Ομολογώ, είχα καιρό να πάρω τον ηλεκτρικό. Υπήρξε μια εποχή, πριν από αρκετά χρόνια, που ήταν το κύριο μέσο μετακίνησής μου από και προς τη δουλειά. Από τη Φιλοθέη οδηγούσα έως τη Νέα Ιωνία, όπου στάθμευα το αυτοκίνητο μετά κόπων και βασάνων, έπαιρνα το τρένο και κατέβαινα έως το Νέο Φάληρο και τα γραφεία της εφημερίδας. Ηταν μια αργή διαδικασία, αλλά πιο ασφαλής από τον απροσπέλαστο εκείνα τα χρόνια Κηφισό. Καθ’ οδόν ολοκλήρωνα διάφορες δουλειές που βρίσκονταν σε εκκρεμότητα ή κρατούσα σημειώσεις για τον πρόλογο κάποιου κειμένου (και στη δουλειά μας αποτελεί το ήμισυ του παντός) ή απλώς παρατηρούσα τους γύρω μου, με περιέργεια, αλλά και προσοχή για να μη με καταλάβουν. Ως προς τους κανόνες συνωμοτικότητας, το βαγόνι είναι ένα μεγάλο ασανσέρ.
Σταδιακά εγκατέλειψα το τρένο. Δεν ήταν μόνο ότι άλλαξαν οι χρόνοι μετάβασης στην εργασία, που συνέπιπταν με μια πιο φιλική εθνική, είναι ότι έγινα, όπως όλοι, πιο νευρική. Το τρένο ήταν πια υπερβολικά αργό για όσους νιώθουν ότι πρέπει να γεμίζουν όλα τα κενά της ημέρας, τους αχαλάρωτους εν ολίγοις.
Πριν από λίγες ημέρες, όμως, ξανασυναντήθηκαν οι τροχιές μας, και μάλιστα αργά τη νύχτα. Ημουν στην «Καθημερινή» και έγραφα όταν συνειδητοποίησα ότι η ώρα είχε πάει 11 και δεν είχα αυτοκίνητο. Το ταξί το μεσημέρι από Αγία Παρασκευή έως Φάληρο είχε κοστίσει 23 ευρώ, δεν μου πήγαινε να δώσω άλλα τόσα για την επιστροφή. Τρένο, σου ‘ρχομαι, είπα μέσα μου.
Η διαδρομή για τον σταθμό είναι ακριβώς έξι λεπτά με τα πόδια, ό,τι πρέπει για να ξεπιαστείς από τόσες ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Το παράκανα, βέβαια, γιατί φτάνοντας δεν πήρα τις κυλιόμενες μπας και πλησιάσω τον στόχο βημάτων της ημέρας. Κρίμα, γιατί ήταν το μόνο σημάδι ζωής στον σταθμό. Εψαξα αλλά δεν βρήκα κάποιον να ρωτήσω αν ισχύει η φημολογία ότι μπορώ να μπω με ανέπαφη πληρωμή με την κάρτα, οπότε κατευθύνθηκα στο μηχάνημα των εισιτηρίων για καλό και για κακό. Στην οθόνη διάβασα ότι πράγματι ισχύει η πληρωμή με κάρτα, ωστόσο ακριβώς δίπλα οι μπάρες ήταν ανοιχτές. Παραβιάζονται οι ανοιχτές θύρες;
Το τρένο, πάντως, ήρθε σχετικά σύντομα και εγώ βρήκα μια θέση σε κεντρικό βαγόνι. Ηταν σαν να βρέθηκα σε σίκουελ του «Trainspotting» και του «Μίσους» του Κασοβίτς σε ένα. Βρωμιά, tags, εγκατάλειψη, παρακμή – αυτή δεν είναι υποδομή, είναι ψυχική κατάσταση. Στον Ταύρο, ένας ξαφνικός κρότος με έκανε να αναπηδήσω στη θέση μου. Οι λιγοστοί συνεπιβάτες περισσότερο τρόμαξαν με εμένα παρά με το μπαμ. Ο ηλεκτρικός, συγγνώμη η Γραμμή 1 του μετρό, έχει προφανώς τη «μουσική» του, καθησύχασα τον εαυτό μου. Ο ίδιος ήχος ακούστηκε τουλάχιστον άλλες πέντε φορές. Τελικά, είχε σπάσει ένα κομμάτι στο εσωτερικό του βαγονιού δίπλα από την πόρτα και στα φρεναρίσματα άνοιγε σαν φύλλο ντουλάπας και χτύπαγε στις θέσεις. Πόσο καιρό να είναι έτσι άραγε; Πόσο καιρό έχουν σταματήσει να ενοχλούνται από αυτό οι επιβάτες; Κατέβηκα στη Νέα Ιωνία, χώθηκα σε ένα ταξί και επέστρεψα σπίτι. Είχα χρόνια να πάρω τον ηλεκτρικό. Δεν είχε αλλάξει τίποτα.
