Αθηναϊκά Plus

Σε κάθε τόπο υπάρχουν χώροι που περιμένουν το φιλί της ζωής για να ξανανιώσουν. Αποθήκες, βιοτεχνίες, εργοστάσια, οικίες που ζουν στην εγκατάλειψη μέχρι κάποιος να βγάλει το λουκέτο από την πόρτα. Η (τυχερή) παλιά αγορά της Υδρας ζωντάνεψε ξανά με την πνοή που της εμφύσησαν η τέχνη και η ποίηση.

Oταν ο Βρετανός Τζορτζ Φρέντερικ Ανταμς επισκέφθηκε την οθωμανική Καβάλα, το 1902, έγραψε για το Ιμαρέτ πως ήταν ένα παράξενο ίδρυμα, «μια διασταύρωση σχολείου και μαγειρείου». Ηταν όντως μια οξυδερκής παρατήρηση από μέρους του για το ωραιότερο αρχιτεκτόνημα της πόλης και ένα από τα πιο εμβληματικά αυτής της αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα.

Yπάρχουν οργανώσεις που καλλιέργησαν στον Ελληνα την ανιδιοτελή προσφορά και την έγνοια για τον συνάνθρωπο. Το Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού, που ιδρύθηκε το 1932 από την Ειρήνη Καλλιγά, είναι από τους σκαπανείς σε αυτή την προσπάθεια. 

Οσοι έχουμε καταγωγή από τη Σύρα το γνωρίζουμε καλά: το νησί είναι ένα κοινωνικό παλίμψηστο, το μέρος όπου συναντήθηκαν οι ορθόδοξοι και οι καθολικοί, οι αστοί που λάτρευαν το θέατρο και τη λογοτεχνία συμβίωσαν με τους εργάτες που άκουγαν ρεμπέτικα, η νεοκλασική αρχιτεκτονική γειτόνεψε με την ταπεινή κυκλαδίτικη.

Οταν φεύγει ένας άνθρωπος από τη ζωή, δεν στερούμαστε μόνο την παρουσία του. Μαζί χάνονται οι συνήθειες, οι τρόποι, τα χούγια του.

Αλλά για πόσο ακόμη θα συνεχίσει αυτήν την πολιτισμική αλλοίωση ο Τούρκος πρόεδρος; Και πόσα μνημεία θα αλλάξουν χαρακτήρα;

Το Καστελλόριζο ήταν από τα μέρη όπου έζησαν τις μεγαλύτερες δυσκολίες το φετινό καλοκαίρι, όχι λόγω κορωνοϊού, αλλά εξαιτίας της έντασης στο Αιγαίο. 

Η συνέπεια ενός φιλανθρωπικού θεσμού είναι τεκμήριο μακροημέρευσης και σοβαρότητας. Ακόμα και με δυσκολίες, μπορεί να βρεθεί πάντοτε ο κατάλληλος τρόπος ώστε να υλοποιηθούν εκδηλώσεις, ειδικά αν ο σκοπός είναι ιερός. 

Εναν απρόσμενο επισκέπτη βρήκαν τη Δευτέρα το πρωί οι λουόμενοι στην πισίνα του ξενοδοχείου «Χίλτον». Ενα νανοβουτηχτάρι –το πιο μικρό πτηνό σε μέγεθος από την οικογένεια των βουτηχτάρων– έκανε καταδύσεις αναζητώντας τροφή. 

Για την ιστορικό τέχνης και γκαλερίστα Τατιάνα Σπινάρη-Πολλάλη ο Πόρος είναι τόπος παραθερισμού αλλά και εργασίας, καθώς τα τελευταία 15 χρόνια λειτουργεί την αίθουσα τέχνης Citronne. Της ζήτησα να γράψει ένα γράμμα για τη σημερινή κατάσταση του νησιού. 

Για εμάς τους Ελλαδίτες η Ιμβρος φαντάζει τόσο μακριά όσο η Καππαδοκία. Λες και ένα ψυχικό ανάχωμα μας εμποδίζει να την πλησιάσουμε, ενώ βρίσκεται δίπλα μας, στο Αιγαίο.

Είναι η ενσάρκωση της «χαμηλόφωνης» προσφοράς. Στέργει όπου υπάρχει ανάγκη χωρίς ποτέ να επιδιώκει την προσωπική του προβολή. Με τρόπο διακριτικό –συχνά ανώνυμο–, είναι πανταχού παρών με αγαθοεργίες σε ολόκληρη την Ελλάδα, από την περίθαλψη και τον πολιτισμό μέχρι τις υποδομές που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών.