ΔIAΓΩNIΩΣ

Ο υφυπουργός Παιδείας βωμολοχεί ως χούλιγκαν και δεν αποπέμπεται επειδή βωμολόχησε αλλά επειδή έθιξε τους οπαδούς της αντιπάλου ομάδας.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι η παραίτηση του δεύτερου υφυπουργού της Παιδείας δεν θα σημάνει καθυστέρηση, διακοπή ή αναστολή του έργου που έχει αφήσει και αι περιστάσεις δεν τον άφησαν να ολοκληρώσει. Το έργο παραμένει άγνωστο, είμαστε όμως σε θέση να γνωρίζουμε τις περιστάσεις. 

Οπου, ως γνωστόν, η σύζυγος ή ο σύζυγος επιστρέφει απροειδοποίητα σπίτι και βλέπει τον σύζυγο ή τη σύζυγο με κάποιαν άλλη ή κάποιον άλλον στο κρεβάτι – ο αντισεξισμός ταράζει κάπως τη σύνταξη των ελληνικών, αλλά τι να κάνουμε. 

​​​«Η αρπαγή των Σαβίνων γυναικών» του Νικολά Πουσέν αναπαριστά ένα επεισόδιο της ιστορίας της Ρώμης. Οπως λέει ο Τίτος Λίβιος, η πρώτη γενιά των Ρωμαίων έπασχε από γυναικοπενία. Ως εκ τούτου, αποφάσισαν να αποκτήσουν όσες τους χρειάζονταν ή τους γυάλιζαν και επετέθησαν στους γείτονές τους για να τις κατασχέσουν.

​Τα κτίρια του Πολυτεχνείου λειτούργησαν ως σύμβολο της δημοκρατίας. Ο κυρίαρχος μύθος της μεταπολίτευσης ξεκινούσε με το «Εδώ Πολυτεχνείο» της κ. Δαμανάκη.

«​Κερδίσαμε την κυβέρνηση. Μένει να κερδίσουμε την εξουσία». Πολύ πριν από την κ. Μπαζιάνα τη διατύπωση την είχε γράψει ο σύζυγός της στον πρόλογο του βιβλίου του Πάμπλο Ιγκλέσιας, ηγέτη του Podemos.

Ο Πίτερ Μπρουκ το 1974 είχε αφήσει εποχή με την παράσταση του σαιξπηρικού «Τίμων ο Αθηναίος» στο θέατρο Bouffes du Nord στο Παρίσι. 

Η φωτογραφία έχει τραβηχτεί στον καταυλισμό της Μόριας. Μια γυναίκα στη σκηνή της και δίπλα της ένα μωρό τυλιγμένο σε κουβέρτες. Αντί για φάτνη υπάρχει ένα πλαστικό τελάρο μανάβικου. 

​Πριν τον γνωρίσω στο προαύλιο, τον άκουγα κάθε απόγευμα στο ραδιόφωνο. Με είχε εντυπωσιάσει η ψυχραιμία του λόγου του. Παρεξηγημένη λέξη η ψυχραιμία. 

Σε παλαιότερες εποχές υποψήφιοι για τη Φιλοσοφική Σχολή ήσαν συνήθως οι σπασίκλες, τα «φυτά». Ησαν όμως και όσοι μαθητές αγαπούσαν την ανάγνωση της λογοτεχνίας.

«​​Οταν πηγαίνουμε στην πρώτη ή τη δευτέρα δημοτικού μάς μαθαίνουν έκθεση ιδεών. Μας βάζουν να γράψουμε πώς περάσαμε το Σαββατοκύριακο. Αυτό το παιδί θα γράψει γενικότητες και όταν γίνει 16 ετών θα είναι έτοιμο για τις πιο απίθανες θεωρητικές φαντασιώσεις, τις οποίες σήμερα πια τις βιώνουμε σε κυβερνητικό επίπεδο». Και όχι μόνον σε κυβερνητικό επίπεδο, θα πρόσθετα στην καίρια παρατήρηση του Στέλιου Ράμφου…

Η ρητορική της ριζοσπαστικής αριστεράς στηρίζεται στην καταγγελία. Καταγγελία του ταξικού αντιπάλου, του ιδεολογικού αντιπάλου, του πολιτικού αντιπάλου, του πρώην συντρόφου που «αλλαξοπίστησε», ελλείψει δε ορατού στόχου, καταγγελία του ίδιου της του εαυτού.