Ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης έγραψε ένα άρθρο στην «Καθημερινή», στις 5 Μαρτίου 2026, με αφορμή την άρνηση ορισμένων συγγενών των θυμάτων της «17ης Νοέμβρη» να συμμετάσχουν στο σχετικό ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά. Επικρίνει, δε, «ορισμένους του κεντρώου χώρου» που στράφηκαν εναντίον της παρουσίας του Κουφοντίνα στο ντοκιμαντέρ, μιλώντας για άκαιρη και άτοπη λογοκρισία. Αντιθέτως, τονίζει ο Μανδραβέλης, «…αν οι τελευταίοι ήθελαν –σώνει και καλά– να λογοκρίνουν κάποιον, έπρεπε να στραφούν στον Γιώργο Καραμπελιά. Αυτός είναι πολιτικώς ενεργός (αρθρογραφεί, εκδίδει περιοδικά και βιβλία, δίνει διαλέξεις κ.λπ.) έχοντας την ίδια ασπρόμαυρη λογική, αλλά με αντεστραμμένο πρόσημο».
Δηλαδή, ο Κουφοντίνας είναι πλέον ακίνδυνος, αλλά ο Καραμπελιάς –μια και αρθρογραφεί, εκδίδει περιοδικά κ.λπ.– παραμένει επικίνδυνος. Και ο συνειρμός είναι σχεδόν αυτόματος: το ένα κομμάτι της «17 Νοέμβρη» βρίσκεται στη φυλακή, αλλά το άλλο(;) παραμένει ενεργό. Πόσο μάλλον που ο ίδιος ο διευθυντής του Μανδραβέλη, στην εφημερίδα «Καθημερινή», ο Αλέξης Παπαχελάς, του πήρε συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ του, αντί να τον λογοκρίνει, όπως του αρμόζει!
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Μανδραβέλης κάνει επίθεση ad hominem, εναντίον μου. Η τελευταία, από όσο μπορώ να θυμηθώ, έγινε, όταν πέρυσι στον Ιανό έγινε επίθεση εναντίον μου σε εκδήλωση που στηλίτευε την τυμβωρυχία του ξυλολίου. Και αυτό που βρήκε να γράψει στις 2.5.2025, και πάλι στην «Καθημερινή», ήταν πως «οι φωνασκούντες επί της ουσίας έκαναν χάρη στον κ. Καραμπελιά, αφού το μόνο που κατάφεραν ήταν να διαφημίσουν την εκδήλωση».
Και νομίζω πως μπορώ να διακρίνω τα κίνητρά του, για τις περιοδικές επιθέσεις εναντίον μου, που οδήγησαν στους χυδαίους και ποινικά κολάσιμους υπαινιγμούς του. Ο κ. Μανδραβέλης ενοχλείται ιδιαίτερα, διότι το ακροατήριο των αποδομητικών απόψεών του «στον κεντρώο χώρο» συρρικνώνεται: Ο ίδιος ο πρωθυπουργός μιλάει για τον «διαχρονικό ελληνισμό» στην κηδεία της Ελένης Αρβελέρ και για την υπεράσπιση του «οικουμενικού ελληνισμού» στην Κύπρο. Το σύνολο του «κεντρώου χώρου» υποστηρίζει τους εξοπλισμούς της χώρας, ενώ η Ευρωπαϊκή Ενωση μιλάει για ενίσχυση της άμυνας και αποτροπή των μεταναστευτικών ροών, ώστε να διατηρηθεί η ευρωπαϊκή ταυτότητα.
Ο «κεντρώος χώρος», μετά τη διδακτική εμπειρία της μνημονιακής περιόδου και της ανάδυσης του νεοοθωμανισμού, εγκαταλείπει κάθε εθνοαποδομητική λογική, κατανοεί πως η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας προϋποθέτει ένα εύρωστο και ισχυρό έθνος και όχι την αποσύνθεση της εθνικής ταυτότητας, «ώστε να γίνουμε Ευρωπαίοι».
Μόνη η Αριστερά, στη συντριπτική της πλειονότητα, εμμένει στην άρνηση της ίδιας της έννοιας του εθνικού συμφέροντος, προσκολλημένη στη ρωσοφιλία και στον ισλαμοαριστερισμό· καθώς και ένα ξεπερασμένο και συρρικνούμενο κομμάτι του άλλοτε φιλελεύθερου χώρου που συμπορεύεται μαζί της στο ιδεολογικό και πολιτισμικό πεδίο. Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων κατανοεί σταδιακώς ποιες είναι οι προκλήσεις της εποχής μας.
Και πράγματι, ποιος μπορεί να αρνηθεί την υπαρξιακή απειλή του δημογραφικού, του νεοοθωμανισμού, της παραγωγικής απίσχνανσης, της πολιτιστικής παρακμής;
Και επειδή συμβαίνουν όλα αυτά και η ηγεμονία μιας αποδομητικής «πολιτικής ορθότητας» απειλείται, διεξάγεται ένας ιδεολογικός πόλεμος από τους εκπροσώπους της στον δημόσιο χώρο, στα πανεπιστήμια και στον Τύπο. Και προφανώς δεν είναι δυνατόν να στοχοποιήσουν την Αρβελέρ, τον Δένδια ή ακόμη και τον… Μητσοτάκη ως εθνικιστές. Πιστεύουν, μάλλον βλακωδώς, ότι ο Καραμπελιάς είναι ένας πολύ ευκολότερος στόχος, καθώς δεν ανήκει σε κάποιον κομματικό χώρο για να τον προστατεύσει. Εδώ και 35 χρόνια, τονίζει την προτεραιότητα της εθνικής διάστασης στην ελληνική πραγματικότητα, και με το συγγραφικό του έργο επιμένει διαρκώς στη διερεύνηση της ιστορικής μας διαδρομής.
Και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ο Μανδραβέλης: «Πρέπει, όμως, να προσέξουμε ότι ένα μέρος του κεντρώου χώρου εξακολουθεί να δίνει τις μάχες του παρελθόντος, από τον θνήσκοντα ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη νεκρή “17Ν”». Αντίθετα, σύμφωνα με αυτόν, πρέπει να στραφεί ενάντια στους σημερινούς εχθρούς, π.χ. τον Καραμπελιά, και ακόμα περισσότερο στις αντιλήψεις της επανεθνικοποίησης της πολιτικής ζωής της χώρας – που προφανώς υπερβαίνουν τον Καραμπελιά. Και, πάντως, οι νουνεχείς «κεντρώοι» θα πρέπει να κρατούν τον Καραμπελιά και τις απόψεις του σε ένα διαρκές περιθώριο.
* Ο κ. Γιώργος Καραμπελιάς είναι εκδότης, συγγραφέας.
