Ο Τζέικομπ βρέθηκε το 2022 στο Καταφύγιο Αδέσποτων Ζώων του Δήμου Σπάρτης – κολαστήριο τότε για εκατοντάδες σκυλιά. Ηταν δεμένος με μια χοντρή αλυσίδα μήκους μόλις ενός μέτρου, σκελετωμένος, αδύναμος, και έμοιαζε να έχει παραιτηθεί από τη ζωή.
Σήμερα, έχοντας κλείσει τα πέντε του χρόνια, είναι υγιής, χορτάτος, εμβολιασμένος, στειρωμένος, με μικροτσίπ και ξέρει να περπατάει με λουρί. Το ίδιο και η τετράχρονη Αλίκη, που είναι πολύ γλυκιά και παιχνιδιάρα. Και τα δύο ζώα ζουν ακόμα εκεί, σε συνθήκες βέβαια που σε τίποτα δεν θυμίζουν πια τις φρικτές εικόνες του πρόσφατου παρελθόντος.
Οι εθελοντές του Smart Paws – Save A Stray τα φροντίζουν με αγάπη. Αλλά, και πάλι, ποιο θα είναι το μέλλον τους; Θα βρουν τους ανθρώπους τους, θα περάσουν το κατώφλι κάποιου σπιτιού ή θα γεράσουν και θα πεθάνουν σ’ ένα κλουβί; «Ενας σκύλος στο καταφύγιο δεν φταίει που βρέθηκε εκεί. Δεν διάλεξε την εγκατάλειψη, την αδιαφορία ή την κακοποίηση. Ζει πίσω από κάγκελα, περιμένοντας μια δεύτερη ευκαιρία, μια οικογένεια, ένα χάδι, ένα σπίτι που θα τον αγαπήσει όχι για λίγο, αλλά για πάντα», λέει η εκπαιδεύτρια σκύλων Εφη Ασλανίδη, μέλος του δραστήριου φιλοζωικού σωματείου.
Για μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας, υιοθεσία κατοικιδίου σημαίνει επιλογή κουταβιού ή μωρού γατιού. Αλλοι γιατί θέλουν να το μεγαλώσουν και να το εκπαιδεύσουν «από το μηδέν», ώστε να ταιριάξει απόλυτα στην καθημερινότητά τους. Αλλοι επειδή φοβούνται την απώλεια· πώς να επενδύσουν συναισθηματικά σε ένα ζώο μεγαλύτερης ηλικίας, που ίσως χρειαστεί να αποχωριστούν νωρίτερα;
Κι όμως, τα ενήλικα ζώα είναι συχνά πιο ήρεμα, πιο ισορροπημένα, ήδη κοινωνικοποιημένα. Δεν ζητούν να τα «πλάσεις» για να ταιριάξουν στη ζωή σου. Ζητούν μόνο να τα αγαπήσεις κι εκείνα θα σου προσφέρουν πολλαπλάσια αγάπη και αφοσίωση.
Αυτό επιχειρεί να αναδείξει η νέα πρωτοβουλία της Ειδικής Γραμματείας για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς, η οποία δεν προσεγγίζει γενικά το ζήτημα της υιοθεσίας, αλλά εστιάζει στα ενήλικα σκυλιά. Προτρέπει τους πολίτες να επισκεφθούν το Δημοτικό Καταφύγιο Σπάρτης (οι τετράποδοι ένοικοι του πρωταγωνιστούν στη νέα καμπάνια που «τρέχει» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) και αντίστοιχους χώρους σε όλη την Ελλάδα και να υιοθετήσουν ζώα που μένουν για χρόνια «αόρατα» – και στα αζήτητα.
«Είναι μια βαθιά συνειδητή επιλογή. Τα ενήλικα ζώα δεν είναι “δεύτερη επιλογή”· έχουν διαμορφωμένο χαρακτήρα, είναι έτοιμα να ενταχθούν σε μια οικογένεια και να προσφέρουν σταθερότητα, αφοσίωση και συντροφικότητα από την πρώτη κιόλας μέρα. Η αλλαγή νοοτροπίας ξεκινά από την ενημέρωση και ολοκληρώνεται με μια πράξη: να ανοίξουμε το σπίτι μας -και την καρδιά μας- σε ένα ζώο που περιμένει μια δεύτερη ευκαιρία», λέει στην «Κ» ο επικεφαλής της Ειδικής Γραμματείας Νίκος Χρυσάκης.
Κάπως έτσι μπήκε στη ζωή της Αγγελικής Καψάσκη ο Παπς – από το Παππούλης. Σώθηκε από τις φωτιές στη Φυλή, το καλοκαίρι του 2023, και μεταφέρθηκε στο χώρο φιλοξενίας του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Dogs’ Voice. Ηταν τουλάχιστον επτά ετών, υποσιτισμένος, αλλά φιλικός και κοινωνικός. Εκεί τον είδε ο Σταμάτης, γιος της Αγγελικής. «Γύρισε στο σπίτι προβληματισμένος», θυμάται η ίδια. «“Είναι ο πιο μεγάλος στο καταφύγιο. Αν δεν τον υιοθετήσουμε εμείς, πιθανότατα αυτό δεν θα συμβεί ποτέ”, μου είπε. Την επόμενη μέρα ο Παπς ήταν στο σπίτι μας. Μας κοιτάει με τα θολά του μάτια -έχει καταρράκτη- και το βλέμμα του είναι γεμάτο αγάπη και ευγνωμοσύνη…».
Ενα τέτοιο βλέμμα ήταν αρκετό ώστε η προσωρινή, υποτίθεται, φιλοξενία του Μένιου να μετατραπεί σε σχέση ζωή με την Κατερίνα Λαζανά. Πυρόπληκτος κι αυτός ο σκύλος, βρέθηκε στις φωτιές στα Καλύβια, επίσης το καλοκαίρι του 2023. Ηταν εννέα ετών, σε πολύ άσχημη κατάσταση, σχεδόν ετοιμοθάνατος: υποσιτισμένος, με λεϊσμανίαση και σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά, νοσηλεύτηκε για αρκετό καιρό.
«Οταν αποφάσισα να τον υιοθετήσω, ο κτηνίατρος μου είπε ότι στην καλύτερη περίπτωση θα ζούσε δύο χρόνια. Διανύουμε ήδη τον τρίτο μαζί», λέει στην «Κ» η Κατερίνα από το Στρασβούργο όπου ζει και εργάζεται (στο Συμβούλιο της Ευρώπης). «Είναι ήρεμος και τρυφερός και μέσα από τη συμβίωσή μας μαθαίνω πολλά: κυρίως να μη φοβάμαι τον χρόνο που περνάει, να μην τον μετράω αλλά να τον κάνω να μετράει. Να μην τον σπαταλάω, να τον χαίρομαι και να τον αξιοποιώ. Ξέρω ότι η στιγμή του αποχωρισμού μας δεν θα αργήσει. Ομως τον πόνο της απώλειας θα μετριάζει η σκέψη ότι ο Μένιος πήρε και έδωσε πολλή αγάπη. Και η αγάπη δεν χάνεται ποτέ…».
