«Τα Τέμπη είναι κίνημα και δεν είναι ούτε του Ασλανίδη ούτε της Καρυστιανού, δεν ανήκει σε κανέναν. Θέλοντας και μη, πλέον τα παιδιά μας τα έχει αναλάβει ο λαός της Ελλάδας», λέει ο Παύλος Ασλανίδης, νέος πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, μετά την παραίτηση της Μαρίας Καρυστιανού στα μέσα Ιανουαρίου.
Από το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου του 2023, ο πατέρας του 26χρονου Δημήτρη Ασλανίδη, που απανθρακώθηκε στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, έχει μόνο ένα στόχο στη ζωή του: να δει να αποδίδεται δικαιοσύνη σε όσους πιστεύει ότι ευθύνονται για τον θάνατο του γιου του και να δικαιώσει τη μνήμη του παιδιού του.
Διαρκής προσπάθεια
Η καθημερινότητά του είναι γεμάτη από συναντήσεις και συζητήσεις με νομικούς, τεχνικούς συμβούλους και συγγενείς από τον σύλλογο, με τον συντονισμό και την οργάνωση εκδηλώσεων, με ταξίδια στην Αθήνα για συντονισμό με τους υπολοίπους ή στη Λάρισα, όπου σε λιγότερο από ένα μήνα ξεκινά η δίκη. Ο ίδιος είναι μαχητικός, ευθύς, κοφτός και ψύχραιμος, αποφεύγοντας να αναλωθεί σε ζητήματα που αφορούν τις σχέσεις του με την πρώην πρόεδρο του συλλόγου, πολιτικά ή παραπολιτικά σχόλια.
Η επιχείρησή του έκλεισε στην κρίση. Εμεινε επί μακρόν άνεργος και πλέον εργάζεται σε δημοτικό γυμναστήριο, με πρόγραμμα του ΟΑΕΔ.
Ο Ασλανίδης δεν έχει εμπλακεί ενεργά με κόμματα και με την πολιτική, δεν έχει παρευρεθεί σε κομματικές συγκεντρώσεις, δεν έχει επισκεφθεί πολιτικά γραφεία. Ηταν ιδιοκτήτης μιας μικρής επιχείρησης που αναγκάστηκε να κλείσει κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης. Εμεινε άνεργος για μεγάλο διάστημα και πλέον εργάζεται σε ένα δημοτικό γυμναστήριο, με ένα πρόγραμμα του ΟΑΕΔ για πρόσληψη ανέργων που βρίσκονται κοντά στη σύνταξη.
Ο ίδιος, η γυναίκα του και τα παιδιά του δεν θέλουν να κάνουν χρήση του δικαιώματος που τους έδωσε η πολιτεία για διορισμό στο Δημόσιο των συγγενών των θυμάτων. Οπως αναφέρει, τα άλλα δύο παιδιά του δεν το θέλουν με τίποτα, ενώ ο ίδιος άλλωστε έχει σχεδόν συμπληρώσει τα ένσημα για σύνταξη. Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του είναι υγιή, έχουν τις δουλειές τους και το συγκεκριμένο προνόμιο δεν τους αφορά.
Εκείνο το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, ο γιος του είχε κατέβει στην Αθήνα, μαζί με τον φίλο του Σωτήρη, για να κάνει πρόταση γάμου στην κοπέλα του, Καλλιόπη. Το ζευγάρι είχε γνωριστεί στην Ισπανία. Δούλευαν μαζί στον τομέα της εστίασης σε ξενοδοχείο στη Μάλαγα. Οταν επέστρεψαν στην Ελλάδα, η απόσταση ήταν μεγάλο εμπόδιο και οι δυο τους περνούσαν ώρες στο τηλέφωνο και χρησιμοποιούσαν συχνά το τρένο για να βλέπουν ο ένας τον άλλον.
Τον Απρίλιο θα επέστρεφαν μαζί στην Ισπανία για δουλειά. Ο πατέρας της Καλλιόπης τους είχε κατεβάσει στον σταθμό. Από εκείνο το βράδυ άλλαξε όλη η ζωή του Παύλου. Πλέον έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στον αγώνα για τη δικαίωση των θυμάτων, και αυτό είναι το μόνο που τον κρατάει. «Πρέπει να τιμήσω και να δικαιώσω τον Δημήτρη και να βάλω στη φυλακή τους δολοφόνους του. Τίποτε άλλο», τονίζει. Εχει δηλώσει άλλωστε πως ακόμη δεν έχει πενθήσει το παιδί του και δεν θα καταφέρει να το κάνει εάν δεν κλείσει δικαστικά η υπόθεση.
