Αθηναϊκά Plus

Η Κρήτη ξέρει να σε υποδέχεται βασιλικά, είτε είσαι γαλαζοαίματος είτε κοινός θνητός. Οι άνθρωποι είναι γλυκομίλητοι, ανυπόκριτα ζεστοί και γενναιόδωροι στη φιλοξενία, με αυτήν την αμεσότητα που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρεξήγησης μα ούτε και αντίδρασης. Θες δεν θες θ’ αφεθείς στη φροντίδα τους.

Κάθε φορά που μπαίνω στην δροσερή αυλή της γκαλερί Bernier – Eliades, αισθάνομαι σπίτι μου. Είναι τόσες οι συνεντεύξεις που έχω κάνει στο μικρό της αίθριο όλα αυτά τα χρόνια: από τους Γκίλμπερτ και Τζορτζ, που φορούσαν ολόμαλλα κοστούμια καλοκαιριάτικα, μέχρι τον Τόμας Σούτε, που κάπνιζε το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο, και τον Πιερ Πάολο Καλτσολάρι με μαλλιά και μούσια σε επαναστατική έξαρση, η αίθουσα τέχνης έδωσε σε εμάς τους δημοσιογράφους αλλά και στο κοινό ένα σπάνιο δώρο. 

Μέρα σημαδιακή για τον ελληνισμό η Τρίτη 29η Μαΐου, εγγεγραμμένη στην εθνική μας μνήμη με μελάνι ανεξίτηλο. Αυτή τη σημαντική επέτειο επέλεξε ο Σύλλογος Φίλων Παιδιών με Καρκίνο «Ελπίδα», σε συνεργασία με την Πανελλαδική Οργάνωση Γυναικών «Παναθηναϊκή», για να διοργανώσει μια ιδιαίτερη εκδήλωση φιλανθρωπικού χαρακτήρα, αφιερωμένη στα παιδιά που δίνουν μάχη για τη ζωή τους. 

Οταν πρωτομπήκα στο επάγγελμα, 25 χρόνια πριν, όποιος άκουγε το επίθετό μου, με ρωτούσε αν είχα σχέση με τη δημοσιογραφική οικογένεια Πουρνάρα. Γνωστότερο μέλος της ο Δημήτριος Πουρνάρας (1900-1985) που διετέλεσε πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και ίδρυσε με τον αδελφό του τις «Εκδόσεις Πάπυρος». 

«Με κατηγορούν συχνά ότι τα έργα μου είναι ευχάριστα. Μου αρέσει αυτό ξέρετε… Ο λόγος που ζωγραφίζω είναι να προξενώ ευχαρίστηση στον εαυτό μου και στους άλλους. Αρα δικαιωμένος νιώθω με την κριτική αυτή». Ο Αλέκος Φασιανός κάθεται σε μια γωνιά της γκαλερί «Ιριδα» στο Παγκράτι και παρακολουθεί το στήσιμο της έκθεσής του με τίτλο «μικρά, petit format, μικρά, petit format…» που άνοιξε την περασμένη Πέμπτη το βράδυ.

Χωράνε δύο χιλιάδες χρόνια Ιστορίας μέσα σε λίγα τετραγωνικά; Σίγουρα όχι. Χωρά, όμως, μια αποστολή εθνικού χαρακτήρα. Το Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος, που ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και πρωτοστεγάστηκε σ’ ένα δωμάτιο δίπλα στη Συναγωγή της οδού Μελιδώνη, είχε έναν σημαντικό ρόλο. 

Η δράση της «Ελπίδας», του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με Καρκίνο, ξεκινά το 1990. Μέσα σε αυτά τα 28 χρόνια έχουν γίνει κυριολεκτικά θαύματα. Εχουν σωθεί παιδικές ζωές με θεραπείες που παλαιότερα γίνονταν μόνον στο εξωτερικό, ενώ τώρα πραγματοποιούνται στην πατρίδα μας. 

Φέτος το καλοκαίρι, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή διοργανώνει στην Ανδρο ένα αφιέρωμα σε αυτόν τον ιδιαίτερα σημαντικό ζωγράφο. Είναι ένας φόρος τιμής με δεκάδες έργα που ιχνηλατούν την πορεία του, φωτίζουν κεφάλαια που είχαμε ξεχάσει και κυρίως μαρτυρούν τη δεινότητά του στο σχέδιο και στο χρώμα.

Συνάντησα την Ισραηλινή σκηνοθέτιδα Γιάελ Πέρλοβ στον τελευταίο όροφο του αθηναϊκού της ξενοδοχείου, την ώρα που έδυε ο ήλιος πάνω από τις πολυκατοικίες. Ηρθε στην Αθήνα για ολιγοήμερες διακοπές και ήταν εντυπωσιασμένη από τη ζωντάνια της ελληνικής πρωτεύουσας. 

«Εχουμε ένα πολύ μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα. Σας περιμένω». Η Μαρίνα Καρέλλα δέχθηκε ευγενώς να με δει από κοντά. Η διεύθυνσή της μου έκανε εντύπωση. 

Η Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών μετρά 137 χρόνια ζωής και δράσης, με έργο ευεργετικό για τον τόπο μας. Ιδρυθείσα το 1881, είναι μια φιλόξενη βάση για μελέτη και έρευνα στην Ελλάδα.

 Ο επιχειρηματίας Γιώργος Στεφανίδης, εραστής της φωτογραφίας, έσκυψε πάνω από τα σκαριά με στοργή στρέφοντας τον φακό του στις θαλασσοδαρμένες λαμαρίνες και τις πλώρες των ξύλινων καϊκιών.