Κύριε διευθυντά
Μετά το εύστοχο (και τόσο επίκαιρο) άρθρο του κ. Νίκου Κωνσταντάρα για τον Βενιαμίν Φραγκλίνο (φ. 31/3/2026), παρακαλώ να μου επιτραπεί να αναφέρω άλλο ένα γεγονός, που υπογραμμίζει την ηθοπολιτική σοφία του ανδρός. Αντιγράφω απ’ το βιβλίο-μου «5 μαθήματα ζωής», Αγγελάκης, 2015, σελ. 79: «Τον καιρό που συζητείται το αμερικανικό Σύνταγμα (1787), ο Φραγκλίνος θα υποστηρίξει ότι επικεφαλής της Κυβέρνησης δεν πρέπει να είναι ένας παντοδύναμος Πρόεδρος, αλλά μια Εκτελεστική Επιτροπή. Θα δεχθεί όμως να μην επιμείνει στις διαφωνίες του, λέγοντας ετούτα τα προφητικά λόγια: “Αυτή η Κυβέρνηση πιθανώς θα διοικεί καλώς κατά τη διάρκεια των χρόνων που έρχονται, και δεν θα καταλήξει σε δεσποτισμό (όπως συνέβη με άλλες μορφές διακυβέρνησης) παρά μόνον όταν ο ίδιος ο Λαός θα καταντήσει τόσο διαβρωμένος, ώστε να έχει ανάγκην από δεσποτική κυβέρνηση, όντας ανίκανος για οποιαδήποτε άλλη μορφή”». Διερωτώμαι δε μήπως αυτές οι ιδέες εξόρισαν τη μορφή του Φραγκλίνου στο σπάνιο εκατονταδόλαρο – αντί για το καθημερινό δολάριο…
*Πεντέλη
