ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

Η «Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία του Ούλριχ Ράσε άνοιξε τα φετινά Επιδαύρια, αφήνοντας ανάμεικτες εντυπώσεις.

Η «Κ» σκιαγραφεί πώς το Φεστιβάλ Επιδαύρου επτά δεκαετίες από την επίσημη έναρξή του, το 1955, έχει βάλει ισχυρό αποτύπωμα στην ανάπτυξη –οικονομική, πολιτιστική–της ευρύτερης περιοχής.

«Καθώς το σκοτάδι έπεσε, ο δίσκος άρχισε να περιστρέφεται. Ο Χορός κατέλαβε το ένα μέρος, η Κλυταιμνήστρα το άλλο. Τα μέλη του Χορού περπατούν αλλά η κίνηση του δίσκου “ρουφά” τη δική τους.

Ο Λιβανοκαναδός Ουαζντί Μουαουάντ σκηνοθετεί τη Ζιλιέτ Μπινός στην Επίδαυρο.

Εντυπωσιακή έναρξη – αμήχανη συνέχεια από τον Ούλριχ Ράσε στην παράσταση της Επιδαύρου

Πέντε αρχαιολόγοι με μικρά σκαλιστήρια, πινελάκια, κόσκινα και τριγωνάκια σκάβουν κάτω από τον ήλιο. Τα ευρήματά τους δεν είναι, ως συνήθως, αγγεία ή αρχιτεκτονήματα, αλλά θεατρικοί στίχοι, λόγια αρχαίων ηθοποιών, σπασμένα σε μικρά κομμάτια.

Πώς νιώθουν και τι σκέφτονται οι νέοι ηθοποιοί στην πρώτη τους αναμέτρηση με το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου; Η «Κ» μίλησε με τον Γιώργη Παρταλίδη, τη Θεόβη Στύλλου και την Κλέλια Ανδριολάτου λίγο πριν από το ντεμπούτο τους.

Αναβίωση της «Μήδειας» του Κερουμπίνι, συμπράξεις με Δημήτρη Παπαϊωάννου, Θεόδωρο Κουρεντζή στο νέο πρόγραμμα.

Ο Κωνσταντίνος Ζωγράφος, πρωταγωνιστής στην Ορέστεια του Αισχύλου, που σκηνοθέτησε ο Θεόδωρος Τερζόπουλος, μιλά στην «Κ» για την πτυχή στον χαρακτήρα του Ορέστη που τον συγκινεί περισσότερο, την αρχαία τραγωδία και την πορεία του στον χώρο.

Το Φεστιβάλ ιδρύθηκε σε ένα πλαίσιο ανασυγκρότησης και πολιτιστικού «εξευρωπαϊσμού» και υπαγόταν στον ΕΟΤ, πριν μετατραπεί σε πρεσβευτή της χώρας στο εξωτερικό.

Παραστάσεις που σημάδεψαν τα τελευταία 40 χρόνια, ερμηνείες που μάγεψαν, εμφανίσεις που σόκαραν, σκηνοθέτες που προκάλεσαν, χειροκροτήματα, αποδοκιμασίες και κέρματα, και –κοινός παρονομαστής– το γκραν φινάλε στον ιστορικό «Λεωνίδα», στο Λυγουριό.

Η γραφιστική του φεστιβάλ και τα μηνύματα που εξέπεμπε για τον πολιτισμό και τη χώρα.