Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της Κυριακής 15/3/2026, στο άρθρο σας με τίτλο «Η αποδόμηση ενός παγκόσμιου συστήματος», αναλύετε τους κινδύνους του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Με προβλημάτισε μια φράση στην πρώτη παράγραφο: «Το Ισραήλ τηρεί αποστάσεις από τις ΗΠΑ, τις οποίες το ίδιο παρέσυρε σε αυτή την περιπέτεια…». Η αντίληψη ότι το Ισραήλ παρέσυρε την Αμερική στον πόλεμο φαίνεται να διαδίδεται αβασάνιστα, ως προφανής.
∆εν είναι όμως μια αθώα αντίληψη. Είναι η σύγχρονη έκδοση ενός παλιού αντισημιτικού στερεοτύπου, που θέλει τους Εβραίους να ευθύνονται –μεταξύ πολλών άλλων– για όλους τους πολέμους, και διαδίδεται από αντισημίτες σε όλες τις εποχές. Στο παρελθόν, ο Χένρι Φορντ, ένας από τους μεγαλύτερους αντισημίτες των ΗΠΑ, κατηγόρησε τους «Γερμανοεβραίους τραπεζίτες» για την πρόκληση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Και ο Χίτλερ, σε μια εμβληματική ομιλία του, τον Ιανουάριο του 1939, «προφήτευσε» τον πόλεμο και τη γενοκτονία των Εβραίων, που ο ίδιος προετοίμαζε, λέγοντας: «Αν οι διεθνείς Εβραίοι τραπεζίτες εντός και εκτός Ευρώπης καταφέρουν να βυθίσουν τα έθνη για άλλη μια φορά σε παγκόσμιο πόλεμο, τότε το αποτέλεσμα δεν θα είναι η μπολσεβικοποίηση της γης και, ως εκ τούτου, η νίκη του εβραϊσμού, αλλά η εξόντωση της εβραϊκής φυλής στην Ευρώπη».
Στη σημερινή συγκυρία, μια πλειάδα Αμερικανών ακροδεξιών αντισημιτών (Τάκερ Κάρλσον, Νικ Φουέντες, Κάντας Οουενς) και αριστερών αντιισραηλινών (π.χ. Μπέρνι Σάντερς και Τόμας Φρίντμαν των Νιου Γιορκ Τάιμς), σε μια εντυπωσιακή σύγκλιση, κατηγορούν το Ισραήλ, τον Νετανιάχου και τους Εβραίους ότι παρασύρουν τις ΗΠΑ σε ατέρμονα πόλεμο. Κατά τον Τάκερ Κάρλσον: «Αυτός είναι ο πόλεμος του Ισραήλ. ∆εν είναι ο πόλεμος των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ δεν έλαβαν την απόφαση. Την έλαβε ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου». Και ο αριστερός Σάντερς: «Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να συνεχίσουν να είναι συνένοχες στους πολέμους του Νετανιάχου».
Και, παντού στον κόσμο, δημοσιογράφοι, αναλυτές και πολιτικοί, που καθόλου δεν διαπνέονται από αντισημιτισμό ή μίσος προς το Ισραήλ, αποδέχονται αυτή την αντίληψη καλόπιστα, καθώς παρέχει και μια εύκολη εξήγηση στην υποτιθέμενη έλλειψη στρατηγικής των ΗΠΑ σε αυτή τη σύγκρουση. Και τη διαδίδουν με τη σειρά τους στο ευρύ κοινό. Ακόμη και έμπειροι δημοσιογράφοι και αναλυτές έχουν πέσει σε αυτή την παγίδα.
Η πραγματικότητα είναι, φυσικά, πιο πολύπλοκη. Βεβαίως η επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν είναι συντονισμένη, όχι όμως επειδή το ένα κράτος παρέσυρε το άλλο, αλλά επειδή υπάρχει σύγκλιση συμφερόντων. Για το Ισραήλ ο κίνδυνος είναι υπαρξιακός, ειδικά αν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Εκτός αυτού, όμως, το καθεστώς του Ιράν, με τους δορυφόρους του (Χεζμπολάχ, Χούθι, η Συρία επί Ασαντ, Χαμάς), αποτελεί μόνιμη πηγή αναταραχής στην περιοχή, όπου σύμμαχοι των ΗΠΑ είναι, εκτός του Ισραήλ, και όλες σχεδόν οι αραβικές πετρελαιοπαραγωγοί χώρες. Αν οι ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να προστατεύσουν τους συμμάχους τους από το Ιράν, αυτοί μπορεί να στραφούν προς άλλους πιθανούς «προστάτες», όπως η Κίνα και η Ρωσία.
Ετσι, ο περιορισμός της αποσταθεροποίησης που προκαλεί το Ιράν είναι και ήταν πάντα επιδίωξη των ΗΠΑ, ανεξάρτητη από το Ισραήλ. Επιπλέον, το Ιράν είναι ορκισμένος εχθρός όχι μόνο του Ισραήλ αλλά και των ΗΠΑ (του Μεγάλου Σατανά). Ολοι οι πρόεδροι από την εποχή του Τζίμι Κάρτερ έχουν θεωρήσει το Ιράν απειλή για την ασφάλεια της χώρας τους, οπότε αυτός που αποφάσισε να αναλάβει στρατιωτική δράση δεν χρειαζόταν να «παρασυρθεί». Παρά την ανακόλουθη συμπεριφορά του, ο Τραμπ είναι πολύ «μεγάλο παιδί» για να «παρασυρθεί» σε καβγάδες τρίτων. ∆ρα με βάση τα συμφέροντα των ΗΠΑ, όπως αυτός τα αντιλαμβάνεται, όχι του Ισραήλ.
*Κηφισιά
