Κύριε διευθυντά
Απόμαχες μάνες και νέες γιαγιάδες συναντιόμαστε καμιά φορά στο καφέ της γειτονιάς μας για ενημέρωση… Τα θέματα κοινότοπα, η ατμόσφαιρα χαλαρή. Παιδιά, εγγόνια, χαρές και παράπονα, όλα πάνω στο τραπέζι.
Η ώρα περνάει και οι υποχρεώσεις πληθαίνουν.
Πάει καιρός τώρα, που κάτι έχει αλλάξει. Το κέφι μας περιορίστηκε. Οι σκέψεις μας συννέφιασαν, οι συναντήσεις αραίωσαν. Ακεφιά; Περισυλλογή; «∆εν σας βλέπω όπως πριν», διαπίστωσε ο νεαρός σερβιτόρος, συμπληρώνοντας «όλα περνάνε».
«Μα δεν περνάνε όλα, ακούστηκε μια φωνή από την παρέα».
«Στο ανυπέρβλητο, τίποτα δεν περνάει, δεν περνάει, αγόρι μου…».
ΥΓ.: Πριν από 35 χρόνια έχασε το μοναχοπαίδι της σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Ηταν μόλις είκοσι ετών.
