«Οφείλουμε όλοι -πολιτεία, Δικαιοσύνη, ΜΜΕ- να επιδείξουμε τη μέγιστη θεσμική σοβαρότητα», αναφέρει σε ανάρτησή του ο Αλέξης Γεωργούλης, συνήγορος του Μαροκινού, φερόμενου ως διακινητή, στο δυστύχημα της Χίου, απαντώντας σε δηλώσεις του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνου Πλεύρη, ο οποίος ανέφερε νωρίτερα σήμερα ότι «δικηγόρος σε ΜΚΟ ανέλαβε την υπεράσπιση του Μαροκινού διακινητή».
Ειδικότερα, ο υπουργός δήλωσε ότι «υπάρχει μια ΜΚΟ στη Σάμο που δραστηριοποιείται στα δικαιώματα προσφύγων/μεταναστών και ο ένας δικηγόρος της έχει αναλάβει την υπεράσπιση του φερόμενου ως διακινητή από το Μαρόκο. Ο ισχυρισμός του Μαροκινού είναι πως ενώ είναι Μαροκινός βρέθηκε με κάποιον τρόπο στην Τουρκία σε μια βάρκα με 38-39 Αφγανούς, πέρασε μαζί τους και είναι και αυτός θύμα. Η ΜΚΟ αυτή θα περίμενα να υπερασπιστεί τα θύματα, τους μετανάστες, και όχι τον διακινητή. Είναι σαν να λέει μια ΜΚΟ, που είναι υπέρ των γυναικών, να βγαίνει και να λέει πως μεταξύ φερόμενων βιασμένων και φερόμενου βιαστή ο βιαστής είναι αθώος».
Ο κ. Γεωργούλης απαντά στην ανάρτησή του ότι «η απόδοση ποινικών ευθυνών δεν μπορεί να προηγείται της έρευνας, ούτε να υποκαθίσταται από πολιτικές δηλώσεις», τονίζοντας πως «οι δημόσιες τοποθετήσεις που στοχοποιούν συνηγόρους υπεράσπισης δεν συμβάλλουν στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Αντιθέτως, δημιουργούν πίεση εκεί όπου απαιτείται ψυχραιμία και εγγυήσεις δικαίου».
Ολόκληρη η ανάρτηση του συνηγόρου υπεράσπισης:
«Σε μια υπόθεση τόσο τραγική όσο το ναυάγιο στο Μυρσινίδι της Χίου, οφείλουμε όλοι -πολιτεία, Δικαιοσύνη, ΜΜΕ- να επιδείξουμε τη μέγιστη θεσμική σοβαρότητα.
Η απόδοση ποινικών ευθυνών δεν μπορεί να προηγείται της έρευνας, ούτε να υποκαθίσταται από πολιτικές δηλώσεις.
Ως συνήγορος υπεράσπισης, αλλά και ως Χιώτης, θεωρώ αυτονόητο ότι η υπεράσπιση δεν είναι επιλογή στάσης – είναι συνταγματικό καθήκον.
Το τεκμήριο της αθωότητας, η δίκαιη δίκη και η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης δεν είναι διαπραγματεύσιμα, ακόμη και όταν η κοινωνία είναι φορτισμένη.
Οι δημόσιες τοποθετήσεις που στοχοποιούν συνηγόρους υπεράσπισης δεν συμβάλλουν στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Αντιθέτως, δημιουργούν πίεση εκεί όπου απαιτείται ψυχραιμία και εγγυήσεις δικαίου.
Η δικογραφία περιέχει αντιφατικά στοιχεία και σοβαρά αναπάντητα ερωτήματα. Αυτά θα αξιολογηθούν αποκλειστικά από τη Δικαιοσύνη — όχι από την πολιτική αντιπαράθεση, ούτε από επικοινωνιακές αναγνώσεις.
Η τραγωδία αυτή δεν θα τιμήσει τα θύματα αν βιαστούμε να “κλείσουμε” την υπόθεση. Θα τιμηθεί μόνο αν αποδοθούν ευθύνες με όρους κράτους δικαίου και όχι πολιτικής σκοπιμότητας.
Η υπεράσπιση δεν υπονομεύει τη Δικαιοσύνη. Τη θεμελιώνει».
