ΤΟ ΘΕΜΑ
Στην Ολομέλεια της Βουλής τίθενται σήμερα προς συζήτηση και έγκριση οι συμβάσεις με τη Chevron για έρευνες υδρογονανθράκων νοτίως της Πελοποννήσου και της Κρήτης. Η συνεδρίαση κάθε άλλο παρά ανέφελη αναμένεται, καθώς υπάρχουν αντιδράσεις, κυρίως για εκείνη τη διάταξη που αφορά τις περιοχές νοτίως της Κρήτης και προβλέπει ενδεχόμενη αλλαγή των ορίων εντός των οποίων θα διεξαχθούν οι έρευνες «σε περίπτωση σύναψης συμφωνίας μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και ενός ή περισσοτέρων γειτονικών κυρίαρχων κρατών, η οποία οριοθετεί την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ της Ελληνικής Δημοκρατίας στη συμβατική περιοχή». Πέρα από τη στάση της αντιπολίτευσης, με ενδιαφέρον αναμένεται τι θα πράξει ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος ήδη δημοσίως έκανε σχόλιο περί «δυνητικής εκχώρησης κυριαρχικών μας δικαιωμάτων». Ο αρμόδιος υπουργός Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου ανέφερε, πάντως, και χθες ότι «δεν υπάρχει τίποτα γκρίζο, δεν υπάρχει τίποτα μυστικό, δεν υπάρχει τίποτα επιλήψιμο ή επιζήμιο. Η ίδια η σύμβαση διασφαλίζει ότι ο τελικός λόγος ανήκει στο ελληνικό Δημόσιο, που έχει πλήρως τη διακριτική ευχέρεια για κάθε ζήτημα που αφορά τα κυριαρχικά δικαιώματα».
Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
Ο κ. Παπασταύρου, βέβαια, συγκρούστηκε χθες στη συζήτηση που έγινε για τη σύμβαση στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή όχι για το ζήτημα αυτό, αλλά με αφορμή την επιλογή της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωής Κωνσταντοπούλου να επιτεθεί κατά της κόρης του πρωθυπουργού επειδή επέλεξε να επιστρέψει στην Ελλάδα, από χώρα του Κόλπου, που κινδυνεύει λόγω του πολέμου του Ιράν. «Μα, συγγνώμη, γιατί εμπλέκουμε το παιδί του πρωθυπουργού;» διερωτήθηκε ο κ. Παπασταύρου, με την κ. Κωνσταντοπούλου να απαντά ότι «δεν είναι παιδί. Είναι μια ενήλικη συγγενής του πρωθυπουργού». Ο κ. Παπασταύρου σχολίασε ότι η Σοφία Μητσοτάκη εργάζεται σε άλλη χώρα και η κ. Κωνσταντοπούλου υπονόησε ότι η κόρη του πρωθυπουργού έτυχε κάποιας ευνοϊκής μεταχείρισης. Ο κ. Παπασταύρου σχολίασε ότι «με τη σειρά της ήρθε, στο τέταρτο – πέμπτο αεροπλάνο». Εις μάτην, βέβαια, διότι η κ. Κωνσταντοπούλου συνέχισε να εγκαλεί τον πρωθυπουργό…
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ
