Αθηναϊκά Plus

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη του πατριωτικού αισθήματος από το να καταταγεί κάποιος εθελοντικά στον στρατό όταν ο εχθρός βρίσκεται προ των πυλών. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλοί ομογενείς κινητοποιήθηκαν για να συνδράμουν τη χώρα, μετά το τελεσίγραφο των Ιταλών.

Στο εξωτερικό η μόδα είναι η καλύτερη φίλη των μουσείων. Εδώ και δεκαετίες διοργανώνονται επιδείξεις για να ενισχυθούν οικονομικώς πολιτιστικά ιδρύματα, καθώς η τέχνη και η υψηλή ραπτική είναι, στην ουσία, συγκοινωνούντα δοχεία. Την Τετάρτη που μας πέρασε έγινε ένα ωραίο ντεφιλέ στην Αθήνα για τη στήριξη του Ιδρύματος Βασίλη και Μαρίνας Θεοχαράκη.

Οποιος έχει επισκεφθεί το Φουγάρο στο Ναύπλιο, το διαισθάνεται: το παλαιό εργοστάσιο κονσερβοποιίας «Ανθός», που επανήλθε στη «ζωή» με τεράστια φροντίδα και μεράκι, αντανακλά πολλές πτυχές της Φλωρίκας Κυριακοπούλου. 

Αν ανατρέξει κανείς στον μεγάλο κατάλογο των συμπατριωτών μας που σπούδασαν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού χάρη στις υποτροφίες του περίφημου προγράμματος εκπαιδευτικών ανταλλαγών Fulbright, θα βρει προσωπικότητες  όπως ο Γιώργος Σεφέρης, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Λουκάς Παπαδήμος, ο Νικηφόρος Διαμαντούρος, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, ο αείμνηστος Αγγελος Δεληβοριάς. 

Με μια αίσθηση γλυκού θριάμβου ολοκληρώθηκαν προχθές οι παραστάσεις της «Υπνοβάτιδος», της όπερας του Μπελίνι, στην Εθνική Λυρική Σκηνή.

Τι μπορεί να κάνει τους κατοίκους ενός μικρού χωριού της Μάνης να κρύψουν κατατρεγμένους Εβραίους με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής; Πριν από λίγες ημέρες, το Σωματείο «Ομοιοι της Μάνης» έφερε ξανά στο προσκήνιο μια συγκινητική ιστορία που διαδραματίστηκε πριν από 75 χρόνια στο χωριό Κότρωνας.

Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, στην Ευρώπη καθυστέρησε αρκετά η σύζευξη ανάμεσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα που διακρίνονται στην επιστημονική έρευνα και στο επιχειρείν. 

Ορισμένες φορές η αγαθή τύχη φέρνει έτσι τα πράγματα ώστε να γνωρίσεις έναν νέο τόπο μέσα από το βλέμμα και την ψυχή των ανθρώπων που τον αγαπούν. 

«Ποτέ, μα ποτέ, δεν στενοχωριέμαι όταν αποχωρίζομαι κάτι. Εκτός και αν είναι ζωντανό. Χαίρομαι ιδιαίτερα που όλα αυτά τα αντικείμενα, τα οποία συγκέντρωσε με υπομονή ο πατέρας μου, βρήκαν εδώ ιδανική στέγη για να “συνομιλούν” με τα  νέα παιδιά». Αυτά μου έλεγε η Ελένη Μαρτίνου, συγκινημένη, μπροστά στις κομψές προθήκες όπου είχαν τοποθετηθεί εκατοντάδες από τις συνολικά 855 αρχαιότητες, τις οποίες δώρισε στο Μουσείο Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ.

Είναι κάτι που συμβαίνει συχνά στις ξένες πρωτεύουσες: εκτός από το σταθερό γεωγραφικό τους σημείο, χώροι τέχνης βρίσκουν αλλού προσωρινές φιλόξενες «φωλιές». 

Το μικρό στενό όπου βρίσκεται η είσοδος του Μπενάκη Πειραιώς είναι συνήθως ήσυχο όλες τις ώρες της ημέρας. Ομως, την προηγούμενη Δευτέρα το απόγευμα που θα παρουσιαζόταν το βιβλίο «Τελευταία μπλόφα» της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού, ένα μουσικό σχήμα κάποιου γειτονικού κέντρου διασκεδάσεως έκανε πρόβα.

Το Ιδρυμα «Σύλβια Ιωάννου» κλείνει φέτος δέκα ολόκληρα χρόνια ζωής, μέσα στα οποία είχε αξιοζήλευτα πεπραγμένα. Εχει δώσει 28 υποτροφίες για μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές σε Ελληνες και Κυπρίους φοιτητές, έχει διοργανώσει διεθνή επιστημονικά συνέδρια και έχει αξιοζήλευτες εκδόσεις.