ΧΡΕΟΣ

Ένα εκτενές άρθρο για την ελληνική κρίση και την ανάκαμψη της οικονομίας δημοσιεύουν σήμερα οι Financial Times, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης δέκα χρόνων από το δημοψήφισμα του 2015, το οποίο η εφημερίδα χαρακτηρίζει σαν το σημείο καμπής του δράματος. «Εάν η Ελλάδα έβγαινε από το ευρώ, αυτό θα ήταν το τέλος του ευρώ», λέει […]

Προχωράει σε αναβολή της προγραμματισμένης για τις 16 Ιουλίου επανέκδοσης ομολόγου.

Εκείνο το εξάμηνο δεν αποδείχθηκε τελικώς σημείο καμπής για την κοινωνία συνολικά. Υπήρξε ελάχιστος σοβαρός δημόσιος διάλογος για τα ζητήματα
που τέθηκαν. Γιατί;

Παρότι δεν ήταν ομόλογοι, μιλούσε συχνά απευθείας με τον Έλληνα πρωθυπουργό, γιατί «η συνεργασία σε επίπεδο υπουργού Οικονομικών ήταν δύσκολη». Ποια μηνύματα προσπάθησε να περάσει στον Τσίπρα σε αυτές τις επικοινωνίες. Πώς σκεφτόταν η κυβέρνηση Ομπάμα το ελληνικό πρόβλημα.

Δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνουμε… αλλά μου φαίνεται δύσκολο να πιστέψω ότι έχουν περάσει δέκα χρόνια από εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015. Ισως επειδή η ένταση και τα όσα διακυβεύονταν ήταν τόσο πρωτόγνωρα, να μοιάζει σαν να συνέβη χθες.

Ανέρχονται σε 31,6 δισ. ευρώ και θα αποπληρωθούν έως το 2031 αντί του 2041 που είναι η κανονική τους λήξη.

Για ανθεκτικότητα σε εξωτερικά σοκ και αύξηση ρευστότητας, λέει η Scope.

Η μείωση του ελληνικού δημοσίου χρέους, που συσσωρεύθηκε διαχρονικά και εξακολουθεί να είναι υψηλό τόσο ονομαστικά όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ, αποτελεί βασικό εθνικό στόχο.

Η εμμονή επί χρόνια της Δύσης στις ανοικτές αγορές υπηρέτησε με συνέπεια τη μεγέθυνση του χρηματοπιστωτικού τομέα που έφερε μεν άπειρα υπερκέρδη στους διαχειριστές κεφαλαίων, αλλά υπονόμευσε από την άλλη την παραγωγική βάση των εθνικών οικονομιών και λειτούργησε διαβρωτικά στην προοπτική της παγκόσμιας ανάπτυξης.

Το παρασκήνιο της λήψης αποφάσεων κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης και πώς φτάσαμε στις συζητήσεις με την τρόικα.

Δεν προσελκύουν επενδυτές ή καταβάλλουν υψηλές αποδόσεις.

Το μήνυμα Moody’s στην υπερδύναμη και οι αποδόσεις των ιαπωνικών τίτλων.