Σχεδόν σαν ανέκδοτο, την επομένη των εκλογών της προηγούμενης Κυριακής, κυκλοφορούσε η διαπίστωση ότι «οι πασόκοι του ΣΥΡΙΖΑ πήγαν σπίτια τους».
Προέκυψε, βεβαίως, από την αποτυχία να εκλεγούν προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που μετακινήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ και αναδείχθηκαν σε υπουργικές θέσεις, όπως η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ο Χρήστος Σπίρτζης, ο Γιάννης Ραγκούσης κ.ά.. Δεν προκάλεσε μεγάλη στενοχώρια σε πολλούς στον ΣΥΡΙΖΑ αυτή η εξέλιξη, καθώς η Κουμουνδούρου δεν ήταν ποτέ το πιο φιλόξενο μέρος για τα προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ στελέχη. Εν πολλοίς, οι μετακινήσεις ήταν μέρος μιας προσωπικής στρατηγικής του Αλέξη Τσίπρα, με στόχευση στην επέκταση της επιρροής του κόμματός του στο «γήπεδο» του ΠΑΣΟΚ.
Μπορεί η επιθυμία του κ. Τσίπρα να έγινε σεβαστή, ωστόσο από τον «βαθύ» ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν θεωρήθηκε ότι μπορεί να ενσωματωθεί αυτή η ομάδα στελεχών. Την επαύριον της παραίτησης του Αλέξη Τσίπρα οι πασοκογενείς του ΣΥΡΙΖΑ χάνουν μια σημαντική ασπίδα προστασίας, ενώ η αποτυχία πολλών από αυτούς να εκλεγούν στη Βουλή καθιστά ακόμη πιο δυσμενή τη θέση τους. Ποια μπορεί να είναι η εξέλιξη αυτής της σχέσης;
«Εξαρτάται για ποιους από εμάς μιλάμε», αναφέρει στέλεχος προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ, με πολυετή, πλέον, παρουσία στον ΣΥΡΙΖΑ. «Είναι τρία κύματα μετακίνησης. Το πρώτο το διάστημα 2010-2012, όταν άρχισαν οι πρώτοι κλυδωνισμοί στο ΠΑΣΟΚ και οι διαφωνίες με τη μνημονιακή επιλογή.
Το δεύτερο, την τριετία 2012-2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε σε ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης και το πιο πρόσφατο, από το 2015 και μετά, οπότε και ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στην εξουσία». Οπως εξηγεί, είναι διαφορετική η κατάσταση μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ για καθεμιά από αυτές τις ομάδες.
Για την πρώτη ομάδα, τον δρόμο προς την Κουμουνδούρου άνοιξε ο Αντώνης Κοτσακάς, στενός συνεργάτης του Ακη Τσοχατζόπουλου στο ΠΑΣΟΚ, ο οποίος μετακινήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ και ασχολήθηκε με τη μετάδοση οργανωτικής τεχνογνωσίας. Σε αυτό το πρώτο κύμα ακολούθησε ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, έπειτα ο Νίκος Κοτζιάς και ο Νίκος Τόσκας, ο Στέφανος Τζουμάκας. Επίσης, ο Αλέξης Μητρόπουλος, ο οποίος έχει πλέον αποστασιοποιηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, η Λούκα Κατσέλη και μετέπειτα ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης, ο Μάρκος Μπόλαρης, η Θεοδώρα Τζάκρη, ο Χρήστος Σπίρτζης, ο Γιάννης Πανούσης, ο Δημήτρης Μάρδας, ενώ με τον ΣΥΡΙΖΑ εξελέγησαν και η Αννα Βαγενά και η Νίνα Κασιμάτη. Στην πιο ύστερη ομάδα εντάσσονται ο Γιάννης Ραγκούσης, η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και πολλοί άλλοι, μιας και το 2019, μετά την εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, περίπου 120 στελέχη προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ ανταποκρίθηκαν στο προσκλητήριο του Αλέξη Τσίπρα για ανασυγκρότηση της δημοκρατικής παράταξης. Γιάννης Μαντζουράνης, Νίκος Μαδεμλής, Θάνος Μωραΐτης και πολλοί άλλοι βρέθηκαν σε εκείνη την εκδήλωση.
Πολλοί από τους προερχόμενους από το ΠΑΣΟΚ (όπως ο Σπίρτζης, η Ξενογιαννακοπούλου, ο Ραγκούσης) δεν κατόρθωσαν να εκλεγούν βουλευτές.
Ενας αριθμός στελεχών που πέρασαν νωρίς την Κουμουνδούρου έχει κατά κάποιο τρόπο ενσωματωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς θεωρείται από την «παλιά φρουρά» της Κουμουνδούρου ότι αυτά βρέθηκαν νωρίς στη μάχη και συνέβαλαν στην προσπάθεια να κατακτήσει το κόμμα της εξουσία. Για όσους, όμως, μετακινήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την κατάληψη της εξουσίας, το κλίμα είναι διαφορετικό διότι θεωρούνται οπορτουνιστές. Το κλίμα είναι βαρύ, ιδίως μετά την εκλογική αποτυχία, τόσο τη συνολική όσο και την ατομική πολλών πασοκογενών να εκλεγούν.
Μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτοι στον ΣΥΡΙΖΑ πλέον και να έχουν χάσει ένα μεγάλο μέρος της ανοχής που απολάμβαναν εξαιτίας της προσωπικής στήριξης του Αλέξη Τσίπρα, αλλά ακόμη διαθέτουν ερείσματα, τα οποία εκτιμάται πως θα αξιοποιήσουν στο έπακρο. Οπως αναφέρει στέλεχος με γνώση των εσωκομματικών ισορροπιών στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και ο Γιάννης Ραγκούσης εξελέγησαν πριν από περίπου ένα χρόνο στην πρώτη δεκάδα στελεχών της Κεντρικής Επιτροπής, όπου επίσης βρίσκεται ο Χρήστος Σπίρτζης. Θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι ενόψει των διεργασιών για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας τα πασοκογενή στελέχη θα επιδιώξουν να αξιοποιήσουν την παρουσία τους στα κομματικά όργανα και να οργανωθούν ως διακριτός πόλος, που θα διαπραγματευτεί τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει στην εκλογή ηγεσίας και αναλόγως θα επιλέξει το «στρατόπεδο» με το οποίο θα συνταχθεί. Είναι ένας αγώνας πολιτικής επιβίωσης, καθώς για πολλούς στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούνται ξένο σώμα, το οποίο, όμως, μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις.
Ταυτόχρονα, δεν είναι ορατή άλλη διέξοδος για τους ίδιους, εκτός από το να επιδιώξουν να δώσουν τη μάχη παραμονής τους στο κόμμα υπό τις νέες συνθήκες. Οι πόρτες του ΠΑΣΟΚ είναι κλειστές, η Χαριλάου Τρικούπη τους αποδίδει ότι εγκατέλειψαν το κόμμα στην πιο δύσκολη ιστορικά συγκυρία, όταν έδινε κυριολεκτικά μάχη επιβίωσης και επέλεξαν να σωθούν οι ίδιοι. Δρόμος επιστροφής δεν υπάρχει, πολύ περισσότερο μετά την εκλογική αποτυχία πολλών από αυτούς, που θεωρείται και σαφής ένδειξη ότι δεν διαθέτουν καν προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο, με το οποίο θα μπορούσαν να διαπραγματευθούν.
