Κύριε διευθυντά
Με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί η κοινή γνώμη τη δίκη της εθνικής τραγωδίας των Τεμπών.
Οι ανώφελες δημόσιες δηλώσεις κρατικών αξιωματούχων, πολιτικών, παραγόντων της δίκης και –πρόσφατα ατυχώς– δικαστών, που μόνο σύγχυση προκαλούν, πιθανολογούν μικρό περιθώριο για την απαιτούμενη στις δίκες –πόσο μάλλον σε αυτήν– ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Η από λίγους συχνά εκφερόμενη φράση «έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη» (θα μπορούσε άραγε να ήταν δικαιοσύνη άλλης χώρας;) από μόνη της αρκεί για την ενίσχυση αμφιβολιών σε ορισμένους. Οταν υπάρχει εμπιστοσύνη, παρέλκει η εκφορά της.
Οι πολίτες θεωρούν αυτονόητο ότι οι δικαστές της έδρας θα συνεχίσουν την παράδοση των Πολυζωίδη, Τερτσέτη, οι οποίοι αρνήθηκαν να υπογράψουν τη θανατική καταδίκη των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα, και Χρήστου Σαρτζετάκη, ανακριτή στην υπόθεση δολοφονίας του Γρ. Λαμπράκη.
Ασφαλώς και υπάρχουν λαμπρά παραδείγματα ακεραιότητας και ανεξαρτησίας Ελλήνων δικαστών, οι οποίοι –πέραν από τις όποιες πολιτικές πεποιθήσεις τους– αναμένεται και οφείλουν να αποδεικνύονται κάθε φορά άξιοι συνεχιστές της δικαστικής παράδοσης της χώρας.
Οι χαροκαμένοι συγγενείς των 57 θυμάτων και επιζησάντων τραυματιών διακρίνονται από αυτοσυγκράτηση και αξιοπρέπεια, όπως διακρίνονται και οι συγγενείς της άλλης εθνικής τραγωδίας στο Μάτι. Ασφαλώς ΕΝΑ πράγμα περιμένουν, για να αποδεχθούν το όποιο αποτέλεσμα της δίκης: Να είναι δίκαιη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον χρόνο διεξαγωγής, την επιβαλλόμενη ψυχραιμία και την απαραίτητη υπομονή…
