ΑΝΑΛΥΣΗ

Λίγοι, πλέον, αμφιβάλλουν. Ο κόσμος, πριν καν συνέλθει από την κρίση 2008, έρχεται αντιμέτωπος με νέα ύφεση. Δεν είναι προβλέψιμος ο ακριβής χρόνος εκδήλωσής της (εν πολλοίς επειδή ο απρόβλεπτος Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να την πυροδοτήσει ανά πάσα στιγμή…), πάντως δεν αργεί.

Η κεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών έχει υποχωρήσει στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2012, όταν βρισκόταν στο αποκορύφωμά της η κρίση δημοσίου χρέους της Ευρωζώνης, και απέχει ελάχιστα από το επίπεδο όπου είχε υποχωρήσει το 2008, στο ζενίθ της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. 

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο χαλάρωσης της νομισματικής πολιτικής από τον Σεπτέμβριο.

Οι Σειρήνες του λαϊκισμού ακούγονταν κατά το μεγαλύτερο διάστημα της σύγχρονης ιστορίας της Αργεντινής. Ενδέχεται να ακουστούν και πάλι στις εκλογές του Οκτωβρίου. 

Η τράπεζα καλείται να εξετάσει κατά πόσον αξίζει να πάρει το ρίσκο της μείωσης των επιτοκίων.

Η εβδομάδα άνοιξε με ισχυρές αναταράξεις στις αγορές και συνεχίστηκε με εντεινόμενες ανησυχίες. Αφορμή/αιτία για τις αναταράξεις, η επιθετικότητα των ΗΠΑ εναντίον της Κίνας.

Η λήψη μέτρων μπορεί να μετριάσει τα οικονομικά προβλήματα, αλλά δεν πρόκειται να τα επιλύσει.

Η ισοτιμία του αμερικανικού νομίσματος θα υποχωρήσει άμεσα εάν λήξει ο εμπορικός πόλεμος.

Οι βασικοί χρηματιστηριακοί δείκτες είτε είναι στάσιμοι είτε χαμηλότεροι σε σύγκριση με ένα χρόνο πριν.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προσέφερε την καλύτερη δικαιολογία στην Κίνα για να κάνει τις αναγκαίες κινήσεις και να επιτρέψει στο νόμισμά της να υποχωρήσει ως προς το δολάριο. Επί σειράν ετών το Πεκίνο, όπως επισημαίνεται, τασσόταν υπέρ της διατήρησης των επιπέδων των 7 γουάν προς το δολάριο.

Αμέσως μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης, κάποιοι θεώρησαν ότι δικαιούνται (ή οφείλουν;) να λένε μεγαλοφώνως, από άμβωνος, τις σκέψεις τους για την ακολουθητέα δημοσιονομική πολιτική, ως αν αυτές οι σκέψεις αποτελούσαν το ευαγγέλιο της κυβερνητικής πολιτικής.

Είτε κάποιοι το έχουν συνειδητοποιήσει είτε όχι, βιώνουμε το τέλος μιας εποχής. Αυτή τη στιγμή ίσως δεν έχει νόημα να αξιολογήσουμε εκείνη που πέρασε, ούτε καν να τη χαρακτηρίσουμε αναδεικνύοντας τα θετικά και τα αρνητικά χαρακτηριστικά της.