Ζω στην Κρήτη, αλλά εργάζομαι στη Σουηδία

Στο ίδιο τραπέζι, με στόχο να προετοιμάσουν το έδαφος για μια… μικρή επανάσταση στον τρόπο οργάνωσης της εργασίας, κάθονται στα μέσα Μαρτίου εργοδοτικές ενώσεις και ομοσπονδίες εργαζομένων. Πρόκειται για την πρώτη οργανωμένη προσπάθεια εισαγωγής του μοντέλου της τηλεργασίας στη χώρα, που επιχειρείται με πρωτοβουλία της διαχειριστικής αρχής «Κοινωνία της Πληροφορίας» και προωθείται μέσω του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης 2000 – 2006. «Αναζητούμε έναν πρόσφορο τρόπο ανάπτυξης της τηλεργασίας στη χώρα. Χαρτογραφήσαμε τον χώρο και βάζουμε στο παιχνίδι τους εμπλεκόμενους φορείς», σχολιάζει στην «K» ο κ. Γιάννης Λάριος, σύμβουλος της Διαχειριστικής Αρχής, ο οποίος αποκάλυψε ότι υπάρχει δέσμευση προϋπολογισμού 43 εκατ. ευρώ για χρηματοδότηση πρωτοβουλιών σχετικών με την από απόσταση εργασία με τη βοήθεια προηγμένης τεχνολογίας (όπως εν συντομία ορίζεται η τηλεργασία). Για τη διάγνωση της υπάρχουσας κατάστασης σε εθνικό επίπεδο ολοκληρώθηκε στα μέσα του 2004 μελέτη «για την εφαρμογή της τηλεργασίας στην Ελλάδα», τα βασικά στοιχεία της οποίας παρουσιάζει σήμερα η «K». Μεταξύ των βασικών συμπερασμάτων είναι ότι η Ελλάδα είναι ουραγός της E.E. στον τομέα της τηλεργασίας με ποσοστό που σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις αγγίζει το 4,9% (σύμφωνα με προηγούμενη μελέτη, το ποσοστό το 1999 δεν ξεπερνούσε το 1,3%), με τον ευρωπαϊκό μέσο διάδοσης της τηλεργασίας να φτάνει το 13%. Πρωτοπόρες χώρες στην υιοθέτηση τηλεργατικών πρακτικών εμφανίζονται η Ολλανδία (26,4%), η Φινλανδία (21,8%), η Δανία (21,5%) και η Σουηδία με ποσοστό της τάξης του 18,7%. Το χαμηλό επίπεδο διάδοσής της στη χώρα μας αποδίδεται αφενός στην περιορισμένη -σε σχέση με τις χώρες της E.E.- εξάπλωση και χρήση των νέων τεχνολογιών κυρίως όμως στην παντελή έλλειψη θεσμικού πλαισίου που κατοχυρώνει την τηλεργασία ως σαφή μορφή οργάνωσης εργασίας. Για το θέμα, ο κ. Γιάννης Κουζής, μέλος του Ινστιτούτου Εργασίας δήλωσε στην «K» ότι «υπάρχει αδυναμία να διαχωριστεί εάν ο τηλεργαζόμενος υπάγεται σε καθεστώς αυτοαπασχόλησης ή κατά πόσο έχει εξαρτημένη σχέση εργασίας ώστε να υπάγεται στην κατηγορία της μισθωτής εργασίας. Αυτό εγκυμονεί κινδύνους, καθώς οι επιχειρήσεις μπορούν αν θέλουν να περιορίσουν τα κόστη να εντάξουν τον τηλεργαζόμενο σε καθεστώς αυτοαπασχόλησης». Αποκάλυψε δε ότι μια πρώτη «προπαρασκευαστική» συζήτηση μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων για το θέμα της τηλεργασίας έγινε κατά τη διαπραγμάτευση της συλλογικής σύμβασης εργασίας τον Ιούνιο του 2004. Εκεί, μολονότι οι δύο πλευρές ανταποκρίθηκαν θετικά στην προοπτική εισαγωγής του μοντέλου της τηλεργασίας στη χώρα, η απουσία θεσμικού πλαισίου πάγωσε τυχόν περαιτέρω πρωτοβουλίες. Εξίσου ενδιαφέρον έχουν τα στοιχεία έρευνας, σύμφωνα με τα οποία σημαντικό ρόλο στη μικρή ανάπτυξη της τηλεργασίας στην Ελλάδα διαδραματίζει η ελλιπής ενημέρωση σχετικά με τη συγκεκριμένη μορφή εργασίας, καθώς το ποσοστό των Ελλήνων που γνωρίζουν τι είναι τηλεργασία ανέρχεται μόλις στο 23,6%! Από αυτούς, το 49,3% πιστεύει ότι η τηλεργασία μπορεί να αλλάξει την καθημερινή ζωή μάλλον θετικά, ενώ μεταξύ των πιο σημαντικών από τις πιθανές επιδράσεις της θεωρούνται η μείωση του χρόνου μετακίνησης των εργαζομένων (40%), η δυνατότητα καλυτέρευσης του συνδυασμού προσωπικής ζωής και εργασίας (21,4%), η αύξηση της παραγωγικότητας των εργαζομένων (16%), ενώ το 4,6% πιστεύει ότι η τηλεργασία συντελεί στη μείωση της μόλυνσης του περιβάλλοντος. Ενας από τους πλέον κατάλληλους ανθρώπους να μιλήσουν για τα οφέλη της τηλεργασίας είναι ο κ. Μανώλης Μαρκαντωνάκης, μόνιμος κάτοικος Ηρακλείου Κρήτης, τα τελευταία 18 χρόνια, ο οποίος εργάζεται ως προγραμματιστής στο κεντρικό εργοστάσιο της εταιρείας «IKEA» στη… Σουηδία! «Αν επιστρέφοντας στην Ελλάδα δεν είχα δυνατότητα να δουλέψω από απόσταση θα έπρεπε να παραιτηθώ. Χάρη στην τηλεργασία όμως μένω στην Κρήτη και δουλεύω στη Σουηδία. Επιπλέον, μπορώ να επιλέγω τις ώρες που θα δουλέψω. Μπορώ να εργαστώ στις 2 τα ξημερώματα αντί για το πρωί, στο περιβάλλον μάλιστα που επιλέγω», καταλήγει.