Είναι πιθανόν να πρόκειται για μολυσματική ασθένεια. Ο ιός της σοσιαλιστικής μελαγχολίας εκδηλώθηκε ξανά την περασμένη Κυριακή. Αυτή τη φορά, συμπτώματα συνειδησιακής κρίσης εμφάνισε η Λούκα Κατσέλη. Και δυστυχώς αυτό δεν ήταν το πρώτο κρούσμα. Μερικούς μήνες πριν ασθένησε ο Ευ. Βενιζέλος: με πόνο ψυχής στάθηκε μπρος στις κάμερες και εξομολογήθηκε στους δημοσιογράφους πως «είμαστε θλιμμένοι. Είμαστε πραγματικά συντετριμμένοι με τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε». Αν κρίνει κανείς από τους υπόλοιπους πάσχοντες, το πιθανότερο είναι πως τα μικρόβια παραμονεύουν στο υπουργικό συμβούλιο.
Το κακό ξεκίνησε όταν εμφάνισε ο πρωθυπουργός επιχείλιο έρπητα. Το ύπουλο μικρόβιο δεν σημάδεψε μόνο το χείλος του Γ. Παπανδρέου, αλλά και την πρώτη μνημονιακή φάση. Ζώντας την πρώτη emo σοσιαλιστική εμπειρία τους, τα κυβερνητικά στελέχη στάθηκαν στο πλευρό του Γ. Παπανδρέου, καθώς οι συνεργάτες του έλεγαν πως «πονάει, μα δεν το δείχνει»! Για συμπαράσταση, η Αννα Διαμαντοπούλου στις φωτογραφίες από το υπουργικό συμβούλιο υιοθέτησε λουκ παρεμφερές με τις πρωταγωνίστριες του Λαρς Φον Τρίερ, που αναμαλλιασμένες τραβούν τα πάνδεινα προκειμένου να εξευμενίσουν τον σαδιστή μνημονιακό σκηνοθέτη. «Αλουστη κι αχτένιστη η υπουργός» έγραφαν οι λεζάντες στο Διαδίκτυο. Αλλά παρά την ομοιότητα που παρουσίαζε με την αρχαία Αντιγόνη, η κ. Διαμαντοπούλου δεν κατάφερε τίποτε άλλο, παρά να κερδίσει ένα ρόλο κομπάρσου στο σύγχρονο δράμα του σοσιαλισμού. Γιατί στα πρώτα μνημονιακά επεισόδια, εκείνος που μεγαλούργησε στον ρόλο του κυνηγημένου από τις ερινύες Ορέστη μετά που σκότωσε τη μητέρα σοσιαλιστική ιδεολογία, ήταν ο Χ. Παπουτσής.
Ξεσπάθωσε
Θα θυμάστε τον δραματικό του μονόλογο στο Κοινοβούλιο, που σίγουρα ενθουσίασε το Γ. Βούρο, την Πέμη Ζούνη και τους λοιπούς βουλευτές, που έλαμψαν παλαιότερα κάτω από τα φώτα της ράμπας. «Σε ποια κυβέρνηση νομίζετε ότι είστε υφυπουργός;», ούρλιαξε τινάζοντας τα χαρτιά του ο κ. Παπουτσής, κι ο δύστυχος Φ. Σαχινίδης τον κοίταζε όπως ο παπάς τη δαιμονισμένη παρθένα του «Εξορκιστή». «Αλλο πράγμα η έξοδος από την κρίση και άλλο να χάσουμε την ψυχή μας», ξεσπάθωσε ο κ. Παπουτσής. Αλλά καθώς η ακαδημία των Οσκαρ δεν είχε ενημερωθεί για την παράσταση, το μόνο που κέρδισε ο κ. Παπουτσής για τη λυρική του ερμηνεία ήταν το προσωνύμιο «Τζέσυ Παπουτσή» που του απένειμαν διάφοροι φαρμακόγλωσσοι πασόκοι. Πράγμα που θα πρέπει μάλλον να τον απογοήτευσε, αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι έκτοτε ο σοσιαλιστικός του οίστρος ατόνησε. Αλλά πάλι, ίσως το εμβόλιο για τον ιό να είναι ο ανασχηματισμός. Βλέπετε, η επαναστατική αφωνία του κ. Παπουτσή εκδηλώθηκε στη δεύτερη μνημονιακή φάση, όταν δηλαδή κατέλαβε τον υπουργικό θρόνο από τον οποίο εδώ και τρεις μήνες προστατεύει τους πολίτες. Τότε ήταν που η παρ’ ολίγον απολεσθείσα σοσιαλιστική του ψυχή βρήκε τη δύναμη να αγαπήσει το Μνημόνιο.
