Με μεγάλη χαρά δέχτηκα την πρόσκληση των πυρομάχων. Πυρομάχους ονομάζω τους χειριστές της 355 Μοίρας, οι οποίοι τους μήνες του καλοκαιριού πετάνε τα πυροσβεστικά αεροπλάνα και μπαινοβγαίνουν μέσα στο σύννεφο της φωτιάς, που κατατρώει τον δασικό θησαυρό της πατρίδας. Για έναν αεροπόρο με τόσα χρόνια στους ώμους, μια ευκαιρία να βρεθεί σε μια τέτοια σύναξη είναι δώρο από τον αρχάγγελο προστάτη των αεροπόρων.
Η τελευταία φορά που είχα βρεθεί ανάμεσα σε τόσους εκλεκτούς συναδέλφους ήταν ένα βράδυ του 1974 στη Σούδα, όπου είχαμε μαζευτεί χειριστές των Νοράτλας και των Ντακότα με την επιχείρηση «Νίκη» και προορισμό την Κύπρο. Ημουν στο πρώτο Ντακότα μετά το τελευταίο Νοράτλας. Την τελευταία στιγμή τα Ντακότα δεν απογειώθηκαν γιατί, σύμφωνα με το 28ο ΑΤΑ, θα έφταναν με το φως της ημέρας και σίγουρα θα μας κατέρριπταν.
Ηρθαν και με πήραν δυο λεβέντες συνάδελφοι. Υστερα από μια γρήγορη διαδρομή φτάσαμε στο ιστορικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας που φιλοξενεί την 112 Πτέρυγα Μάχης. Στην καταπράσινη περιοχή, στρατηγικά επιλεγμένη, εδρεύει η 355 Μοίρα των πυρομάχων.
Με υποδέχτηκαν φορώντας τη φόρμα πτήσεων, με μεγάλο σεβασμό, σχεδόν όλοι οι χειριστές της Μοίρας και με οδήγησαν στη Λέσχη Αξιωματικών. Ηπιαμε καφέ και άρχισε μια πολύωρη συζήτηση που αφορούσε τις περιπέτειες των 22 μηνών παραμονής μου στην Κορέα, γενικά την προσφορά του Σμήνους που υπήρξε θρυλική αλλά και βαμμένη με το αίμα 12 συναδέλφων, αλλά και την προσοχή που πρέπει να δίνουμε στην πρόληψη για την ασφάλεια των πτήσεων. Κάποια στιγμή έφτασε και ο μοίραρχος, ο οποίος πετούσε ακολουθώντας το βαρύ πρόγραμμα πτήσεων της Μοίρας στο πλαίσιο της δραστηριότητας που ενδεχομένως να χρειάζεται στο ερχόμενο καλοκαίρι. Ο μοίραρχος, με δικαιολογημένη περηφάνια, με ξενάγησε σε όλους τους χώρους όπου επικρατεί οργασμός ανακαίνισης σε δομή και σύγχρονες εγκαταστάσεις και με πληροφόρησε σχετικά με το πρόγραμμα ασφαλείας πτήσεων. Αναφέρθηκε στο επίπεδο προσόντων και πτητικής ικανότητας των επίλεκτων ιπταμένων της Μονάδας. Ακολούθησε η μετατροπή της Λέσχης σε εστιατόριο στην οποία πρωταγωνίστησε ο μοίραρχος και ένα πολύ νόστιμο γεύμα, αφού πρώτα ευχαριστήσαμε τον αρχάγγελο που ευλόγησε τη συνάθροιση.
Η επόμενη επίσκεψη έγινε στην πίστα, όπου μας περίμενε ένα φρεσκοπλυμένο αεροπλάνο με τα χρώματα της φωτιάς, τα χαρακτηριστικά του οποίου μου παρουσίασε ο μοίραρχος. Είναι ένα μεγάλο αεροπλάνο του οποίου το μέγεθος δεν είναι αντιληπτό όταν σβήνει τις φωτιές. Εχω ζήσει το ρίσκο της εμπόλεμης ζώνης στον πόλεμο της Κορέας, όμως σκέφτομαι ότι όποιοι κάθονται στον θάλαμο διακυβέρνησης του θηρίου, βρίσκονται σε εμπόλεμη ζώνη που ονομάζεται Φωτιά, σε κάθε τους αποστολή. Οντας οι μόνοι πολεμιστές εν καιρώ ειρήνης για όσο χρονικό διάστημα εκτελούν αυτή την προσφορά στην πατρίδα. Ηταν μια αξέχαστη ημέρα, που με γέμισε νοσταλγία και περηφάνια. Θα τοποθετήσω τη φωτογραφία που βγήκαμε όλοι μαζί, σε ένα σημείο που όταν τη βλέπω θα παίρνω κουράγιο, όταν μου τελειώνει. Εύχομαι καλές προσγειώσεις σε όλους. Πάντα στο φτερό τους.
* Ο κ. Ακριβός Α. Τσολάκης είναι εμπειρογνώμονας αεροπορικών ατυχημάτων.
