Κύριε διευθυντά
Διάβασα με ενδιαφέρον το δημοσίευμα σχετικό με τα «αποφάγια» (φ. 28/3). Προ μηνών είχαμε μάθει ότι, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, η χώρα μας είναι τρίτη στην Ευρώπη στην αχρήστευση τροφίμων. Συνολικά πετάμε τον χρόνο 2.091.442 τόνους τροφίμων στα σκουπίδια. Αυτό μεταφράζεται σε 201 κιλά πεταμένα τρόφιμα τον χρόνο για κάθε κάτοικο της χώρας. Πώς συμβιβάζονται τα στοιχεία αυτά με τις καθημερινές διαμαρτυρίες για τις τιμές των τροφίμων;
Ωστόσο το δημοσίευμα περιορίστηκε στη διαχείριση των «βιοαποβλήτων». Με άλλα λόγια, όλα αυτά τα τρόφιμα αντιμετωπίζονται σαν ένα ακόμη είδος σκουπιδιών, που πρέπει να το «ανακυκλώσουμε». Και όμως, με τα «αποφάγια» εστιατορίων και ξενοδοχείων και δεξιώσεων μπορούν να χορταίνουν καθημερινά πάμπολλοι άνθρωποι που στερούνται τα απαραίτητα (π.χ. άστεγοι, άποροι, τρόφιμοι ιδρυμάτων κ.λπ.). Μια απλή πρόταση: σε κάθε τραπέζι να υπάρχει ένα κενό πιάτο όπου θα συγκεντρώνονται οι ποσότητες που δεν θα καταναλωθούν από τις (συχνά) υπερμεγέθεις μερίδες που σερβίρονται, και να διανέμονται εκεί που θα πιάνουν τόπο. Αυτή είναι ουσιαστική αξιοποίηση των τροφίμων, και όχι η κομποστοποίηση.
Στα Ευαγγέλια αναφέρονται δύο περιπτώσεις όπου ο Ιησούς Χριστός, αφού χόρτασε πλήθη ανθρώπων με μερικά ψωμιά και ψάρια, έβαλε τους μαθητές του να μαζέψουν τα άφθονα περισσεύματα «ἵνα μή τι ἀπόληται» (Ιω. 6:12). Με τον τρόπο αυτό υποδείκνυε σε όλον τον κόσμο ότι η σπατάλη της τροφής είναι περιφρόνηση των αγαθών δωρεών του Θεού και ισοδυναμεί με καταδίκη σε λιμοκτονία χιλιάδων άλλων ανθρώπων. Μήπως πρέπει να προσέξουμε περισσότερο το αρχαίο αυτό δίδαγμα;
*Ιατρός, Θεσσαλονίκη
