Αθηναϊκά Plus

Yπάρχουν περιπτώσεις που αρκεί ένας άνθρωπος, με το σθένος του και την επιμονή του, να κινήσει μυλόπετρες.

Η μυρωδιά από λαχταριστά ποπ κορν και χοτ ντογκ, έφτανε σχεδόν μέχρι το φυλάκιο στην είσοδο του Jefferson House, την κατοικία του Αμερικανού πρεσβευτή με τον δροσερό περιβάλλοντα χώρο. 

Νησί των καλλιτεχνών, η Αίγινα διατηρεί ακόμη την αύρα ενός ιδιαίτερου τόπου. Το περασμένο Σαββατοκύριακο είχε και πάλι το γνώριμο πλήθος του καλοκαιριού αλλά ανάμεσα στις γεύσεις στο «Αιάκειον» και στον «Σκοτάδη», η Αίγινα αφήνει πάντα χώρο για τέχνη.

Τα πλοία έχουν τη δική τους γοητευτική ιστορία. Και ο πλους τους μέσα στον χρόνο αποκαλύπτει τις περιπέτειες των ανθρώπων που βρέθηκαν στο κατάστρωμα και στη γέφυρά τους.

Σε μία μεγάλη εκστρατεία έχει επιδοθεί αυτήν την περίοδο το «Ελληνικό Ιδρυμα» της Διεθνούς Πανεπιστημιούπολης στο Παρίσι, καθώς έχει εισέλθει σε έναν αγώνα δρόμου για να προσεγγίσει τον μεγάλο στόχο της συνολικής ανακαίνισης των δωματίων της Ελληνικής Εστίας. 

Eνα πάνελ ομιλητών στην υποθετική σκιά του Νομισματικού Μουσείου, σε έναν αθηναϊκό κήπο, που εδώ και χρόνια δεν είναι μυστικό ότι είναι καταφύγιο δροσιάς και γαλήνης. 

Δεν υπάρχει πιο αθηναϊκή θέα από το μπαλκόνι των εκδόσεων Καπόν, στην οδό Μακρυγιάννη. Μουσείο Ακρόπολης, Κτίριο Βάιλερ, Παρθενώνας είναι η τριλογία που συνθέτει μια «καθημερινή» θέα από τον τέταρτο όροφο. 

Από το ApArt Suite,  στην οδό Πραξιτέλους 15-19, η Αθήνα αναπνέει αλλιώς. Εδώ, σε αυτό τον υψηλής αισθητικής χώρο φιλοξενίας, νιώθει κανείς πόσα πολλά μπορεί να γίνουν για την πόλη, τον τουρισμό, την ίδια την οικονομία, όταν υπάρχει διάθεση για βελτίωση του προϊόντος που λέγεται «Αθήνα».

Ανεξάντλητες οι ιστορίες για την Αθήνα που βγαίνουν στην επιφάνεια με διάφορες αφορμές. Ιστορίες λησμονημένες για τους σημερινούς κατοίκους, ακόμη και αν αφορούν κεντρικότατα σημεία της πρωτεύουσας όπως η πλατεία Συντάγματος. 

Υπάρχει μία νοητή γραμμή: Αθήνα, Βενετία, Κωνσταντινούπολη, Αλεξάνδρεια και από εκεί Λονδίνο, Καβάλα, Κρήτη. Κύκλοι που αλληλοτέμνονται είτε ως δεξαμενές έμπνευσης είτε ως πόλεις υποδοχής, απελευθερώνοντας μια αδιόρατη κοινή πατρίδα, με τη μνήμη ενός θνήσκοντος αστικού πολιτισμού.

Αν θέλει να γνωρίσει κανείς σε βάθος τον ελληνικό 19ο αιώνα, μία από τις δημοφιλέστερες «πύλες εισόδου» είναι η Ερμούπολη της Σύρου. 

Oι εικόνες από τα περασμένα καλοκαίρια, ιδίως εκείνες που ανακαλούν το ελληνικό τοπίο και τις μορφές που έβλεπε κανείς στα νησιά και όλα τα χωριά της ενδοχώρας, δημιουργούν αισθήματα νοσταλγίας, περιέργειας ή ακόμη και έκπληξης για τους νεότερους.