Πράγμα που, παρά τη θεραπευτική αγωγή, δεν κατάφερε ο έτερος υπουργός που υποφέρει καιρό τώρα από την κρίση συνειδήσεως του σοσιαλιστή, ο Α. Λοβέρδος. Η ασθένεια ανάγκασε τον υπουργό να συμπληρώσει άπειρες ώρες πτήσης στον τηλεοπτικό αέρα όπου μεσουράνησε ως «πράσινος βαρώνος» του σοσιαλισμού. «Είμαι τόσο στενοχωρημένος…», έλεγε, μια στιγμή πριν ορκιστεί πως «εγώ θα αγωνιστώ ώς το τέλος». Στον τηλεοπτικό αγώνα του βοήθησε ιδιαίτερα και το φιζίκ ιερομάρτυρα που απέκτησε μετά την πασχαλινή επανάσταση του εντέρου του. Καθώς η ασθένεια υποτροπίασε, ο κ. Λοβέρδος παρουσίασε μια ξαφνική απέχθεια για το μακιγιάζ, την πούδρα και ό,τι άλλο μπορεί να κάνει έναν υπουργό να μοιάζει υγιής στο γυαλί.
Αλλά καθώς τους τελευταίους μήνες δεν είχαν εκδηλωθεί νέα κρούσματα σοσιαλιστικής μελαγχολίας, έμοιαζε η ασθένεια να είναι σε ύφεση. Ωσπου την Κυριακή η Λούκα Κατσέλη έγραψε πύρινο άρθρο με τίτλο «Γιατί λέω «όχι» στο ΔΝΤ». Αδιαμφισβήτητα, πρόκειται για βαρύ περιστατικό, αφού η κ. Κατσέλη είναι οικονομολόγος και ξέρει καλά τι σημαίνει για την Ελλάδα να μην εφαρμοσθούν τα μέτρα του Μνημονίου. Αλλά είπαμε: η αρρώστια είναι ύπουλη. Χτυπά κάθε ασθενή στο ευαίσθητο σημείο του. Οπότε ίσως ο ιός να ενεργοποίησε το μόνιμο απωθημένο της ασθενούς, αυτό που έλεγε πάντα στις συνεντεύξεις της: «Συχνά σκέφτομαι μήπως έπρεπε να είχα γίνει ηθοποιός». Είτε στη σκηνή του θεάτρου είτε στης πολιτικής, το αληθινό ταλέντο δεν κρύβεται…
«Μα τι με ρωτάνε αυτοί οι Ελληνες…»
Το παράδοξο με την ύπουλη ασθένεια της σοσιαλιστικής μελαγχολίας είναι πως τόσους μήνες τα μέλη της τρόικας δεν έχουν αντιληφθεί την ύπαρξή της, κι ας συναναστρέφονται καθημερινά τους επαναστατημένους πάσχοντες. Το πρωί της Τρίτης, στη συνέντευξη Τύπου της τρόικας, ένας ρεπόρτερ ρώτησε το Σερβάς Ντερούζ αν υπάρχουν κάποιοι υπουργοί που εκδήλωσαν στους ελεγκτές τη δυσαρέσκειά τους για τα μέτρα. Ο κ. Ντερούζ κοίταξε το κοινό απλανώς, με αυτό το ενοχλημένο ύφος που μεταφράζεται «μα τι με ρωτάνε αυτοί οι Ελληνες…». Και ύστερα απάντησε πως δεν υπάρχει κανείς υπουργός που να μίλησε μαζί του και να προέβαλε οποιαδήποτε αντίσταση στα μέτρα. Δηλαδή, ούτε ο Αν. Λοβέρδος ούτε ο Χρ. Παπουτσής ούτε η κ. Κατσέλη. Και η παράσταση συνεχίζεται…
