Είναι μια εντυπωσιακή πρωτοτυπία, ίσως και σε πλανητικό επίπεδο, να διαλύεται ένα κόμμα σε ζωντανή μετάδοση από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Δεν προκαλεί έκπληξη η ουσία, γιατί οι δυο – τρεις κόσμοι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν εφάπτονται. Εντυπωσιάζει η διαδικασία, μια άτακτη και ασυνάρτητη εκτόνωση σχεδόν πρωτόγονων σκέψεων και συμπεριφορών καταστροφικότητας από τις αντιμαχόμενες πλευρές.
Για να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται ρεπορτάζ, αφού όλα συμβαίνουν δημόσια, αλλά πολιτική διαίσθηση και στοιχειώδης γνώση της προσωπικής ιστορίας των πρωταγωνιστών.
Αυτό που παρακολουθούμε είναι η ιδεολογικοποίηση προσωπικών στρατηγικών και η έκφραση απέχθειας μεταξύ συντρόφων που έκαναν επάγγελμα την επίκληση της Αριστεράς.
Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς αναπόφευκτη, είναι συντελούμενη. Δεν είναι όμως ακόμη σαφές αν θα πρόκειται για κατακερματισμό στα δύο ή σε περισσότερο, σίγουρα τοξικά, κομμάτια.
Ο ορίζοντας είναι οι ευρωεκλογές. Γιατί τότε αναμένεται να εκφραστεί στην κάλπη κοινωνική δυσφορία για την κυβέρνηση, ενώ, αν ένα κόμμα καταφέρει να εκπροσωπηθεί στο Ευρωκοινοβούλιο εξασφαλίζει χρηματοδότηση, αναγκαία για τη βιωσιμότητά του.
Στη Χαριλάου Τρικούπη αισιοδοξούν ότι σύντομα το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ θα ανακτήσει την ηγεμονία στο αντιδεξιό χώρο και θα αναδειχθεί δεύτερο κόμμα δημοσκοπικά και στη συνέχεια εκλογικά. Ωστόσο, είναι πολύ μακριά από το 20%, και αυτό διευκολύνει την κυβέρνηση να κινείται ανεξέλεγκτη και να απολαμβάνει τη μεταρρυθμιστική αδράνεια που επιτρέπει η παντοδυναμία της.
Δύο πρόσωπα έχει σημασία τι θα κάνουν το επόμενο διάστημα (με την αντίστροφη, ενδεχομένως, σειρά): Η Εφη Αχτσιόγλου, που –για την ώρα– δεν κινείται προς την έξοδο και δεν απελευθερώνει την ομάδα της (Χαρίτση, Ηλιόπουλο κ.ά.) για να συγκρουστεί μετωπικά με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ,, και ο Αλέξης Τσίπρας που δείχνει διάθεση ιδιώτευσης παρόλο που από πολλούς εγκαλείται ως υπαίτιος για το «σοκ Κασσελάκη».
ΣΥΡΙΖΑ τέλος; Ως κόμμα εξουσίας, ναι. Γιγαντώθηκε μέσα στον αντιμνημονιακό αναβρασμό και δεν είχε έτσι κι αλλιώς λόγο ύπαρξης στη μεταμνημονιακή κανονικότητα (ελληνικού τύπου), από τη στιγμή που δεν επεξεργάστηκε θέσεις και τακτική που να μη συνδέονται με την αναμπουμπούλα, την κοινωνική οργή, τον θορυβώδη αντισυστημισμό.
Ο εκλεγμένος από τη βάση νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Στ. Κασσελάκης πέτυχε ό,τι δεν κατάφερε με τον φανατισμό του το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο παλεύοντας για χρόνια: Να απαξιώσει τον παλιό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ με την αυτοαποκάλυψή του.
Οταν χάνονται τα προσχήματα, στη σκηνή μένουν ο Πολάκης και ο Σκουρλέτης να τσακώνονται χωρίς τη μυθολογία του ηθικού πλεονεκτήματος να τους καλύπτει. Εξαλλοι πρώην σύντροφοι που περιφρονούν ο ένας τον άλλο και διεκδικούν κομμένα μέλη ενός πολιτικού πτώματος που βρίσκεται σε σήψη.
