Κύριε διευθυντά
Ο πιο δημοφιλής Ελληνας ποιητής του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα ήταν ο Γεώργιος Σουρής (1853-1919), που τα ποιήματά του παραλείπονται τώρα από τα Νεοελληνικά Αναγνωστικά προφανώς επειδή η σάτιρά του παραμένει κάποτε πολύ καυστική. Ομως παραμένει επίκαιρη. Ενα τέτοιο επίκαιρο ποίημα είναι το ακόλουθο (με τωρινή ορθογραφία):
ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ ΠΑΣΧΑ
Αναστάσεως ημέρα!/Ψάλλουν άγγελοι λευκοί /και σφυρίζουν στον αέρα/σφαίρες απ’ εδώ κι εκεί.
Αναστάσεως χαρά!/Και στη γη των Αθηναίων /ρίχνουν ένσφαιρα πυρά/ οι γενναίοι των γενναίων. Αναστάσεως ημέρα!/Φως μεγάλης χαραυγής./Παίρνει κάποιος μία σφαίρα/ και τον ρίχνει καταγής.
Αναστάσεως ημέρα!/Κι ένας άλλος παραπέρα /δέχεται σαν κελεπούρι/ μία τράκα μες στη μούρη. Του θανάτου την απόχη / βλέπουν ευσεβείς με φρίκη / και χαρά σ’ εκείνον πόχει καμωμένη διαθήκη.
Νέον Πάσχα, νέος θρήνος·/και μακάριος εκείνος /όπου πρόφθασε να δώσει / της αγάπης τα φιλιά/ κι έπειτα να τα κορδώσει / με τη νέα Πασχαλιά.
Από κρότους αγρίους βοΐζει /πάσα γη της κλεινής πρωτευούσης / και μπαρούτι βρωμά και μυρίζει,/ που φοβάσαι ν’ ακούσεις. Κούφια πέφτουν τουφέκια απ’ ανάρια / και στους δρόμους τα βόλια σφυρίζουν και βροντούν της φακής παλληκάρια /που για βρόντους αφρίζουν.
Τρέχουν, τρέχουν ξιφήρεις σκοποί / κι ο παπάς μειδιών ευφροσύνως, /το «Χριστός…» δεν προφθάνει να πει / πέφτει κάτω κι εκείνος.
Πάσχα Θείον… Χαρά και ευνομία./ Κάθε χόλος και μίσος ερρέτω. /
Πεθαμένων ανοίγουν μνημεία, / να δεχθούν σκοτωμένους και φέτο.
*Πεύκη
