ΑΝΑΛΥΣΗ

Οι δυτικοί σύμμαχοι που προσπαθούν να διαπραγματευθούν έναν τρόπο για να προστατεύσουν τη ναυτιλία στα Στενά του Ορμούζ αντιμετωπίζουν μια σκληρή πραγματικότητα…

Τρία τρισ. δολάρια επανατιμολογήθηκαν μέσα σε μόλις 56 λεπτά απλώς με τα λόγια Τραμπ και Τεχεράνης.

Οι στενές σχέσεις της με τις χώρες του Κόλπου, που έως τώρα ήταν πλεονέκτημα, εξελίσσονται σε μειονέκτημα.

Η μεγάλη διαφορά αυτής της κρίσης είναι ότι αφορά τον «βασιλιά της ενέργειας», το πετρέλαιο.

Δύο χώρες με κοινά χαρακτηριστικά αντιμετωπίζουν διαφορετικά τις ίδιες κρίσεις.

Το βασικό σενάριο του μέσου πληθωρισμού 1,9%, που προέβλεπε η ΕKT πριν από τον πόλεμο για το 2026, έγινε 2,6%.

Το Ντουμπάι, το οποίο βρίσκεται κοντά στα Στενά του Ορμούζ, θεωρείτο πρότυπο ασφαλείας, από τις 28 Φεβρουαρίου ωστόσο δέχεται επίθεση από το Ιράν.

Οι επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές σε μια ήδη ελλειμματική αγορά και η προοπτική αντιποίνων δεν μπορούν να εξηγηθούν λογικά.

Η εξάρτηση από καύσιμα και λιπάσματα που εξάγονται από τη Μέση Ανατολή είναι μεγάλη, γι’ αυτό οι υψηλότερες τιμές θα εξαπλωθούν σε όλο τον πλανήτη.

Με το περίφημο ετήσιο όριο δαπανών, όλες οι χώρες έχουν κόφτη στο «ξοδεύειν».

Το πρώτο που επιζητεί η κοινή γνώμη όταν προκύπτει μια κρίση σαν αυτή που διανύουμε είναι να εξασφαλιστεί επάρκεια και μετά μέσω σαρωτικών ελέγχων να εξασφαλιστεί η αποφυγή κερδοσκοπίας.

Δηλώνουν μόλις 0,2 εβδομάδες αναρρωτικής άδειας τον χρόνο, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 2,62 εβδομάδες.