Ηταν Μάρτιος του 2007, όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τις άγνωστες έως τότε προθέσεις του, για το ζήτημα της διαδοχής, έλεγε με νόημα: «Θα τηρήσω την υπόσχεσή μου και θα αποχωρήσω, ωστόσο να είστε βέβαιοι πως θα ζήσω το παιχνίδι μέχρι το τελευταίο λεπτό». Με τον διάδοχό του Ντμίτρι Μεντβέντεφ να έχει ήδη εγκατασταθεί στο Κρεμλίνο, έχοντας αναλάβει πολλές αρμοδιότητες και με την ορκωμοσία του στις 7 Μαΐου να αποτελεί τυπικό γεγονός, ο κ. Πούτιν με την επιτυχία του να «φρενάρει» τις ορέξεις της Ουκρανίας και της Γεωργίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ, απέδειξε πως όχι απλά χαίρεται να ζει το παιχνίδι, αλλά και πως δεν του αρέσει να χάνει. Με τη ρωσική διπλωματία να έχει στις πλάτες της την πρόσφατη αποτυχία να αποτρέψει την ανεξαρτησία του Κοσόβου και τη σχεδόν βέβαιη εγκατάσταση της αμερικανικής αντιπυραυλικής ασπίδας σε Τσεχία – Πολωνία, ο φόβος και η αγωνία των Ρώσων ήταν το ενδεχόμενο το κακό να τρίτωνε. Η μη έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Γεωργίας και της Ουκρανίας με το ΝΑΤΟ, έδωσε στη Μόσχα μια βαθιά χρονική ανάσα, την οποία οφείλει να εκμεταλλευθεί διπλωματικά καθώς είναι βέβαιο πως το συγκεκριμένο ζήτημα θα το βρει σύντομα πάλι μπροστά της.
Της απόφασης αυτής του ΝΑΤΟ προηγήθηκε υπόγειο διπλωματικό παρασκήνιο. Με την πληγή του Κοσόβου να παραμένει ορθάνοιχτη, ο πρόεδρος της Ρωσίας κατέστησε σαφές στους Ευρωπαίους, όπου κατευθύνθηκαν οι ρωσικές πιέσεις, πως σε περίπτωση που υποδέχονταν τις δύο πρώην σοβιετικές δημοκρατίες στο ΝΑΤΟ, αυτό που θα επακολουθούσε μόνο ευχάριστο δεν θα ήταν. Καθώς οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου βρίσκονται στα ύψη και πολλές χώρες, όπως οι Ιταλία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ελλάδα και Βουλγαρία, έχουν προχωρήσει σε πρόσφατες ενεργειακές συμφωνίες, κατανόησαν πως θα ήταν άσκοπο να ανοίξουν μέτωπο με τη Μόσχα, για χάρη των ΗΠΑ και για δύο χώρες όπως η Ουκρανία και η Γεωργία, που όσο κυνικό και να φαίνεται, τους είναι οικονομικά αδιάφορες. Επιπλέον, η Μόσχα κατέστησε σαφές πως την επομένη της ένταξης, οι πυρηνικοί πύραυλοί της θα στόχευαν το Κίεβο, ενώ οι αναταραχές που θα ακολουθούσαν, κυρίως στην Ουκρανία, θα ήταν τέτοιες που ουδείς μπορούσε να φαντασθεί.
Πολιτική αστάθεια
Στην Ουκρανία η ρωσική επιρροή είναι μεγαλύτερη καθώς εκτός του ότι το 1/3 του πληθυσμού είναι ρωσόφωνο, οι δύο λαοί ενώνονται με εθνικούς, θρησκευτικούς και πολιτιστικούς δεσμούς. Με συνοπτικές διαδικασίες οι ανατολικές περιοχές, όπου βρίσκεται όλη η βιομηχανία και ο πλούτος της χώρας, αλλά κυρίως οι ολιγάρχες, είναι έτοιμοι, χωρίς καν τη ρωσική προτροπή, να μετατρέψουν τη χώρα σε Γιουγκοσλαβία. Δυτικοί, μάλιστα, διπλωμάτες από το Κίεβο επαναλάμβαναν στην «Κ» πως η απορία όλων για το μέτωπο της Κριμαίας δεν είναι αν, αλλά πότε θα ανοίξει.
Μέσα σε όλα δεν πρέπει να λησμονούμε πως αυτή τη στιγμή πολιτικά η φιλοδυτική κυβέρνηση συνασπισμού της Ουκρανίας, που συγκροτείται από το δεύτερο και το τρίτο κόμμα, στηρίζεται μόνο σε ένα βουλευτή, με το Κοινοβούλιο εδώ και καιρό να παραμένει κλειστό. Σε όλα αυτά συμπληρώνουμε πως ο ουκρανικός λαός, που βρίσκεται σε τραγική οικονομική κατάσταση, σε όλες τις δημοσκοπήσεις που γίνονται ακόμα και από δυτικές εταιρείες, δηλώνει καθαρά την αντίθεσή του σε επικείμενη ένταξη.
Στη Γεωργία, αντιθέτως, το σκηνικό είναι διαφορετικό, με τους κατοίκους να μην τρέφουν τα καλύτερα αισθήματα για τους Ρώσους. Η Μόσχα διαθέτει δύο μοχλούς πίεσης προς την Τιφλίδα, τον οικονομικό και τον εδαφικό. Με την οικονομία της Γεωργίας να βασίζεται αποκλειστικά στη Ρωσία, ο Σαακασβίλι κατανοεί πως οποιαδήποτε στιγμή η Μόσχα μπορεί να «βουλιάξει» οριστικά την ήδη παραπαίουσα οικονομία της. Ταυτόχρονα με το αίτημα της Αμπχαζίας και της Ν. Οσετίας για αναγνώριση να έχει περάσει από τη Δούμα και να απομένει το «ναι» του Ρώσου προέδρου, η Γεωργία κατανοεί πως τυχόν έναρξη των διαπραγματεύσεών της με το ΝΑΤΟ, την ίδια στιγμή θα οδηγήσει στην απώλεια του μισού και πιο γόνιμου εδάφους της.
