Αθηναϊκά Plus

Λένε ότι το μήλο θα πέσει κάτω από τη μηλιά. Τι γίνεται όμως αν το μήλο, τελικά, προκύψει αχλάδι; Η Αρτεμις Μπαλτογιάννη, σύμβουλος τέχνης και επιμελήτρια εκθέσεων, τράβηξε εντελώς διαφορετικό δρόμο από τη μητέρα της, Μάγδα, που εδώ και δεκαετίες διακρίνεται στο εμπόριο τέχνης σε διεθνές επίπεδο

Oσοι ήταν συντονισμένοι στους δέκτες τους χθες, παρακολουθώντας δελτία ειδήσεων για τις εξελίξεις στην Ουκρανία ή ψυχαγωγικές εκπομπές, μάλλον ξέχασαν να ευχηθούν στη μικρή τους οθόνη. Καθότι στις 23 Φεβρουαρίου 1966 ήταν η πρώτη φορά που οι Eλληνες είχαν το προνόμιο να απολαύσουν –έστω και υποτυπωδώς– τηλεοπτικό πρόγραμμα. Γυρίζοντας το ρολόι 56 ολόκληρα χρόνια πίσω, […]

«Αν έρθει κάποιος στη Γη από άλλον πλανήτη και μας ρωτήσει “Τι είναι ο ανθρώπινος πολιτισμός”, ας του παίξουμε την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν.

Υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλούν στους ώμους τους τις μνήμες μιας ολόκληρης κοινότητας, αναγνωρίζοντας αυτό το καθήκον ως ύψιστο χρέος στους παππούδες, στους προπάππους, στην Ιστορία την ίδια.

Η τοποθέτηση είναι μάλλον κυνική, ωστόσο αληθής: Στην Ελλάδα νομίζουμε ότι δεν έχουμε ανάπηρους, αυτιστικούς ή ψυχικά ασθενείς, όχι επειδή δεν υπάρχουν, αλλά επειδή είναι εκτός της ορατότητάς μας.

Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, οι κάτοικοι της Ανδρου είχαν μια έκπληξη. Το «Shtandart», ένα ιδιαιτέρως καλοφτιαγμένο σύγχρονο αντίγραφο ενός ιστορικού ρωσικού ιστιοφόρου, που ναυπηγήθηκε το 1703 από τον Μεγάλο Πέτρο, κατέπλευσε στο λιμάνι στο Μπατσί.

Ακούγοντας τα επιτεύγματά του σίγουρα τον θαυμάζεις, και από την άλλη τον λες και παλαβό. Oμως ο υπεραθλητής Μάριος Γιαννάκου έχει αυτό το είδος τρέλας που αφενός συμβαδίζει με τη νιότη και αφετέρου μπαίνει στην υπηρεσία της ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για έναν ιερό σκοπό…

«Καθώς ένα κουμπί άμα φαγώνεται η κλωστή του κρέμεται και πέφτει, η αντοχή κρατά όσο το ρούχο είναι καινούργιο, μέχρι να παλιώσει.

«Οταν κάνεις μια ευχή, ελπίζεις. Και όσο ελπίζεις, παλεύεις». Ολόκληρη φιλοσοφία συμπυκνώνεται σε δυο μόνο φράσεις για το πόσο ευεργετική, ακόμα και σωτήρια, μπορεί να αποδειχθεί η εκπλήρωση ενός ονείρου για παιδιά και εφήβους με σοβαρή πάθηση.

Η γνωριμία μου με τον ζωγράφο Τζέιμς Φουτ το καλοκαίρι του 2018 στο Κυπαρίσσι Λακωνίας ξεκίνησε ανορθόδοξα, βρεθήκαμε στο όριο του καβγά: ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα σε αυτό το μαγικό μέρος, από τα αγαπημένα της Νταϊάνα και του Ντόντι, ισχυρίζονται οι ντόπιοι.

Θα μπορούσε να είναι μια εγκατάσταση arte povera, φτιαγμένη από τον Γιάννη Κουνέλλη. Οταν η Αγγελική Γιαννακίδου, ιδρύτρια του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης, που είναι τα αυτιά, τα μάτια και η καρδιά της στήλης στον Εβρο, μου έστειλε τις φωτογραφίες, λογικό ήταν ότι είναι εικαστική εγκατάσταση.

Στον εορτασμό των 200 χρόνων συνειδητοποιήσαμε ότι από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής του 1821, αυτή που παραμένει αταλάντευτα στο πλάι μας, εγγύτερα στην ψυχή μας, είναι η Γαλλία.