Αθηναϊκά Plus

Για να φθάσει κανείς έως τη συναγωγή των Ιωαννίνων περνάει από έναν μικρό δρόμο. Ενα σοκάκι που, αν είχε λαλιά, θα μας μιλούσε για την τρομερή ιστορία αυτής της ελληνοεβραϊκής κοινότητας η οποία έζησε την ακμή και τον διωγμό, άφησε το χνάρι της στη φυσιογνωμία της πόλης. Είναι σιωπηλός μάρτυρας για το πώς διαμορφώθηκε η […]

«Το έργον των θεών διακόπτομεν εμείς, τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής. Στης Ελευσίνος και στης Φθίας τα παλάτια η Δήμητρα κι η Θέτις αρχινούν έργα», γράφει ο Καβάφης στο ποίημα «Διακοπή». Η διαχρονικά οικουμενική ακτινοβολία της Ελευσίνας μπορεί να συγκριθεί με εκείνην των Δελφών και της Ολυμπίας.

Στο τέλος της εκδήλωσης στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Ευγενίδου όπου πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου «Η θάλασσα είναι δρόμος – Για την ελληνική ναυτοσύνη του χτες και του αύριο» ανέβηκε στο βήμα ο εφοπλιστής Σίμος Παληός.

Ταλαιπωρείσαι ολίγον για να ανεβείς τα σκαλιά, αλλά η θέα της οικίας του Λάζαρου Κουντουριώτη στην Υδρα σε κάνει αμέσως να ξεχνάς τη δοκιμασία. Διότι από την αυλή της μπορείς να θαυμάσεις ένα από τα ελάχιστα μέρη στην πατρίδα μας, που ο τουρισμός δεν αλλοίωσε τη φυσιογνωμία του.

Οι γεννημένοι δίγλωσσοι έχουν άλλη σχέση με τις λέξεις από αυτές που αναπτύσσουμε εμείς με τη μητρική μας.

Πολύ συχνά, μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου που απευθύνεται σε παιδιά βλέπεις μισοκρυμμένο έναν ενήλικο συγγραφέα, ο οποίος προσπαθεί φιλότιμα να μπει στη θέση ενός μαθητή δημοτικού.

Από το ατελιέ του Ανδρέα Γεωργιάδη, που μοιάζει με μικρή αστική αετοφωλιά στο κέντρο, επιβλέπει κανείς την κίνηση στην οδό Αθηνάς και στην πλατεία Κοτζιά.

Οι καλύτερες εκδηλώσεις μνήμης είναι αυτές οι οποίες θα ταίριαζαν με την προσωπικότητα του εκλιπόντος. Ο Κωστής Σοφιανός, που έφυγε αιφνίδια από τη ζωή το καλοκαίρι του 2009 στην Υδρα, ήταν ένας άνθρωπος δοτικός, ήθελε να προσφέρει στους γύρω του.

Τα πραγματικά και φανταστικά ζώα ασκούσαν έλξη πάνω στον άνθρωπο από την αρχαιότητα. Οποιος έχει διαβάσει το «Βιβλίο των φανταστικών όντων» του Μπόρχες, ένα συναξάρι παράξενων πλασμάτων, παίρνει μια γεύση για τη μαγεία του δράκοντα, της χίμαιρας και άλλων περίεργων μορφών που συναντάμε από τον Κομφούκιο μέχρι τον Σαίξπηρ και τον Λιούις Κάρολ.

Από τις πιο ωραίες συζητήσεις για την τέχνη στη ζωή μου την έχω κάνει με τον Αλέκο Κυραρίνη πριν από 15 χρόνια –καθισμένοι και οι δυο– σε ένα πεζούλι που έβλεπε το Αιγαίο στη γενέτειρά του την Τήνο.

Η βραδιά την περασμένη Τρίτη ήταν γλυκιά και ξάστερη. Στο ΚΠΙΣΝ έφτανε και ένα ωραίο θαλασσινό αεράκι, την ώρα που δεκάδες καλεσμένοι περνούσαν το κατώφλι του Delta για μια γιορτή αφιερωμένη στην άνοιξη, αλλά και στην ελληνική φιλοξενία.

Αν με ρωτήσει κάποιος τι είναι για μένα η Γαλλία, θα κλείσω τα μάτια και θα του διηγηθώ πώς νιώθεις όταν τρως θεϊκή μπουγιαμπέσα σ’ έναν μικροσκοπικό όρμο στη Μασσαλία, όταν γεύεσαι ένα φρεσκότατο βουτυράτο κρουασάν στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού και απολαμβάνεις κρασιά σε μπιστρό στο Μπορντό.