Αθηναϊκά Plus

Τον πέτυχα να τρίβει ξύλα και πανιά για να φτιάξει τις επιφάνειες πάνω στις οποίες ζωγραφίζει.

Κάθε φορά που κάτι συγκλονιστικό συμβαίνει στην ανθρωπότητα –εκτόξευση πυραύλου, φονικό, επανάσταση, πόλεμος–, τα εγχώρια ΜΜΕ εστιάζουν στον συμπατριώτη ή ομογενή αυτόπτη μάρτυρα των τεκταινομένων.

Οσοι εξ ημών θεωρούν πως η τέχνη έχει ιαματικές ιδιότητες για την ψυχή μας, και μπορεί να μας πάρει το βάρος που προσθέτουν οι συγκυρίες, βρίσκουν ακατανόητη την απόφαση να μένουν κλειστά, σε περίοδο lockdown, τα μουσεία και οι αίθουσες τέχνης.

O φιλελληνισμός στην Ελβετία είναι παλαιά υπόθεση. Πριν ακόμη και από τον ξεσηκωμό εναντίον των Τούρκων, οι καλβινιστές αναζήτησαν στην εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών τον δρόμο της πιστής αποτύπωσης των λόγων του Θεού.

Χιλιάδες συμπατριώτες μας ναυτικοί ταξιδεύουν εδώ και πολλούς μήνες βλέποντας μόνο ουρανό και θάλασσα.

Προτού καν το υπουργείο Ναυτιλίας και ο Δήμος Πάρου αναζητήσουν εφεδρείες, ο καπετάν Γιάννης προσφέρθηκε να προσαρμόσει τον δικό του πλου για να εξυπηρετήσει τους νησιώτες.

Ο συγγραφέας Πολ Οστερ το διατύπωσε με απόλυτη ακρίβεια: «Η επίθεση στο Καπιτώλιο μοιάζει να ξεπήδησε από δευτεροκλασάτη ταινία». Για όλους εμάς τους μη Αμερικανούς που με το στόμα ανοιχτό παρακολουθούσαμε εκατοντάδες καρικατούρες σαν γαλατική ορδή στον «Αστερίξ» να εισβάλλουν με σχετική άνεση, να σπάνε τζάμια και να λεηλατούν γραφεία γερουσιαστών.

Κάθε ιστορία μπορεί να ειπωθεί στατικά ή με τρόπο συναρπαστικό. Αν, λ.χ., περιορίσει κανείς την ακτινοβολία του Λυκείου Ελληνίδων στις φορεσιές και στους χορούς, το «στενεύει» στο γραφικό, το αφαιμάσσει από το πιο σημαντικό του στοιχείο: την ικανότητα να κάνει τη ζώσα παράδοση χώρο και χρόνο συνάντησης στο σήμερα, να δρα ως θερμοκοιτίδα εθνικής συνείδησης.

Mε πολύ μεγάλη θλίψη μάθαμε χθες στην «Κ» την απώλεια του αγαπημένου συναδέλφου μας Γιάννη Μπαρδόπουλου, που «έφυγε» ύστερα από σύντομη μάχη με τον καρκίνο, σε ηλικία μόλις 57 ετών.

Η τύχη μάς παίζει περίεργα παιχνίδια. Πάνω που ετοιμαζόμουν να γράψω ένα κείμενο για την εξαιρετική ξενάγηση που μου προσέφερε ο φίλος αρχαιολόγος Μιχάλης Λυχούνας στους Φιλίππους πριν από το πρόσφατο lockdown, κατέφθασε ένα μήνυμά του στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο, σταλμένο ξημερώματα.

Παραμονές του νέου έτους. Βράδυ στην οδό Κυψέλης. Ενα μανάβικο ανοικτό μέχρι αργά, με τα φρούτα στα καφάσια αραδιασμένα στο πεζοδρόμιο, έδινε άλλο χρώμα στη νύχτα.

Αποκλείεται να αντικρίσεις για πρώτη φορά τον Πάνο Αρβανιτάκη και να μη λαχταρίσεις να ακούσεις ιστορίες από τη ζωή του.