Ο διχασμός του συλλόγου
Οπως περιγράφουν άνθρωποι που έχουν εργαστεί με τον σύλλογο και έχουν στηρίξει τις δράσεις του όλα αυτά τα χρόνια, ο Παύλος ήταν ο άνθρωπος που πάντα στήριζε τη Μαρία Καρυστιανού. Ηταν μέχρι πρόσφατα από τα πιο κοντινά της πρόσωπα. Αυτή ήταν το πρόσωπο μπροστά στις κάμερες, που ενέπνεε περισσότερο συναίσθημα και είχε γίνει σύμβολο για τον κόσμο. Ο Παύλος ήταν εκείνος που λειτουργούσε περισσότερο με τη λογική και οργάνωνε τον σύλλογο χωρίς να φαίνεται πολύ. Στήριζε την πρώην πρόεδρο αρκετά σε επιθέσεις που δεχόταν πολλές φορές, αλλά και συμμετείχε μαζί της στις διάφορες εκδηλώσεις που οργανώνονταν σε όλη την Ελλάδα.
Η σχέση τους άρχισε να περιπλέκεται από πέρυσι την άνοιξη, όταν άρχισαν να κυκλοφορούν οι φήμες πως η κυρία Καρυστιανού θα ασχοληθεί με την πολιτική, όπως περιγράφουν άνθρωποι που έχουν συνεργαστεί και με τους δύο. Ενταση μεταξύ τους, αλλά και με τα υπόλοιπα μέλη του συλλόγου, εκδηλώθηκε ύστερα από ένα ταξίδι που έκανε η Καρυστιανού χωρίς να το έχει συζητήσει και συναποφασίσει πριν ο σύλλογος. Η μεγάλη σύγκρουση έγινε όταν ο σύλλογος απηύθυνε κάλεσμα για συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ και η πρώην πρόεδρος έκανε δικό της αντι-κάλεσμα στην Αθήνα. Κάποιες προσπάθειες που είχαν γίνει από επικοινωνιολόγους, οι οποίοι βρέθηκαν για λίγο δίπλα στην Καρυστιανού, να προσεγγίσουν και τον κ. Ασλανίδη, έπεσαν στο κενό.
Οταν οι προθέσεις της έγιναν ξεκάθαρες, ο κ. Ασλανίδης βγήκε μπροστά και ζήτησε την παραίτησή της κάνοντας λόγο για «ηθικό ζήτημα», τονίζοντας πως ο σύλλογος δεν είχε στόχο να γίνει εφαλτήριο για «προσωπικές φιλοδοξίες» και ξεκαθαρίζοντας ότι δεν γνωρίζει καμία από τις οικογένειες, εντός και εκτός συλλόγου, να συμφωνεί με τους χειρισμούς της. «Δυστυχώς, η Μαρία έπεσε στην παγίδα των δημοσκοπήσεων… Δυστυχώς φούσκωσαν τα μυαλά της και δεν έμεινε πιστή σε αυτό που είπαμε», είχε αναφέρει.
«Να μείνουμε ενωμένοι»
Ο ίδιος πάντως αποφεύγει πια να μιλάει για την Καρυστιανού. Σημειώνει ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει στον σύλλογο, στον οποίο συμμετέχουν 25 άνθρωποι που έχουν χάσει τα παιδιά τους. «Συντονιζόμαστε για τις δράσεις μας σαν ομάδα, υπάρχει μια συλλογικότητα», επισημαίνει και προσθέτει ότι δεν θεωρεί ότι ο αγώνας τους έχει πληγεί από τις πολιτικές ανακοινώσεις της προκατόχου του. Αυτή τη στιγμή, δεν βοηθούν η παραφιλολογία και η συζήτηση για τα κόμματα· το μόνο που επιθυμούν οι οικογένειες είναι να φτάσουν μέχρι τη δίκη ενωμένοι. Ο κόσμος, τονίζει, κατεβαίνει στον δρόμο για τους νεκρούς στα Τέμπη και για κανέναν άλλον. «Ολοι οι γονείς, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, στο τέλος της ημέρας, θέλουν δικαίωση για τα παιδιά τους, ενώ ό,τι κινήσεις έχει κάνει μέχρι τώρα η Δικαιοσύνη τις έκανε μετά από πίεση των γονέων». Αναφορικά με τον έλεγχο του ΣΔΟΕ στα οικονομικά του συλλόγου, σημειώνει ότι η έρευνα είναι σε εξέλιξη και ο σύλλογος έχει παραδώσει ό,τι έγγραφα του έχουν ζητηθεί.
