Την ελληνική, αμυντικού χαρακτήρα, παρουσία στο σκηνικό ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή συνθέτουν η αποστολή δύο φρεγατών και F-16 στην Κύπρο και η «κάλυψη» του εναέριου χώρου της Βουλγαρίας. Ομως, το Παρίσι φέρεται να διερεύνησε το ενδεχόμενο διεθνών πρωτοβουλιών, με τη συμμετοχή και της Ελλάδας, οι οποίες θα διασφάλιζαν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, όπου η κατάσταση είναι χαοτική, με πολλά δεξαμενόπλοια να έχουν πληγεί από τους Φρουρούς της Επανάστασης.
Μάλιστα, κατά πληροφορίες, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν στην τριμερή συνάντηση της περασμένης Δευτέρας, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Νίκο Χριστοδουλίδη στην Πάφο, εμφανίστηκε ιδιαίτερα ανήσυχος για τις μεγάλες περιπλοκές που δημιουργεί η «στοχοποίηση» των Στενών στην εφοδιαστική αλυσίδα και τη μεταφορά πετρελαίου και φέρεται να σκιαγράφησε το ενδεχόμενο επέκτασης της επιχείρησης «Ασπίδες» προκειμένου να καλυφθεί και το Ορμούζ.
Η Ελλάδα είναι βεβαίως –και θα παραμείνει– παρούσα στις «Ασπίδες» στην Ερυθρά Θάλασσα με τη φρεγάτα «Υδρα». Ομως, παρά την ιδιαίτερα στενή και πολυεπίπεδη σχέση που έχει αναπτύξει εσχάτως με το Παρίσι, εμφανίστηκε αρνητική στην προοπτική να συμμετάσχει, εάν αποφασιστεί η γεωγραφική επέκταση των «Ασπίδων»: Μετά την τριμερή στην Κύπρο, κυβερνητικές πηγές μετέδιδαν ότι «δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κάποια επιχείρηση στο Ορμούζ ούτε έχουμε πρόθεση να στείλουμε κάποιο πλοίο εκεί». Πάντως, σύμφωνα με μια γραμμή πληροφόρησης, τα τελευταία εικοσιτετράωρα, με την τιμή του πετρελαίου να έχει εκτοξευθεί, το Παρίσι έχει επανέλθει για το Ορμούζ προτείνοντας ένα σχήμα με τη Γαλλία επικεφαλής και τη συμμετοχή της Ιταλίας, της Ελλάδας και, ενδεχομένως, της Ολλανδίας.
Σε κάθε περίπτωση, κρίσιμη παράμετρο των εξελίξεων συνιστά η χρονική διάρκεια των επιθέσεων κατά του Ιράν. Παρότι ουδείς μπορεί να αξιολογήσει με ακρίβεια τις κινήσεις Τραμπ, στην Αθήνα εκτιμάται ότι πιθανώς έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος το αισιόδοξο σενάριο, σύμφωνα με το οποίο ο πόλεμος μπορεί να τερματιστεί μέχρι το τέλος του μήνα. Οπως λέγεται, είναι πιθανό Ουάσιγκτον και Τεχεράνη να αρχίσουν σταδιακά να αναζητούν οδούς αποκλιμάκωσης, με το Ισραήλ να «επικεντρώνεται» στον Λίβανο. Εξάλλου, ήδη ο Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τον παρόντα πολεμικό αναβρασμό που προκαλεί ισχυρότατες παρενέργειες στην παγκόσμια οικονομία, αλλά και αντιδράσεις εντός των ΗΠΑ οκτώ μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο. Ενώ το καθεστώς του Ιράν είναι σαφές ότι αντιλαμβάνεται πως με την πάροδο του χρόνου θα αποδυναμώνεται περαιτέρω.
Περιμένουν «μαξιλάρι» από Ε.Ε.
Εάν επιβεβαιωθεί το «καλό» σενάριο του τερματισμού ή περιορισμού της σύγκρουσης μέχρι το τέλος του μήνα, οι επιπτώσεις θα είναι διαχειρίσιμες για την ελληνική οικονομία. Σε διαφορετική περίπτωση οι παρενέργειες θα αρχίσουν να γίνονται ορατές σε μια σειρά από μέτωπα, ενώ θα πρέπει να ενεργοποιηθούν μέτρα στήριξης των πολιτών ως ανάχωμα στις αναμενόμενες μεγάλες αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας και των αγαθών. Η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη για μια ισχυρή «βεντάλια» μέτρων είναι δεδομένη, αλλά δεν θα ενεργοποιηθεί αμέσως. Επί του παρόντος η κατάσταση κρίνεται ελεγχόμενη.