Η συζήτηση για την πιθανότητα η Ελλάδα να αποκτήσει εγχώριες δυνατότητες παραγωγής και χρήσης πυρηνικής ενέργειας ήλθε ξανά στην επιφάνεια μετά την πρόσφατη παρέμβαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο Παρίσι. Ωστόσο η συζήτηση αυτή δεν είναι καινούργια. Ο πρέσβης ε.τ. Βασίλης Κασκαρέλης (φωτογραφία) στο τελευταίο βιβλίο του «Η ελληνική τέλεια καταιγίδα» (εκδόσεις Μεταίχμιο), αποκαλύπτει μια ενδιαφέρουσα ιστορία από το 2006, όταν ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στις Βρυξέλλες, που αναδεικνύει διαχρονικές στρεβλώσεις όχι μόνο στο ελληνικό, αλλά και στο ευρωπαϊκό σύστημα. Με αφορμή την (και τότε) έντονη συζήτηση για το ενεργειακό μείγμα που πρέπει να έχει στη διάθεσή της η Ευρώπη, και με περίπου δεσπόζουσα τη θέση που φαινόταν ότι θα αποκτούσαν οι ρωσικές εταιρείες (φυσικού αερίου) η φινλανδική προεδρία (β΄ εξάμηνο 2006) είχε συμπεριλάβει το ενεργειακό στις προτεραιότητες. Εκείνο που περιγράφει ο κ. Κασκαρέλης είναι η ουσιαστική σύγκρουση ανάμεσα σε όσους ήθελαν μικρότερη εξάρτηση από τη Ρωσία και όσους προτιμούσαν μεγαλύτερη (όπως η καγκελάριος Μέρκελ). Ως μόνιμος αντιπρόσωπος τότε, ο κ. Κασκαρέλης πρότεινε (με τα δικά του λόγια) τα εξής: «α) Να συσταθεί, υπό τον συντονισμό του υπουργείου Εξωτερικών, ένας διυπουργικός και διυπηρεσιακός οργανισμός, με στόχο την ανάλυση των εξελίξεων και τη χάραξη της σχετικής πολιτικής, ο οποίος να συνέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα και να ετοιμάζει συγκεκριμένα έγγραφα αναλύσεων, εκτιμήσεων, τακτικής και πολιτικής. β) Να δημιουργηθεί ένα τμήμα παρακολούθησης των ενεργειακών θεμάτων στην αρμόδια Διεύθυνση του υπουργείου Εξωτερικών, δεδομένου ότι το θέμα αυτό συνδεόταν πλέον άρρηκτα με τις διεθνείς διπλωματικές εξελίξεις. γ) Να συγκροτηθούν και να ενισχυθούν οι σχετικές Διευθύνσεις στα συναρμόδια υπουργεία και να στελεχωθούν με υπαλλήλους που είχαν γνώση του συγκεκριμένου θέματος και, απαραίτητα, της λειτουργίας του συστήματος των Βρυξελλών. Εισηγήθηκα, επίσης, να αρχίσουν άμεσα μελέτες για την κατασκευή υπεράκτιου τερματικού σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου – LNG (Offshore Liquefied Natural Gas Terminal), ενδεχομένως, στην περιοχή της Αλεξανδρούπολης».
Ο ΤΟΠΟΣ
Το τηλεγράφημα του κ. Κασκαρέλη είχε, βέβαια, αποδέκτη την κεντρική υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών στην Αθήνα. Οπως διηγείται: «Το σχετικό τηλεγράφημά μου σκόπιμα διέρρευσε στα ελληνικά ΜΜΕ με αποτέλεσμα τις εντονότατες αντιδράσεις διαφόρων, κυρίως συνδικαλιστικών, οργανώσεων, που φοβόντουσαν μήπως χάσουν τις εργασίες τους στον τομέα της λιγνιτικής παραγωγής και συνακόλουθα τη δυνατότητα παρέμβασης στις κομματικές διεργασίες. Οπως ήταν αναμενόμενο στην ελληνική πραγματικότητα, κυρίως λόγω των πεζοδρομιακών και συνδικαλιστικών αντιδράσεων και των συνακόλουθων μικροπολιτικών παραμέτρων, που προκαλούν αγκυλώσεις στις εκάστοτε κυβερνήσεις». Από τις εισηγήσεις του κ. Κασκαρέλη το 2006 έως το 2021, που τελικά οδήγησε σε κάποιες αποφάσεις για το ενεργειακό μείγμα της χώρας, πέρασαν μόνο 15 χρόνια. Και πάλι καλά…