Μετά τον Ρούτσι
Ο ίδιος μιλάει με μεγάλη οργή και αγανάκτηση για τη διαδικασία της εκταφής της σορού του γιου του, που έχει ζητήσει εδώ και ενάμιση χρόνο. Εχει πια χάσει την ελπίδα πως η δική του και οι άλλες εννέα οικογένειες θα καταφέρουν να πραγματοποιηθεί το αίτημά τους για εκταφή και αποστολή των δειγμάτων σε εξειδικευμένα εργαστήρια του εξωτερικού, εφόσον τα κέντρα στην Ελλάδα έχουν απαντήσει ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τους ελέγχους που έχουν ζητηθεί.
Οπως περιγράφει, στην αρχή και μετά την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, έγινε δεκτό το αίτημά τους. Οι εισαγγελείς στη Λάρισα συμφώνησαν να πραγματοποιηθούν οι εξετάσεις. Τα έξοδα για την αποστολή των δειγμάτων και την εξέταση από διεθνή πιστοποιημένα κέντρα του εξωτερικού θα καλύπτονταν μάλιστα από τις ίδιες τις οικογένειες ή τον σύλλογο, για όποιους χρειάζονταν στήριξη. Στη συνέχεια όμως άρχισαν να έρχονται μία μία οι διατάξεις από το υπουργείο Δικαιοσύνης, που περιόριζαν την έρευνα σε DNA και τοξικολογικές, όπως έγινε στους μηχανοδηγούς. Ετσι και οι δέκα οικογένειες απέσυραν το αίτημα της εκταφής μερικώς, τονίζοντας ότι επιθυμούν η διαδικασία να γίνει όπως είχε αποφασιστεί εξαρχής. «Αφού δεν υπάρχει κάτι παράνομο και απροσδιόριστο τι φοβούνται;» αναρωτιέται και κατηγορεί τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη για εμπαιγμό. «Προσβάλλει τρία χρόνια τη μνήμη των παιδιών και λέει ψέματα, προσπαθώντας να δημιουργήσει ψευδείς εικόνες στην κοινή γνώμη».
Οπως έχει επισημάνει, δεν έχει αναφερθεί σε ξυλόλιο ο ίδιος. Αυτό αναφέρθηκε από το Χημείο του Κράτους. Οι οικογένειες ζητούν να διευκρινιστεί αν υπήρχε εύφλεκτη ουσία και να μάθουν «από τι κάηκαν τα παιδιά τους ζωντανά». Εκείνος ωστόσο επιμένει ότι ακόμη δεν μπορεί να είναι σίγουρος εάν τα οστά στον σάκο που έλαβε ανήκουν στο παιδί του. Μετά το δυστύχημα, όπως ισχυρίζεται, «αντί να στείλουν ιατροδικαστές και να στηθεί νεκροτομείο στον τόπο του εγκλήματος, έστειλαν τους εκσκαφείς».
Η ώρα του ακροατηρίου
Η δίκη στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων έχει οριστεί για τις 23 Μαρτίου 2026. Θα διεξαχθεί σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο 600 τ.μ. του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Το αίτημα για αλλαγή του χώρου απορρίφθηκε από τη Δικαιοσύνη. Ο κ. Ασλανίδης περιμένει πλέον αυτή την ημέρα, για την οποία μάχεται διαρκώς τα τρία τελευταία χρόνια, θεωρώντας ότι από την πλευρά τους έκαναν το καλύτερο δυνατό.
«Εμείς έχουμε μαζέψει όλα τα στοιχεία που μπορούσαμε. Εχουμε βρει τα πάντα, αλλά με την ελληνική Δικαιοσύνη δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος», αναφέρει και εκφράζει ωμά τη δυσπιστία του για όσους ερεύνησαν μέχρι στιγμής ποινικά την υπόθεση, καθώς θεωρεί ότι δεν βοήθησαν στη διαλεύκανση όλων των πτυχών.
Δικαίωση δεν μπορεί να περιμένει. Το παιδί του και τα παιδιά των υπολοίπων δεν γυρίζουν πίσω. Το μόνο που μπορεί να περιμένει, όπως λέει, είναι η τιμωρία των ενόχων. Σε όλη αυτή τη διαδικασία πιστεύει ότι θα βρει στήριξη από τον κόσμο που θέλει «να φτιαχτεί στην Ελλάδα ένα κράτος δικαίου» και να αισθανθεί και πάλι εμπιστοσύνη στους θεσμούς.
