Τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, από τη Βουλή των Ελλήνων, από δήμους (ανάμεσά τους αυτός της Αγίας Βαρβάρας), φορείς στην Ελλάδα και στη Γενεύη, η ζωή του έγινε πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ. Τώρα, επισήμως πλέον, ο Ελβετός οδοντίατρος Ζουλιέν Γκριβέλ είναι και Ελληνας. Με Προεδρικό Διάταγμα που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (17 Μαρτίου 2026), o Ζουλιέν Γκριβέλ πολιτογραφήθηκε τιμητικά Ελληνας πολίτης, για τις εξαιρετικές υπηρεσίες που προσέφερε στη χώρα μας: από το 1972 και για 26 χρόνια ερχόταν εθελοντικά στην Αθήνα δύο φορές τον χρόνο, προσφέροντας εξειδικευμένη οδοντιατρική φροντίδα σε ασθενείς με τη νόσο του Χάνσεν στο Νοσοκομείο «Αγία Βαρβάρα».
Πριν από ένα χρόνο, το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη «Σμιλεμένες ψυχές» έκανε το κοινό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (και όπου κι αν προβλήθηκε μετά) να χειροκροτεί όρθιο και συγκινημένο τον «πρωταγωνιστή» και τον σκηνοθέτη. Ο Γκριβέλ αφηγείται την ελληνική εμπειρία του ως ένα εσωτερικό ταξίδι που άλλαξε τη ματιά του στον κόσμο και στη ζωή.
«…Η ποιότητα ενός ανθρώπου δεν είναι ο βαθμός του απολυτηρίου του αλλά αυτό που δίνει στον κόσμο», το μότο του. Για περίπου τρεις δεκαετίες (1972-1998) ερχόταν δύο φορές τον χρόνο στην Ελλάδα, ουσιαστικά στη διάρκεια των διακοπών του, έμενε σε συγκεκριμένο ξενοδοχείο στην Ομόνοια και με το λεωφορείο πήγαινε κάθε πρωί στο Αιγάλεω για να φροντίσει δωρεάν τα δόντια των χανσενικών (λεπρών).
Η επαφή του Γκριβέλ με τους ασθενείς και η επιθυμία του να γνωρίσει καλύτερα αυτούς τους ανθρώπους ήταν και το έναυσμα για να μάθει (θαυμάσια, όπως διαπιστώνουμε από την αφήγησή του στην ταινία) ελληνικά.
«Υιοθετώντας τη γλώσσα σας, υιοθέτησα ασυνείδητα και τη σκέψη σας. Είναι μια εσωτερική κατάδυση σε μια χώρα που μου έδωσε και μου δίνει ακόμη και σήμερα», λέει.
Εκείνο που έδινε μεγάλη χαρά στους ασθενείς του είναι ότι ενδιαφερόταν για τη ζωή τους. Ρωτούσε για την καταγωγή τους, για το χωριό τους, για την οικογένειά τους. Τους αφιέρωνε χρόνο. Οπως αφηγείται στο ντοκιμαντέρ: «Δεν ξέρω τι σημαίνει η ευτυχία. Αλλά πέρασα με αυτούς τους ανθρώπους στιγμές αιωνιότητας. Πολύ βαθιά. Και ακόμη περισσότερο, έχω προτιμήσει να είμαι παρά να έχω. Τι είχαν απ’ τη ζωή; Εμειναν στη σκιά και όμως έμειναν όρθιοι. Μου έμαθαν το κουράγιο. Και να μη φοβάμαι τον θάνατο».
