Κύριε διευθυντά
Η τραγωδία του τρίτου μνημονίου διέλυσε τον μύθο της ανανεωτικής Αριστεράς και αφού απώλεσαν τη συγκυβέρνηση με ακροδεξιό(!) κόμμα, έγιναν κόμματα και αποκόμματα. Εχουμε και λέμε: ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Κασσελάκης, Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου + την πορεία του Λαφαζάνη στη Λαϊκή Ενότητα. Σε όλα αυτά αναμένεται να προστεθεί η… Ιθάκη του Αλέξη Τσίπρα. Η μόνη καλή επιλογή για συσπείρωση; Παραμονές των εκλογών του 2023, μετά την εθνική τραγωδία στα Τέμπη, είχαν περίπου ισοψηφήσει στις δημοσκοπήσεις με τη Ν.∆. αλλά προέκυψε στο «παρά ένα» Κατρούγκαλος και ο κόσμος, ειδικά οι συνταξιούχοι, λάκισαν έντρομοι. Επομένως, για την επονομαζόμενη Κεντροαριστερά ως μόνη σοβαρή περίπτωση εμφανίζεται τώρα το ΠΑΣΟΚ του χαμηλών τόνων Ανδρουλάκη.
∆εν έχει αρχηγικά προσόντα Ανδρέα Παπανδρέου αλλά είναι τίμιος. Οπως λεν φτωχός πλην τίμιος. Ο οποίος είδε κιόλας την τύχη να του χαμογελά, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του τόσο πλατιά, μετά τη δήλωση Τασούλα ότι το 1981 οι πρόγονοί μας ανέλαβαν και εκπλήρωσαν για μας την ευθύνη της ελευθερίας μας. Κάτι δεν μου πάει καλά και στο περί εκπλήρωσης ευθύνης ελευθερίας, αλλά τέλος πάντων. Το 1965 θυμάμαι ήμουν έξι ετών και φορούσα τσαρούχια, φέσι και φουστανέλα την 25η Μαρτίου εκείνης της χρονιάς σε παρέλαση του δημοτικού σχολείου όπου πήγαινα τότε στην οδό Πειραιώς.
Ημουν δηλαδή πρόγονος των προγόνων μας του 1981. Σίγουρα η μεγαλύτερη γκάφα από κρατικό αξιωματούχο και δη Πτ∆ από συστάσεως νεοελληνικού κράτους. Ο Ανδρουλάκης λοιπόν έχει κάθε λόγο να χαμογελά ευχαριστημένος.
Κι εγώ το ίδιο ως πρόγονος των προγόνων μας του 1981.
