Τα δυσάρεστα μαντάτα έφτασαν στον Κόκκινο Πύργο Ηρακλείου ξημερώματα Σαββάτου, με ένα τηλεφώνημα από την Αμερική. Είχαν περάσει ημέρες που ο Γιώργος Στεφανάκης αδυνατούσε να επικοινωνήσει κανονικά με τον παιδικό του φίλο Γιάννη Ρουσανίδη. Σε προηγούμενες απόπειρες το σήμα κοβόταν προτού προλάβουν να ψελλίσουν λέξη. Είχε κακό προαίσθημα. Ο φίλος του είχε ξανοιχτεί στον Ατλαντικό, ως μέλος πληρώματος του 22 μέτρων αλιευτικού «Lily Jean». Ο έμπειρος καπετάνιος του φέρεται να αψήφησε τον δύσκολο καιρό, προσδοκώντας σε μια καλή ψαριά. Γέμισαν τα δίχτυα τους, αλλά δεν επέστρεψαν στο λιμάνι του Γκλόστερ της Μασαχουσέτης. Οι διασώστες εντόπισαν στη θάλασσα τα συντρίμμια του σκάφους, έναν νεκρό και μια άδεια σωσίβια λέμβο.
«Τα νερά ήταν παγωμένα, όπως στον Τιτανικό», λέει στην «Κ» ο Γιώργος Στεφανάκης, «δεν αντέχεις εκεί, όποιος κι αν είσαι».
Το σκάφος είχε εκπέμψει αυτόματο σήμα κινδύνου κατά τη βύθισή του την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου, στις 6.50 το πρωί, τοπική ώρα. Η μεγάλη κινητοποίηση για την αναζήτηση και έγκαιρη διάσωση των ναυαγών δεν απέδωσε. Το θύμα που εντόπισαν δεν φορούσε στολή εμβαπτίσεως, η οποία δύναται έως ένα βαθμό να προστατεύσει από την υποθερμία στο νερό, παρέχοντας μόνωση.
«Καμία προσδοκία»
Δεν έχουν εξακριβωθεί ακόμη οι συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη το ναυτικό δυστύχημα. Το περασμένο Σάββατο ανακοινώθηκε από τις αμερικανικές αρχές ότι θα σταματήσει η αναζήτηση των έξι αγνοουμένων. «Δεν υπάρχει πλέον προσδοκία ότι κάποιος θα μπορούσε να επιβιώσει τόσο πολύ, ακόμη και αν φορούσε ειδική στολή», δήλωσε εκπρόσωπος του Λιμενικού της Βοστώνης.
Ο Γιάννης Ρουσανίδης γεννήθηκε στις ΗΠΑ και σε ηλικία 8 ετών μετανάστευσε με μέλη της οικογένειάς του στην Κρήτη. Εγκαταστάθηκαν στον Κόκκινο Πύργο, κοντά στο Τυμπάκι. Ο Γιώργος Στεφανάκης έγινε φίλος του από το δημοτικό σχολείο. Μεγάλωσαν, όπως λέει, «σαν αδέλφια».
Το 2015, σε ηλικία 22 ετών, ο Ρουσανίδης επέστρεψε στις ΗΠΑ. «Εκανε διάφορες δουλειές, από καθαρισμούς πισίνας μέχρι ηλεκτρολογικά», θυμάται ο φίλος του, που είχε κρατήσει επαφή μαζί του. Πριν από δύο καλοκαίρια έσμιξαν ξανά όταν ο Ρουσανίδης έκανε διακοπές στην Κρήτη.
«Ηθελε να δουλέψει μια-δυο χρονιές και να επιστρέψει στην Κρήτη, στον τόπο όπου μεγάλωσε», λέει στην «Κ» ο παιδικός του φίλος Γιώργος Στεφανάκης.
Εκτοτε είχε πιάσει δουλειά στα αλιευτικά στο Γκλόστερ της Μασαχουσέτης. «Επέλεξε επαγγελματικά το ψάρεμα γιατί είχε πολύ καλές απολαβές. Ηθελε να δουλέψει μια-δυο χρονιές και να επιστρέψει στην Κρήτη, στον τόπο όπου μεγάλωσε», υπογραμμίζει ο Στεφανάκης. «Μου είχε πει ότι είναι δύσκολη δουλειά, είχε στείλει και φωτογραφίες από την Αλάσκα όπου πέρασε ένα μήνα. Ελεγε ότι κάποιοι χάνονται, άλλους τους παίρνει το κύμα και εξαφανίζονται».
Το ρίσκο του επαγγέλματος
Το «Lily Jean» και ο καπετάνιος του ήταν ονομαστοί στο ψαροχώρι του Γκλόστερ, περίπου 65 χιλιόμετρα μακριά από τη Βοστώνη. Στο χωριό δεσπόζει ένα μνημείο για τους αλιείς που εξαφανίστηκαν στον παγωμένο Ατλαντικό. Ο απρόβλεπτος καιρός και η ανοιχτή θάλασσα έχουν σύρει στο βυθό πολλά σκαριά και ντόπιους. Ηδη, πριν από δεκαετίες, το ρίσκο του επαγγέλματος είχε επισημανθεί και σε ρεπορτάζ της εφημερίδας New York Times, που έγραφε το 1964 ότι μέσα σε ενάμιση χρόνο είχαν βουλιάξει 13 αλιευτικά.
Η «Καταιγίδα»
Το 1991 το σκάφος «Andrea Gail» βυθίστηκε αύτανδρο, θύμα του απότομου ξεσπάσματος μιας καταιγίδας στην περιοχή. Ο δημοσιογράφος Σεμπάστιαν Γιούνκερ περιέγραψε το χρονικό στο βιβλίο του «The perfect storm», πάνω στο οποίο βασίστηκε αργότερα και μια ταινία του Χόλιγουντ με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνεϊ. Στις ελληνικές αίθουσες κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Καταιγίδα».
«Οι έρευνες ίσως συνεχιστούν όταν φτιάξει ο καιρός, για να δουν πού βρίσκεται το σκάφος και αν γίνεται να το ανασηκώσουν από τον βυθό», σημειώνει ο Στεφανάκης. «Κάποιοι πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρχουν σώματα εγκλωβισμένα μέσα», προσθέτει. Την ερχόμενη Κυριακή έχει προγραμματιστεί να τελέσουν μνημόσυνο στον Κόκκινο Πύργο. «Του άρεσε η θάλασσα, μια ζωή ήταν πλάι στο νερό», τονίζει για τον φίλο του.
Στο βιβλίο του για τη βύθιση του «Andrea Gail» ο Σεμπάστιαν Γιούνκερ είχε περιγράψει τι σημαίνει για την κοινότητα του Γκλόστερ να χάνεται κάποιος στη θάλασσα για πάντα. «Αν είχαν απλώς πεθάνει και τα σώματά τους βρίσκονταν κάπου αλλού, οι αγαπημένοι τους θα μπορούσαν να τους αποχαιρετίσουν και να συνεχίσουν τη ζωή τους», εξηγεί. «Αλλά δεν πέθαναν, εξαφανίστηκαν από προσώπου γης και για να κυριολεκτήσουμε, είναι απλώς θέμα πίστης ότι αυτοί οι άντρες δεν θα επιστρέψουν ποτέ».
