ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Το κινητό μού θύμισε τις προάλλες μια φωτογραφία που είχα τραβήξει πριν από χρόνια στην Ιερουσαλήμ – σ’ ένα μαγαζάκι που είχε κρεμασμένα μπλουζάκια στον τοίχο. Στη μία πλευρά, την αριστερή, όλα φιλοπαλαιστινιακά· στη δεξιά, όλα φιλοϊσραηλινά – στη μία ο Αραφάτ, στην άλλη το IDF.

Ομολογουμένως ουδείς εξεπλάγη όταν άκουσε ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήθελε πια να είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Ο έρμος ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταντήσει μετά τις 5-6 διασπάσεις του κάτι σαν τον Μπάιντεν: Ζωντανός νεκρός. Γέννημα μιας άλλης εποχής που έληξε.

Τι είπε ο πρώην πρωθυπουργός στην πρώτη συνέντευξη μετά την παραίτησή του από βουλευτής που παραχώρησε στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Η δήλωση του πρώην πρωθυπουργού «δεν είναι καθόλου ασύμβατη με την προοπτική μιας προοδευτικής εκλογικής συμμαχίας», υποστήριξε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ

Είναι ασφαλώς μεγάλη πρόοδος για το πολιτικό μας σύστημα, ότι εκτός από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και κάποια κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης αρχίζουν να συναινούν πλέον στην απόκτηση νέων αμυντικών συστημάτων που χρειάζεται η χώρα για να ενισχύσει στρατιωτικά τη θέση της και να βελτιώσει την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο […]

«Αν ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να κάνει κόμμα, ας το κάνει να τελειώνουμε, γιατί  αυτή η στάση αναμονής κάνει κακό στον εαυτό του αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ – Ουδέποτε στο παρελθόν υπήρξε Αριστερά με τόσο λίγη ιστορική συνείδηση, μόρφωση και γνώση».

«Δεν υπάρχει περιθώριο καθυστερήσεων. Δεν μπορεί να υπάρχει δισταγμός και αναβλητικότητα», σημείωσε ως προς την ανάγκη διαλόγου των κομμάτων της Κεντροαριστεράς.

Ακούγεται συχνά ο ισχυρισμός ότι σήμερα η χώρα βρίσκεται σε ιστορική ακινησία, ακόμη και σε κατάσταση προϊούσας παρακμής.

Οι αξίες της επικράτησαν κυρίως στα πανεπιστήμια και στα ΜΜΕ μετά τη δεκαετία του ’60. Μήπως η ηγεμονία της οδήγησε σε μηδενική ανοχή στην άλλη άποψη; Είναι η τραμπική Δεξιά μια αντίδραση στην «κουλτούρα της ακύρωσης»; Τρεις απαντήσεις στην «Κ».

Η βουλευτής της Νέας Αριστεράς εντόπισε «μια διάθεση αποκατάστασης κάποιων fake news που αφορούσαν τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ» στις τελευταίες παρεμβάσεις Τσίπρα και έθεσε δύο πολιτικά ζητούμενα που αφορούν «τωρινούς ή μελλοντικούς» πολιτικούς σχηματισμούς.

Η έννοια του εθνικού συμφέροντος είναι ιδιαίτερα ρευστή και την επικαλούνται άπαντες. Ο διεθνισμός είναι πολύ πιο σαφής, με ακόμη πιο σαφή τα ιστορικά του συνδηλούμενα. Ξεκίνησε ως προλεταριακός διεθνισμός και στην πορεία απέβαλε το «προλεταριακός» κι έτσι έγινε πιο ευρύχωρος.

Πώς αποτιμούν νυν και πρώην συνοδοιπόροι τη «μάχη της ΔΕΘ» και την ομιλία του πρώην πρωθυπουργού στη συμπρωτεύουσα. Ποιους «συγκινεί» και ποιους όχι ένα νέο κόμμα και πώς αντιδρά ο «όλος» ΣΥΡΙΖΑ στη σεναριολογία.