκειται και για τον Αλέξη Τσίπρα. 

Μου αρέσει να βλέπω τους ευζώνους στην αλλαγή φρουράς στον Αγνωστο Στρατιώτη. Οι συντονισμένες τους κινήσεις και η πειθαρχία αντιστέκονται στον κατεστημένο χαβαλέ του εθνικού μας βίου. Για τους ίδιους λόγους μου αρέσουν και οι στρατιωτικές παρελάσεις. 

​Δεκαετίες τώρα, όλοι συμφωνούν ότι «κάτι» έπρεπε να γίνει. «Κάτι», σαν αυτά τα απλά που όταν τα μεταφέρεις στο περιβάλλον του δημόσιου λόγου γίνονται αυτονόητα με ειδικές ανάγκες. 

Αγνώστου ταυτότητας, αγνώστων λοιπών στοιχείων, αγνώστων κινήτρων, αγνώστου πολιτικής και αγνώστου ιδεολογίας. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;