Επίσης, η Αθήνα αναμένει τη συνολική «ενεργοποίηση» της Ευρωπαϊκής Ενωσης, καθώς το «μαξιλάρι» που διαθέτει ο προϋπολογισμός για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών κινείται περίπου στο ένα δισ. και δεν θα επαρκεί, ειδικά στην περίπτωση κατά την οποία η κρίση θα είναι μακράς διαρκείας. Πάντως, στο κυβερνητικό επιτελείο κυριαρχεί η εκτίμηση ότι παρά τους συνήθως αργούς ρυθμούς της Κομισιόν και των κρατών-μελών, οι αποφάσεις για συνολικά μέτρα και «χαλάρωση» των υφιστάμενων περιορισμών δεν πρόκειται να καθυστερήσουν, καθώς αρχίζουν να πλήττονται συνολικά οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, ενώ παράλληλα υπάρχει πλέον λόγω Ουκρανικού η «τεχνογνωσία» διαχείρισης ανάλογων κρίσεων – κυρίως στο πεδίο της ενέργειας.
Αναζητώντας τον πήχυ στο ΠΑΣΟΚ
Τα εσωκομματικά νερά του ΠΑΣΟΚ μπορεί να τάραξαν η διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου και οι αντιδράσεις της Αννας Διαμαντοπούλου και του Χάρη Δούκα στο εγχείρημα της διεύρυνσης, όπως προωθείται από τον Ν. Ανδρουλάκη, αλλά η Χαριλάου Τρικούπη καλείται σε βάθος χρόνου να διαχειριστεί ένα σαφώς μεγαλύτερο πρόβλημα: τον εγκλωβισμό της στο αφήγημα της διεκδίκησης της πρώτης θέσης, το οποίο το πιθανότερο είναι στην πορεία προς τις εκλογές να υποχρεωθεί να αναθεωρήσει.
Είναι ενδεικτικό ότι ο Ν. Ανδρουλάκης (στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Κ» και τη Δώρα Αντωνίου πριν από δύο εβδομάδες) ανέφερε ότι «πρέπει να δώσουμε τη μάχη ώστε η Ν.Δ. να ηττηθεί και να έρθει μια άλλη προοδευτική διακυβέρνηση με κορμό το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Παράταξη», χαρακτηρίζοντας εμμέσως πλην σαφώς τον στόχο της εκλογικής επικράτησης ρεαλιστικό.
Η ρητορική της Χαριλάου Τρικούπη δύσκολα θα μείνει ίδια στην τελική ευθεία προς τις κάλπες, για δύο λόγους: Πρώτον, μετά και τον πόλεμο στο Ιράν δεν διαφαίνεται ότι η ψαλίδα μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ θα κλείσει αισθητά, καθώς μάλιστα η διαφορά παραμένει σταθερά διψήφια από τις εκλογές του 2023 μέχρι σήμερα.
Δεύτερον, η Χαριλάου Τρικούπη είναι δεδομένο ότι στην πορεία προς τις εκλογές θα ανοίξει «μέτωπο» με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που δεδομένα θα μειώσει τις διαθέσιμες για το ΠΑΣΟΚ δεξαμενές στον κεντροαριστερό χώρο. Εχει, πάντως, ενδιαφέρον ότι το ΠΑΣΟΚ σε έναν βαθμό επένδυσε δικαιολογημένα στη ρητορική διεκδίκησης της πρώτης θέσης: περί τα τέλη του 2024, μετά την επανεκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία και τη δημοσκοπική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκτίμηση ψήφου (MRB) είχε φθάσει το 17,5%, με τη Ν.Δ. να κινείται στο 28,3% και να καταγράφει πτωτικές τάσεις. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει ότι ενδεχόμενη προσπάθεια της Χαριλάου Τρικούπη να επαναπροσδιορίσει τους εκλογικούς της στόχους δεν θα βρει «συμμάχους» τους Παύλο Γερουλάνο και Χάρη Δούκα. Και οι δύο είναι προφανές ότι έχουν συμφέρον ο πήχυς των επόμενων εκλογών να είναι όσο πιο ψηλά γίνεται για τον Ν. Ανδρουλάκη.
