Αθηναϊκά Plus

Ερωτεύτηκα σφόδρα τη Θράκη όταν την είδα μέσα από τα μάτια της Αγγελικής Γιαννακίδου. Η ιδρύτρια του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης, στην Αλεξανδρούπολη, μου γνώρισε ανθρώπους, δάση, βουνά, τον Εβρο, με τέτοια αγάπη που δεν μπορούσε παρά να είναι άκρως μεταδοτική. 

Υπάρχουν κάποια βιβλία τόσο καλοφτιαγμένα που δεν τα αγοράζεις απλώς, αλλά τα παντρεύεσαι, αφού μένουν στα ράφια της βιβλιοθήκης μια ζωή.

Τα καλά νέα διαδόθηκαν γρήγορα χθες: Με το βραβείο «Youniversal» του προγράμματος Global Fine Arts Awards τιμήθηκαν το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και ο διευθυντής του, καθηγητής Νίκος Σταμπολίδης, για την έκθεση «Πικάσο και Αρχαιότητα. Γραμμή και πηλός». 

Η εκπομπή «Το μαγικό των ανθρώπων», το ντοκιμαντέρ της σκηνοθέτιδος Πέννυς Παναγιωτοπούλου και της ψυχολόγου Φωτεινής Τσαλίκογλου στην ΕΤ2, λειτούργησε πέρυσι ως προοικονομία. 

Στις 8 Μαΐου του 1945, με τη συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας, σήμανε το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρότι οι σύμμαχοι είχαν απελευθερώσει τους κρατουμένους από πολλά στρατόπεδα συγκέντρωσης, κανείς δεν ήταν τότε σε θέση να συλλάβει το συνολικό μέγεθος του εγκλήματος: έξι εκατομμύρια Ευρωπαίοι Εβραίοι –ανάμεσα στους οποίους ένα εκατομμύριο παιδιά– είχαν χάσει τις ζωές τους στα κρεματόρια. 

Oλο αυτό το χρονικό διάστημα που τα θέατρα, οι κινηματογράφοι και οι αίθουσες συναυλιών είναι κλειστά, έβλεπα στον Τύπο φωτογραφίες με έρημα φουαγέ, θεωρεία και πλατείες. Στο μυαλό μου έρχονταν κάποια πρώιμα έργα της Ειρήνης Ηλιοπούλου, από την εποχή που σπούδαζε ζωγραφική στο Παρίσι.

«Ολοι ξεχωρίζουν πια τη φωνή του Σωτήρη Τσιόδρα, την έμαθαν από τα ιατρικά ανακοινωθέντα. Εγώ όμως δεν τον πρωτάκουσα να μιλάει, αλλά να ψέλνει. Είναι κάτι που δεν ξεχνάς. Και πράγματι, δεκαετίες μετά, το θυμάμαι ακόμα. Εγώ δίδασκα Αρχαιολογία στο πανεπιστήμιο στα Γιάννενα και εκείνος σπούδαζε Ιατρική. Ηταν ένα σεμνό, λιγνό παλικαράκι, που ήξερες ότι έχει κάτι ξεχωριστό», μου λέει η Λίλα Μαραγκού από την άλλη άκρη της γραμμής. 

«Γεια σας, έχω κάνει μια κράτηση για τέσσερις», είπε ένας ηλικιωμένος κύριος στον υπάλληλο έξω από την πόρτα, που κανόνιζε τη ροή των πελατών. «Κάποιο λάθος έχετε κάνει… Εδώ είμαστε τράπεζα», απάντησε λίγο σαστισμένα ο νεαρός. 

Μία από τις αρετές της Εβίτας Αράπογλου είναι ότι μπορεί να ισορροπεί με χάρη ανάμεσα στα απτά της καθημερινότητας και στα άυλα που συνδέονται με το λειτούργημα της ιστορίας της τέχνης.

Με γιαγιά και προγιαγιά από το Φηροστεφάνι, μεγάλωσα με τον απόηχο της Παλιάς Σαντορίνης. Τότε που οι άνθρωποι μάζευαν το βρόχινο νερό, καλλιεργούσαν κάθε σπιθαμή της γης, περίμεναν τη βεντέμα για να βρεθούν και να γιορτάσουν μετά τον μόχθο. 

«Δεν έχω email, Ιnternet, εννοείται όχι Facebook και τα σχετικά. Είμαι παλιομοδίτης και το απολαμβάνω», με προλαβαίνει ο Μιχάλης Μαδένης όταν του ζητώ να μου στείλει τα έργα πάνω στα οποία δουλεύει αυτόν τον καιρό. 

«Το πώς αντέδρασε καθένας από εμάς στην καραντίνα, εξαρτάται από το τι άνθρωπος είναι ή σε τι φάση βρισκόταν αυτή την περίοδο. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Εγώ, λ.χ., είμαι στην κατηγορία εκείνων που θα έβρισκαν καλή ιδέα να θεσπιστεί κανένα εικοσαημεράκι εκούσιας απομόνωσης τον χρόνο, για να βρίσκουμε την ηρεμία μας. Αλλοι δεν αντέχουν ούτε στη σκέψη», μου λέει η Αλεξάνδρα Χαριτάτου στο τηλέφωνο.