Η προαναγγελθείσα με διαρροές επικείμενη παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση από την ηγεσία της Νέας Αριστεράς σηματοδοτεί το ουσιαστικό πολιτικό τέλος ενός κόμματος που ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2024 ως αντίδραση στο σοκ Κασσελάκη.
Ηταν το πέμπτο κόμμα που δημιουργήθηκε μετά από διάσπαση, μέσα από τα σπλάχνα του ΣΥΡΙΖΑ, στη διάρκεια μιας δεκαετίας (προηγήθηκαν η ΛΑΕ με επικεφαλής τον Π. Λαφαζάνη που επίσης διασπάστηκε στη συνέχεια, το ΜέΡΑ 25 του Γ. Βαρουφάκη που δείχνει δυναμική επιστροφής στη Βουλή, η Πλεύση Ελευθερίας της Ζ. Κωνσταντοπούλου που δείχνει να υπερτριπλασιάζει το εκλογικό της ποσοστό και ακολούθησε το εξαϋλούμενο Κίνημα Δημοκρατίας του Στ. Κασσελάκη, ενώ ετοιμάζεται το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα).
Η Νέα Αριστερά, με αρχικά 11 βουλευτές και σήμερα 12 έπειτα από την προσχώρηση του Θ. Δρίτσα, μετρήθηκε για πρώτη φορά στην κάλπη στις ευρωεκλογές του 2024 και πήρε ένα θλιβερό ποσοστό (2,45%) με μόλις 114.335 ψήφους. Παρόλα αυτά, επειδή έχει στις τάξεις της αναγνωρίσιμα στελέχη με υπουργικό παρελθόν (Τσακαλώτος, Αχτσιόγλου, Ηλιόπουλος κα), αξιόλογα πρόσωπα στη Βουλή (Αναγνωστοπούλου), προσωπικότητες με κύρος (Βούτσης), έναν δημοφιλέστατο γραμματέα (Γαβριήλ Σακελλαρίδη) και έναν πρόεδρο με ευρεία αποδοχή στα κόμματα του προοδευτικού τόξου (Χαρίτση), η δυνατότητα προβολής της ήταν δυσανάλογη προς το μέγεθός της το οποίο, δημοσκοπικά, συρρικνώνεται διαρκώς καταγράφοντας πλέον νούμερα που ξεκινούν ακόμη και από 1.
Η βασική αιτία του κακού είναι ότι στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ ενιαίο κόμμα με σαφές πολιτικό στίγμα, συγκροτημένη στρατηγική, ικανότητα ανάλυσης της σύγχρονης πραγματικότητας και ρεαλιστικό όραμα για το μέλλον. Η Ομπρέλα (με πιο επιδραστικούς εκπροσώπους τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον Γ. Σακελλαρίδη) βλέπει εντελώς διαφορετικά από την «Κίνηση των 6+6» (που περιγράφεται πια ως ομάδα Χαρίτση-Αχτσιόγλου) το καθοριστικό ζήτημα των συμμαχιών. Οι μεν κοιτάζουν αριστερά (προς την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και το ΚΚΕ που δεν θέλει καν συζήτηση μαζί τους), οι δε προς τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να αποκλείουν αργότερα το ΠΑΣΟΚ, προσβλέποντας σε ένα συμμαχικό σχήμα με προοπτική να διεκδικήσει τη δεύτερη θέση στις εκλογές.
Αυτή είναι μια αφαιρετική και ίσως απλοϊκή περιγραφή γιατί μια πιο εμβριθής ανάλυση γίνεται εξαιρετικά δυσνόητη, αν λάβει κανείς υπόψη, για παράδειγμα, ότι ο Γ. Βαρουφάκης στο βιβλίο του «Ενήλικες στο Δωμάτιο» (2017) καταγγέλλει με φοβερή οξύτητα τον Ευ. Τσακαλώτο, του οποίου η ομάδα προσβλέπει σε συνεργασία με το ΜέΡΑ 25.
Για κάποιον αμύητο στα μυστήρια της ελληνικής ριζοσπαστικής αριστεράς πολλά δεν βγάζουν νόημα. Οπως ότι στο τελευταίο συνέδριο (1/2026) οι δυο αντιμαχόμενες πλευρές συμβιβάστηκαν σε μια θολή φόρμουλα για την οποία ο έμπειρος Νίκος Μπίστης είχε πει, πριν φύγει και κλείσει πίσω του την πόρτα, ότι θα έχει διάρκεια ζωής τριών μηνών και θα καταρρεύσει με πάταγο.
Επιβεβαιώνεται πολύ σύντομα μέσα σε μια απόλυτα ασαφή και εύθραυστη κατάσταση με τον Αλ. Χαρίτση, όπως όλα δείχνουν, να παραιτείται από την ηγεσία αλλά να μένει με τους δικούς του (8) στην κοινοβουλευτική ομάδα ώστε να αποτραπεί η διάλυσή της. Και με τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη που θα τον διαδεχθεί στην προεδρία να μην είναι βουλευτής, με αποτέλεσμα να τεθεί άλλος επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας (π.χ. Σία Αναγνωστοπούλου ή Νάσος Ηλιόπουλος) και να προκύψει δυαρχία, συμβολικά και πολιτικά.
Η σύντομη ζωή της Νέας Αριστεράς ήταν άχαρη κυρίως γιατί χαρακτηρίστηκε από την μεγαλειώδη επίκληση ηθικού πλεονεκτήματος που ερχόταν σε δυσαρμονία με το όλο και μικρότερο μέγεθος της κομματικής οντότητας, τις όλο και εντονότερες εσωκομματικές έριδες, το όλο και πιο ορατό αδιέξοδο στην προσπάθεια επιλογής συνεργασιών.
Ο αργόσυρτος θάνατος της Νέας Αριστεράς σε πρώην συντρόφους της μοιάζει άδοξος, σε εχθρικούς απέναντί της γελοίος, στους αδιάφορους αναπόφευκτος και στους ουδέτερους κουραστικός.
